Меттерних принцессасы: өнер мен сәннің жарқылы жұлдызы
Pauline von Metternich
Австриялық әйел, танымал қоғам қайраткері, Вагнер мен Сметананың туындыларын қолдаған. Сән индустриясының дамуына үлкен үлес қосып, елеулі әйел болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Австриялық ханшайым және қоғамдық өмірге белсенді қатысушы (1836-1921)
Austrian princess and socialite (1836 1921)
Паулин Клементина Мари Вальбурга, Меттерних Виннебург-тұ Бейльштейн ханшайымы (туғандағы аты – графиня Паулин Сандор де Славница; 25 ақпан 1836 – 28 қыркүйек 1921) – Вена мен Париж қалаларында негізгі қызметін атқарған австриялық қоғамдық қайраткер. Ол өте әдемі мінезімен, жоғары дәрежедегі әсемдігімен және қоғамдық міндеттемелерімен танымал болды. Неміс композиторы Рихард Вагнер мен чех композиторы Бедрих Сметананың шығармаларын насихаттауда маңызды рөл атқарды. Сондай-ақ ол haute couture индустриясының құрылуына зор үлес қосты.
Pauline Clémentine Marie Walburga, Princess of Metternich Winneburg zu Beilstein (née Countess Pauline Sándor de Szlavnicza; 25 February 1836 – 28 September 1921) was an Austrian socialite, mainly active in Vienna and Paris. Known for her great charm and elegance as well as for her social commitment, she was an important promoter of the work of the German composer Richard Wagner and the Czech composer Bedřich Smetana. She was also instrumental to the creation of the haute couture industry.
Өмір
Паулина Венада, венгр аристократы Сándor de Szlavnicza отбасында дүниеге келді. Оның әкесі, граф Морик Сандор де Славница (1805–1878), "күшті шабандоз" деп сипатталған, Габсбург империясының барлық жерінде атқа құмар адам ретінде танымал болды. Оның анасы, принцесса Леонтина фон Меттерних Виннебург (1811–1861), Австрияның мемлекеттік канцлері, князь Клеменс Венцель фон Меттернихтің (Еуропа концерттерінің архитекторы ретінде белгілі) қызы болды. Паулина балалық шағының көп бөлігін Венадағы оның үйінде өткізді. 1856 жылы ол өзінің інісі, ханзада Ричард фон Меттернихке (1829–1895) үйленді, соның салдарынан оның әкесі, князь Клеменс Венцель фон Меттерних, оның қайнағасы да болды. Ричардтың актрисалармен және опера диваларымен жиі махаббат оқиғалары болғанына қарамастан, олар бақытты некеде өмір сүрді. Олардың тұңғыш баласы Софи (1857 жылы туған); екінші қызы Паскалин (1862 жылы туған) Георг фон Вальдштейн Вартенберг (1853–1890) графына үйленді, ол ақыл-есі дұрыс емес және алкогольге тәуелді чех аристократы еді. Ол 1890 жылы Дучковта (қазіргі Чехия) ұйқысыздық кезінде оны өлтірді деген қауесет бар. Оның кіші қызы Клементина (1870 жылы туған) бала кезінде итінің шағуынан қатты жарақат алды және жараланған бетіне байланысты ешқашан үйленбеуге шешім қабылдады.
Pauline was born in Vienna into the Hungarian noble family of Sándor de Szlavnicza. Her father, Count Móric Sándor de Szlavnicza (1805–1878), described as "a furious rider", was known throughout the Habsburg empire as a passionate horseman. Her mother, Princess Leontine von Metternich Winneburg (1811–1861), was a daughter of the Austrian state chancellor Prince Klemens Wenzel von Metternich (known as the architect of the Concert of Europe). It was at his home in Vienna that Pauline spent almost her whole childhood. In 1856, she married her uncle, Prince Richard von Metternich (1829–1895), whereby her grandfather Prince Klemens Wenzel von Metternich also became her father in law. The couple lived a happy conjugal life, despite Richard's frequent love affairs with actresses and opera prima donnas. Their first child was Sophie (born 1857); her second daughter, Pascaline (b. 1862), married Count Georg von Waldstein Wartenberg (1853 1890), an insane and alcoholic Czech aristocrat who was said to have murdered her in delirium in Duchcov (today in the Czech Republic) in 1890. Her youngest daughter, Clementine (b. 1870), was badly injured by her dog as a child and decided never to marry due to her scarred face.
Әлеуметтік
Паулина күйеуін, австриялық дипломатты, Дрездендегі корольдік саксондық сотына және 1859 жылы Париждегі императорлық француз сотына ертіп барды. Олар 1870/71 жылдардағы франко-пруссия соғысына дейін он бір жылдан астам уақыт өмір сүрді. Ол Дрезден мен Париждің әлеуметтік және мәдени өмірінде маңызды рөл атқарды, ал 1871 жылдан кейін Венада. Паулиннің Париж мен Вена арасындағы тұрақты сапарлары және ұзақ уақытқа созылуы оған музыка, саяси идеялар мен спортта қызығушылық танытқан көптеген үрдістердің таралуына көмектесті. Ол француз императоршасы Евгенияның жақын досы және сенімді адамы болды, әрі күйеуімен бірге император Наполеон III сотының көрнекті тұлғасы болды. 1860 жылы ол императорға модельер Чарльз Фредерик Уортты таныстырды және осылайша оның атақ-даңққа жолын ашты. Ол сәндік икона болды; ол көбінесе жаңа сәнді киетін бірінші адам болды, одан кейін император қабылдады, сосын жоғары қоғам оны үлгі етіп алды. Принцесса Паулина музыка мен қазіргі заманғы өнердің ынталы меценаты болды, сонымен қатар сәнді қоғамның көшбасшысы атанды. Париж не Венада ол әлеуметтік тенденцияларды белгіледі. Ол француз және чех аристократтарына коньки тебуді, ал әйелдерге беделдерін жоғалтпай сигара тартуды үйретті. Ол Чарльз Гуно, Камиль Сент-Сенс, Проспер Мериме және Александр Дюма сияқты көптеген композиторлар мен жазушылармен таныс болды және олармен хат алмасты. Ол Ричард Вагнер (оған фортепиано туындысын арнады) және Франц Листпен дос болып, олардың мансабын қолдады. Оның өтініші бойынша император Наполеон III Вагнерді "Таннхаузерін" Париж операсының 1861 жылғы арнайы қойылымы үшін қайта жөндеуге шақырды, бұл бүгінгі "Париждік нұсқасының" негізін құрады. Жоба сәтсіз аяқталды (үш қойылымнан кейін жабылды) және атақты фиаскоға айналды, сондай-ақ 19 ғасырдың ең танымал музыкалық дауларының бірі болды. Дегенмен Паулина Вагнердің және басқа да танымал композиторлардың музыкасын таратуды жалғастырды. Вагнер кейіннен оны Берлиннің әлеуметтік беделіне ие Мари фон Шлейництен кейінгі ең маңызды қолдаушысы деп атады. Оның шәкірттерінің бірі сол кездегі жетекші чех музыканты Бедрих Сметана болды, оны Вена мен Париждің музыкалық ортасына таныстырды. Паулинаның арқасында Сметананың "Арналған қалыңдық" комедиялық операсы 1892 жылы Венада сәтті қойылды. Ол сонымен қатар Ричард Вагнердің "Нibelунг сақинасы" сияқты көптеген танымал опералардың қысқартылған нұсқаларының салондық қойылымдарын ұйымдастырды, онда ол режиссер және әнші ретінде қатысты. Композитор Карл Майкл Зирер оған бір биін арнады. Бірақ Паулинаның жеке өмірінде де бірнеше дағдарыстар мен қайғылар болды. Бала кезінде ол 1848 жылғы Венадағы қанды революцияның куәсі болды. 1870 жылы Франко-пруссия соғысы кезінде ол Париждегі Евгения императордың қасында болды. Кейіннен ол императордың әшекейлерін дипломатиялық сөмкеде Лондонға жасырын түрде жіберіп, Евгенияның Парижден Ұлыбританияға қашуына көмектесті. Венада ол әлеуметтік қызметі үшін құрметке ие болды, бірақ оның тілге келмейтін мінезі үшін де қорқынышты болды. Ол Австрияның Елизавета императоршасымен болған антагонизмі аңызға айналды және Габсбургтер сотының қызығушылығын тудырды. 1898 жылы Елизавета қайтыс болғаннан кейін Паулина ханшайым Элеонора Фуггер фон Бабенхаузенмен бірге Вена қоғамының ірі әйелдерінің рөлін атқарды.
Pauline accompanied her husband, an Austrian diplomat, on his missions to the royal Saxon court in Dresden and in 1859 to the imperial French court in Paris, where they lived for more than eleven years until the Franco Prussian war of 1870/71. She played an important role in the social and cultural life of both Dresden and Paris, and, after 1871, Vienna. Pauline's regular travels between, and extended stays in, Paris and Vienna, permitted her to act as a cross cultural transmitter of the many trends that interested her in music, political ideas, and sport. She was a close friend and confidante of French Empress Eugénie, and, with her husband, was a prominent personality at the court of Emperor Napoleon III. In 1860 she introduced fashion designer Charles Frederick Worth to the Empress and thus started his rise to fame. She was a leading fashion icon; it was said that she was often the very first one to wear a new fashion, which was secondly adopted by the empress, and then accepted and copied by the rest of high society. Princess Pauline was an ardent patron of music and contemporary arts, and also became a leader of fashionable society. Whether in Paris or Vienna, she set the latest social trends. She taught French and Czech aristocrats to skate, and ladies to smoke cigars without fear of their reputations. She was acquainted with many composers and writers, including Charles Gounod, Camille Saint Saëns, Prosper Mérimée and Alexandre Dumas), and corresponded with them. She befriended music composers Richard Wagner (who dedicated a piano composition to her) and Franz Liszt, and backed their career. At her request, Emperor Napoleon III invited Wagner to substantially amend his Tannhäuser for a special 1861 performance by the Paris Opéra, a revision that forms the basis of what is today known as the "Paris version". The project failed (it closed after three performances) and became a celebrated fiasco and one of the greatest music related scandals of the nineteenth century. Nevertheless, Pauline continued to spread the music of Wagner and other now famous composers. Wagner later called her his most substantial support beside the Berlin socialite Marie von Schleinitz. One of her protégés was the leading Czech musician of that time, Bedřich Smetana, whom she introduced to the music circles of Vienna and Paris. Thanks to Pauline, Smetana's comic opera The Bartered Bride was produced in Vienna in 1892, to popular acclaim. She also organised salon performances of abridged versions of many famous operas, including Richard Wagner's Der Ring des Nibelungen, in which she took part both as a stage director and singer. The composer Karl Michael Ziehrer dedicated her one of his dances. In her private life, however, Pauline suffered several crises and disasters. As a child, she was an eyewitness to the bloody Revolution of 1848 in Vienna. In 1870 she remained at the side of Empress Eugénie in Paris during the Franco Prussian War. Later she aided the Empress' escape from Paris to Great Britain by secretly sending Eugénie's jewels to London in a diplomatic bag. In Vienna, she was admired for her social engagement, but also feared for her gossiping. Her enmity with Empress Elisabeth of Austria was almost legendary and was enjoyed by the Habsburg court. After Elisabeth's death in 1898, Pauline together with Princess Eleonora Fugger von Babenhausen took the leading role of grand dames of the Vienna society.
Дуэль
1892 жылы тамызда Паулина графня Анастасия фон Кильмансеггпен (1860–1912) семсерлік жекпе-жекке қатысқан деген мәлімдеме бар. Бұл дау Вена музыкалық және театр көрмесіндегі гүлдерді безендіру мәселесінен туындаған, онда ақсүйектер сәйкесінше құрметті президент және көрме президенті болған. Дегенмен, айтылған жекпе-жекте қатысушылар жараның жұғуы қаупін азайту үшін белдеріне дейін киімдерін шешкен. Екі ақсүйектің ашық денесі суретшілердің қиялын оятып, викториялық қоғамды дүрліктірген. Алайда, алғашқы хабарлар жарияланғаннан кейін көп ұзамай француз газеті принцессаның бұл оқиғаны жоққа шығарып, оны "италиялық журналистердің әдемі ойдан шығарған өтірігі" деп атады.
It is claimed that in August 1892 Pauline took part in a sword duel with Countess Anastasia von Kielmannsegg (1860–1912). The disagreement supposedly stemmed from a dispute over a floral arrangement at the Vienna Musical and Theatre Exposition, of which the nobles were honorary president and president of the exhibition, respectively. The supposed duel involved the participants stripping to the waist to reduce the risk of a wound becoming infected; the image of two topless nobles captured the imagination of artists and scandalized Victorians. furthermore, not long after the first accounts were published, a French newspaper printed a denial by the Princess, in which she calls the story a "ridiculous invention by Italian journalists".
Мұра
Принцесса Меттерних өнер мен музыканы, әсіресе Рихард Вагнер мен Бедрих Сметананың музыкасын ынталы түрде қолдады. Ол Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі дәуірдің соңғы аристократиялық демеушілерінің бірі болды, ол мәдениеттің заманауи прогрессивті ағымдарын тарату үшін жоғары талғам мен қаржылық мүмкіндіктерін біріктірген тұлға еді. Оның ықпалы заманауи сән индустриясының дамуына және буржуазиялық сән дизайнерлерінің, әсіресе Чарльз Фредерик Уорттың қалыптасуына бірдей күшті әсер етті. Принцесса Меттерних 1921 жылы Венада қайтыс болды. Ол Австрия және Франция империяларының гүлденуі мен құлдырауын бастан өткерді және осы екі жоғалған әлемнің символы деп есептелді. Француз импрессионисі Эдгар Деганың суреті, фотосурет негізінде салынған, қазір Лондондағы Ұлттық галереяда ілуде. Ол екі естелік кітап жазды. Біріншісі, неміс тілінде жазылған "Gesehenes, geschehenes, erlebtes", оның атасы, канцлер Меттерних және әкесі, граф Мориц Сандорға арналған, ал екіншісі, француз тіліндегі "Éclairs du passé", император Наполеон III және императрица Евгенияның сарайындағы өмірі мен оқиғаларын қамтиды. Екеуі де 1920 жылдары, оның өлімінен кейін жарық көрді.
Princess Metternich was a big promoter of arts and music, especially of music of Richard Wagner and Bedřich Smetana. She was one of the last aristocratic patrons of the pre World War I era, a personality who combined both refined taste and finances to spread contemporary progressive culture. Her influence was equally strong on the development of the modern fashion industry and the beginning of bourgeois fashion designers, most notably Charles Frederick Worth. Princess Metternich died in Vienna in 1921. She lived through the glory and fall of the Austrian and French empires and was believed to be a living symbol of these two lost worlds. A portrait of her by French impressionist Edgar Degas, painted from a photograph, now hangs in the National Gallery, London. She wrote two books of memoirs. The first, Gesehenes, geschehenes, erlebtes, in German, honored her grandfather, Chancellor Metternich, and father, Count Moritz Sándor, and the second, Éclairs du passé, in French, recalled her life and times in the court of Emperor Napoleon III and Empress Eugénie. Both were published posthumously in the 1920s.
Мемуарлары
Паулин Клементина Мари Вальбурга (Сандор фон Славница), Фюрстин фон Метерних Виннебург. Өткен күндер: кейбір естеліктер. Э. Нэш және Грейсон, Лондон (1921). ASIN B000881512
Паулин Клементина Мари Вальбурга (Сандор фон Славница), Фюрстин фон Метерних Виннебург. Париждегі жылдарым. Э. Нэш және Грейсон, Лондон (1922). ASIN B00085ZS7W
Pauline Clementine Marie Walburga (Sándor von Szlavnicza), Fürstin von Metternich Winneburg. The Days That Are No More: Some Reminiscences. E. Nash & Grayson, London (1921). ASIN B000881512
Pauline Clementine Marie Walburga (Sándor von Szlavnicza), Fürstin von Metternich Winneburg. My Years in Paris. E. Nash & Grayson, London (1922). ASIN B00085ZS7W