Солтүстік Аралының құрдымға кеткен пиопио құсы туралы ақпарат. Сипаттамасы, тарихы, және Оңтүстік Аралының пиопиодан айырмашылықтары. Жаңа Зеландияның эндемигі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құстың жойылған түрі. Солтүстік арал пиопиосы (Turnagra tanagra) – Oriolidae тұқымдасына жататын сайрақ құс. Қазір Солтүстік арал пиопиосы жойылған деп есептеледі.
Extinct species of bird
The North Island piopio (Turnagra tanagra) was a passerine bird of the family Oriolidae. The North Island piopio is now considered to be extinct.
Таксономия және жүйелеу
Көптеген жылдар бойы Солтүстік арал пиопиосы Оңтүстік арал пиопиосымен бір түр деп есептелді, бірақ екеуінің сыртқы түрі мен қаңқа құрылысының айқын ерекшеліктеріне байланысты қазір екі жеке түр ретінде қарастырылады (Olson және басқалар, 1983). Солтүстік арал пиопиосының тағы бір атауы – Солтүстік арал торғайы.
For many years, the North Island piopio was considered to be conspecific with the South Island piopio, but the two are now regarded as two separate species due to their pronounced differences in external appearance and osteology (Olson et al., 1983). An alternate name for the North Island piopio is the North Island thrush.
Мәртебе
Солтүстік арал пиопио Жаңа Зеландияның Солтүстік аралына ендемик болды және Уолтер Буллер 1873 жылы оны көптеп таралған деп сипаттаған, бірақ одан кейін тек бірнеше мысалдары ғана жиналды және сол уақыттан бастап саны тез азайды (Буллер, 1888). Соңғы мысалдар 1900 жылы немесе, көбінесе, 1885/1886 жылдары жиналған (Медвей, 1968), ал 1960 жылдары әлемдегі мұражайларда бар болғаны 27 мысал қалды. Құсты көргендердің сирек кездесетін хабарлары (мысалы, Сопп, 1957) 1970 жылға дейін жалғасты (Белл және Синглтон, 1974; Олсен 1993), бірақ Солтүстік арал пиопио қазір жойылған деп есептеледі. Оның соңғы бекінісі кейін Ухангуи ұлттық паркіне айналған аймақ болған сияқты, мүмкін солтүстік-шығысқа қарай Таупо көлінің батысындағы Хаухангароа жотасына дейін созылған. Жаңа Зеландияның Солтүстік аралына мысықтар және егеуқұйрықтар сияқты шетелдік жыртқыш сүтқоректілердің әкелінуі Солтүстік арал пиопиосының жойылуына басты себеп болды, сонымен қатар 1880 жылдардан бастап ортаның жоғалуы және мустелидтердің жыртқыштығы да маңызды рөл атқарды.
The North Island piopio was endemic to the North Island of New Zealand and was described by Walter Buller as being common in 1873, although only a few specimens were ever collected, and it declined rapidly after that time (Buller, 1888). The last specimens were collected in 1900, or more probably in 1885/1886 (Medway, 1968), and by the 1960s only around 27 specimens remained in museums worldwide. Occasional sight records of people claiming to have seen the bird (e. g. Sopp, 1957) persisted until 1970 (Bell & Singleton, 1974; Olsen 1993), but the North Island piopio is now considered extinct. Its last stronghold appears to have been the area that later became the Whanganui National Park, possibly extending north east to the Hauhungaroa Range west of Lake Taupō. The introduction of foreign predatory mammals such as cats and rats to New Zealand's North Island is mostly to blame for the North Island piopio's extinction, with habitat loss and predation by mustelids also being significant from the 1880s onward.