Сопрано флейтасы: тарихы, ерекшеліктері мен түрлері
Soprano recorder
Сопрано флейтасы (дескант) – балаларға арналған, көлемі шағын музыкалық аспап. Оқуға қолайлы, октава биік дыбысты, кең диапазонды. Музыка біліміне енді кіріскендерге арналған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
C-дегі сопранолық диктофон, сондай-ақ декант деп те аталады, қазіргі диктофондар отбасының үшінші ең кішкентай аспабы болып табылады және әдетте төрт дауыстық ансамбльдерде (SATB = сопрано, альт, тенор, бас) ең жоғары дауыс ретінде орындалады. Оның саусақ тесіктерінің арақашықтығы салыстырмалы түрде кішкентай болғандықтан, ол музыка білімінде балалар аспап тартуды жаңа ғана бастағанда жиі қолданылады.
The soprano recorder in C, also known as the descant, is the third smallest instrument of the modern recorder family and is usually played as the highest voice in four part ensembles (SATB = soprano, alto, tenor, bass). Since its finger spacing is relatively small, it is often used in music education for children first learning to play an instrument.
Дауыс
Сопранолық флейта адам дауысының сопрано диапазонынан бір октава жоғарырақ дыбыс береді. Оның ең төменгі нотасы C5, ал қалыпты диапазон C5–D7, бірақ шебер орындаушылар G7-ге дейінгі ноталарды да орындай алады. Сопранолық флейтаға арналған шығармалар көбінесе олардың нақты дыбысынан бір октава төмен ноталанған. Оның тембрі органның тік құбырларының дыбысына ұқсас, сондықтан кейбір орган тіркелімдері флейтаға ұқсас дыбыс шығарады. Мұндай тіркелімдер блок-флейта немесе орман флейтасы деп аталады.
The soprano recorder is an octave above the level of the human soprano voice. Its lowest note is C5, and the normal range is C5–D7, but expert players achieve notes up to G7. Compositions for soprano recorder are usually notated an octave lower than they sound. The timbre is similar to the sound of the flue pipes of an organ, which is why some organ stops sound similar to a recorder. These registers are called then block flute or forest flute.
Желідегі сырғалар
Арнольд Долмеч 1919 жылы Хаслемерде жасаған дәстүрлі "Барокко" (немесе "Ағылшын") саусақтар орнына қосымша, сопрано диктофондары "неміс" саусақтарын пайдаланады, оны 1926 жылы Питер Харлан енгізді. "Неміс" саусақтарында f2 нотасын барокко техникасының тігізілген (немесе қиылысқан) саусақтарына қарағанда оңайырақ ойнауға болады. Дегенмен, "неміс" саусақтарын "мектеп оқушылары үшін аспапты оңайлату туралы бұрыс болжамға сүйене отырып жасалған кері қадам" деп сипаттаған. Оның кемшілігі – басқа, қажетті қиылысқан саусақтарды орындау қиындап кетеді.
In addition to the traditional "Baroque" (or "English") fingering, which was created in Haslemere in 1919 by Arnold Dolmetsch, soprano recorders have been made that make use of "German" fingering, which was introduced by Peter Harlan around 1926. In German fingering the note f2 is playable with a simpler fingering than the Baroque technique's forked (or cross ) fingering. However, German fingering has been described as a "step backwards made on the false assumption that the instrument would be easier for schoolchildren". The disadvantage is that other, unavoidable cross fingerings become more difficult.
Материал
Пластикалық бас бөлігі бар немесе толығымен пластиктен жасалған флейталар кеңінен қолданылады. Сопрано флейталары түрлі ағаштардан жасалады, мысалы, жапырақталған қайын, алмұрт, қабық, палисандр, зәйтүн, африкалық қара ағаш, "палисандр" немесе эбен ағашы.
Recorders with a plastic head joint or made completely of plastic are widely used. Soprano recorders are made from various woods such as maple, pear, boxwood, rosewood, olive, African blackwood, "rosewood", or ebony.