Мари Генри Даниель Готье де Риньи: Француз адмиралы және теңіз сардары
Henri de Rigny
Мари-Анри Даниэль Готье де Риньи (1782-1835) – француз аристократы, теңіз сардары. Грек тәуелсіздік соғысындағы Наварино шайқасының басшысы, өмірбаяны.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз аристократы және теңіз күштерінің командирі (1782–1835)
French aristocrat and naval commander (1782–1835)
Мари Анри Даниэль Готье, Ригни графы (2 ақпан 1782 – 6 қараша 1835) – Грек тәуелсіздік соғысындағы Наварино шайқасында француз эскадрильясының командирі болған.
Marie Henri Daniel Gauthier, comte de Rigny (ɑ̃ʁi də ʁiɲi; 2 February 1782 – 6 November 1835) was the commander of the French squadron at the Battle of Navarino in the Greek War of Independence.
Отбасы
Ол барон Жозеф Доминиктің және барон Луидің немересі, Пентивер драгун полкінің бұрынғы капитанының ұлы еді. Ол бес кішкентай ұлын, оның ішінде болашақ генерал Ригниді де қалдырып қайтыс болды. Француз революциясы оны Понт-э-Муссон мектебінен шығарды. Ол он жаста болғанда әкесі қайтыс болды, ал анасы эмигранттар тізіміне енгізілді. Бір тәтесі отбасын – он алты жастағы қыз бен бес ұлды, оның ең үлкені Генриді – жинады.
He was a nephew of Baron Joseph Dominique, baron Louis, and son of a former captain in the Penthièvre Dragoon regiment, and who died leaving five small boys, including his brother, the future General Rigny. The French Revolution led him out of the Pont à Mousson school, where he had been sent. He was ten years old then, had lost his father and his mother was listed as the list of emigrants. An aunt collected the family, consisting of a young girl of sixteen years and five boys, including Henry, the eldest.
Әскери-теңіз күштеріне кіру
Өзінің оқуын аяқтау үшін Брест қаласындағы арнайы мектепте бірнеше ай оқығаннан кейін, 1798 жылы адмирал Этьен Эсташ Брюидің қолбасшылығымен флотқа мічман болып қабылданды. 1799 жылы ол мічман қызметіне бекітілді. Ол Порто-Феррахоның блокадасына және Алгесирас шайқасына қатысты, содан кейін Египет жорығына қатысып, Сен-Доминг экспедициясы, Корсика және Испанияға барды. 1803 жылы ол лейтенант болып тағайындалды және Булонь лагеріне жіберілді, онда "Триумфан" корветіне қолбасшылық етті.
After spending several months in Special School in Brest, where he had been sent there to finish his studies, in 1798, he entered the navy as a midshipman with Admiral Étienne Eustache Bruix. In 1799 he was appointed midshipman. He assisted in the blockade of Porto Ferrajo and the Battle of Algeciras, and then he made the Egyptian campaign, and took part in the Saint Domingue expedition, Corsica and Spain. In 1803 he was appointed ensign and as such sent to the camp of Boulogne, he was responsible for commanding the corvette La Triomphante.
Жер операциялары мен науқандары
Наполеон Англияға шабуыл жасау үшін толқындар туралы сұрағанда, жас теңізші императорға нақты да қысқа жауап берді. 1806 және 1807 жылдары армиядағы гвардиялық теңізшілер құрамында екі жыл бойы Пруссия, Польша және Померания науқандарына қатысты; Йена, Пультуск шайқастарына түсті, Стральзундты қоршауға және Граденцте болды, онда ол жараланды. 1808 жылы Испания армиясына жіберілген ол маршал Бессиердің көмекшісі болды; Медина-де-Риосеко шайқасында көзге түсті, Сомосьерра шайқасында жараланды және 1809 жылы Мадридтің басып алынуына және Ваграм шайқасына куә болды.
Interrogated by Napoleon about the tides for the invasion of England, the young sailor gave to the Emperor a response strong and concise. Embedded with the marines of the Guard in the Army in 1806 and 1807, he made in the course of two years these campaigns Prussia, Poland and Pomerania; fought at Jena, to Pułtusk, the siege of Stralsund and Graudentz, where he was wounded. Assigned to the army of Spain in 1808, he became aide de camp of Marshal Bessières; he distinguished himself at the Battle of Medina de Rioseco, and was wounded at the Battle of Somosierra, and he witnessed the capture of Madrid, in 1809, and the Battle of Wagram.
Леванттағы француз теңіз күштерінің қолбасшысы
1816 жылы капитандық шеніне көтерілді. 1822 жылы Левант аймағында жиналған француз теңіз күштеріне қолбасшылық етті (флагмандық кемесі – «Médée» фрегаты). Көп ұзамай ол осы суларда грек және түрік қарақшыларына қарсы француз туын күн сайын көтерді, оның тиянақты басшылығы архипелаг полициясының теңіз жүзуіне бекітілді. 1825 жылы адмирал болып тағайындалды және «Сирень» флагмандық кемесінде байрағын көтерді. 1827 жылдың қыркүйегінде Франция үкіметі оған Франция, Ресей және Англияның бірігіп Грекияны түрік үстемдігінен босату туралы бірлескен қаулысын орындауды тапсырды. 1827 жылдың 20 қазанында Наварино шайқасында француз флотына басшылық етті, осы іс-қимылы үшін ол Бат орденінің кресімен, Санкт-Александр Невский орденімен марапатталды және вице-адмирал шеніне ие болды. Кейін Пиллостың орталық алаңында одақтас флоттардың және олардың үш адмиралының – француз адмиралы Анри де Ригнидің, британ адмиралы Эдвард Кодрингтоның және орыс адмиралы Лодевик ван Хайденнің жеңісіне арналған обелиск пішіндес ескерткіш орнатылды. Ескерткіштің авторы мүсінші Томас Томапулос (1873–1937) болды, ал оның ашылуы 1930 жылы өтті, бірақ жұмысы 1933 жылы аяқталды.
In 1816, he was elevated to the rank of captain. In 1822 he received the command of the French naval forces assembled in the Levant (flagship the frigate Médée). He soon raised the French flag daily in these waters against the Greek and Turkish pirates, his intelligent care settled in the Archipelago Police navigation. He was appointed Admiral in 1825, and raised his pennant in his flagship Sirène. In September 1827 the French government tasked him with the enforcement of the joint resolution by France, Russia, and England, who had united to wrest Greece from the Turkish rule. He commanded the French fleet at the Battle of Navarino on 20 October 1827, which action earned him the Cross of the Order of the Bath, the Order of St. Alexander Nevsky, and promotion to Vice Admiral. An obelisk shaped memorial dedicated to the victory of the Allied fleets and their three admirals, the French admiral Henri de Rigny, the British admiral Edward Codrington, and the Russian admiral Lodewijk van Heiden was later erected on the central square of Pylos. The monument was the work of the sculptor Thomas Thomopoulos (1873–1937) and its unveiling took place in 1930, although it was completed in 1933.
Францияға оралу
Францияға Морея эвакуациясынан кейін оралған, оған төрағалық еткен адмирал 1829 жылы Тулонның теңіз префекті болып тағайындалды. 1829 жылы король Карл X оған Ригний графы атағын берді, бірақ ол сол жылдың 8 тамызына дейін Полиньяк министрлігінде Теңіз күштері министрінің портфелін қабылдаудан бас тартты. Адмирал граф Ригни флотқа қайтадан басшылық ету үшін Левантқа аттанды. Денсаулығы нашарлағандықтан Тулонға оралған ол 1830 жылдың қыркүйегінде Адмиралтейство кеңесіне мүше болып тағайындалды және Құрмет легионының үлкен офицері орденін алды. 1831 жылы екі рет сайлау арқылы Депутаттар палатасына шақырылған адмирал Ригни сол жылдың 3 наурызында король Людовик Филипппен бірге Теңіз күштері министрінің портфелін алды. 1834 жылдың 4 сәуірінде Сыртқы істер министрлігіне тағайындалған ол жаңа әкімшілік қызметті бастады. 1835 жылдың 12 наурызында денсаулығы нашарлап, министрлік міндеттерінен кетуге мәжбүр болды, бірақ тамыз айында Неапольге қысқа мерзімді миссияны қабылдады. Ол қазан айының соңында ғана алғашқы ауру белгілерін сезінді, ол 1835 жылдың 6-7 қарашасы аралығында 52 жасында қайтыс болды. Ол қайтыс болғаннан кейін жесірі 1868 жылдың 7 ақпанында Амелия Мари Гольтье Ригни деген қызды дүниеге келтірді. Ол барон Верноға үйленді және 1868 жылдың 6 шілдесінде Рис-Рис-Оранжис сарайында қайтыс болды. Ригни графесінің анасы да 1875 жылдың 13 қарашасында Рис сарайында қайтыс болды.
Back in France after the evacuation of the Morea, which he chaired, the Admiral was appointed maritime prefect of Toulon in 1829. In 1829, king Charles X awarded him the title of Count of Rigny, but he refused until 8 August that year, the portfolio of the Navy in the Polignac ministry. Admiral Count Rigny went into the Levant to resume command of the fleet. Returning to Toulon for health reasons, in September 1830 he was appointed to the Board of Admiralty, and received the decoration of Grand Officier of the Legion of Honor. Called in 1831 to the Chamber of Deputies by a double election, Admiral Rigny received, on 3 March that year, king Louis Philippe, the portfolio of the navy. Assigned on 4 April 1834, the Department of Foreign Affairs, he started that administration of a new activity. On 12 March 1835 his health became increasingly unsteady, forcing him to resign his ministerial duties, but in August, he accepted a short mission to Naples. He was barely back in late October, when he felt the first attacks of which he succumbed on the night of 6 to 7 November 1835 at the age of 52 years. After his death, his widow gave birth to a daughter, Amelia Marie Gaultier Rigny, born on 7 February 1868. She married Baron Verneaux and died on 6 July 1868 at the Chateau de Ris Ris Orangis. The Countess of Rigny, his mother also died at the Chateau de Ris on 13 November 1875.
Жеке өмір
1834 жылдың 17 қыркүйегінде Анри де Ригни Мон қаласынан Адель Дефонтен Нарцисске үйленді (1803 жылдың 13 мамырында туған), ол бұрынғы күйеуі, белгілі бельгиялық кәсіпкер Даниэль Онор Флорен Франсуамен (1780–1830) некеде болғанда жесір қалған. Олардың екі қызы болған: Элиз (1826–1876), кейіннен Луи Арриги де Казановаға тұрмысқа шығып Падуа герцогинясы, және Леони (1829–1892), кейіннен Огюст де Талуэ Ройға тұрмысқа шығып Талуэ маркизасы.
On 17 September 1834 Henri de Rigny married Adele Defontaine Narcissus, of Mons (born 13 May 1803), widow in her first marriage to a wealthy Belgian businessman, Daniel Honnor Florent François (1780–1830), with whom she had two daughters: Elise (1826–1876), later Duchess of Padua by her marriage with Louis Arrighi de Casanova, and Leonie (1829–1892), later Marchioness of Talhouët by her marriage with Auguste de Talhouët Roy.