Жапон өнері: Shin Hanga – 20 ғ. басындағы ukiyo-e дәстүрін жаңғыртқан бағыт. Батыс ықпалымен, жаңа техникалармен ерекшеленеді. Суретшілер, шеберлер еңбегі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жапондық өнер қозғалысы
Japanese art movement
Шин ханга (新版画) – 20-ғасырдың басындағы Жапониядағы Тайшо және Шова дәуірлерінде (Эдо және Мейджи дәуірлерінде, 17-19 ғасырларда) тамыр жайған дәстүрлі укиё-э өнерін жаңғыртқан өнер қозғалысы. Ол дәстүрлі ukiyo e-нің бірлескен жүйесін (ханмото жүйесі) сақтап, суретші, оюшы, баспашы және баспагер арасындағы еңбек бөлінісін ұстады, бұл sōsaku hanga (шығармашылық баспалар) қозғалысынан өзгеше болды. Бұл қозғалысты баспагер Ватанабе Шозабуро (1885–1962) бастап, дамытты. 1915 жылдан 1942 жылға дейін гүлденген, содан кейін Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін 1950 және 1960 жылдары кішірек көлемде қайта жанданды. Ватанабе Токиода тұратын еуропалық суретшілерге, сондай-ақ Чарльз У. Бартлеттке еуропалық импрессионизмнен (өзі укиё-эден шабыттанған) шабыттанған ксилографиялық баспаларды жасауды ұсынды. Шин ханга суретшілері жарықтың әсері және жеке көңіл-күйді білдіру сияқты батыс элементтерін енгізді. Олар ukiyo e дәстүріндегі қолмен салынған сызықтарды бейнелеуге тырыспай, "қолмен салынған суреттерге немесе ескі үлгілерге тәуелді болмай, шығармашылыққа толы және көркемдік сапасы жоғары туындылар жасауға" ұмтылды. Ватанабе жаңа баспа техникаларын енгізді, әсіресе басылған қабаттарды кеңінен пайдаланды – барын суджи зури (барынмен әдейі қалдырылған іздер) немесе гома зури (басылған ұсақ нүктелер), бұрынғы ukiyo e баспаларына қарағанда қалың және көбінесе құрғақ қағазға басылды. Ватанабе Шин ханганы көркем өнер (геидзюцу) деп есептеді және оны Такахаси Шотей сияқты сувенирлік баспаларды сипаттау үшін қолданылатын шинсаку хангадан ажыратты. Дегенмен, Шин ханга тақырыптары дәстүрлі болды: пейзаждар (фукейга), танымал орындар (мейшо), әдемі әйелдер (биджинга), кабуки актерлері (якуша е) және құстар мен гүлдер (качо е).
Shin hanga (新版画) was an art movement in early 20th century Japan, during the Taishō and Shōwa periods, that revitalized the traditional ukiyo e art rooted in the Edo and Meiji periods (17th–19th century). It maintained the traditional ukiyo e collaborative system (hanmoto system) where the artist, carver, printer, and publisher engaged in division of labor, as opposed to the parallel sōsaku hanga (creative prints) movement. The movement was initiated and nurtured by publisher Watanabe Shozaburo (1885–1962), and flourished from around 1915 to 1942, resuming on a smaller scale after the Second World War through the 1950s and 1960s. Watanabe approached European artists residing in Tokyo, and Charles W. Bartlett to produce woodblock prints inspired by European Impressionism (which itself had drawn from ukiyo e). Shin hanga artists incorporated Western elements such as the impression of light and the expression of individual moods. It eschewed ukiyo e traditions of emulating hand drawn brushstrokes seeking instead to "create works replete with creativity and rich with artistic quality, by avoiding enslavement to hand drawn painting or old models". Watanabe introduced new printing techniques, most notably in the extensive use of printed layers of either baren suji zuri (printed marks left deliberately by the baren) or goma zuri (printed speckles), printed on thicker and usually less moist paper than past ukiyo e prints. Watanabe considered shin hanga to be fine art (geijutsu) and separate from shinsaku hanga, the term that he used to describe less labor intensive souvenir prints such as those by Takahashi Shōtei. Shin hanga themes, however, remained strictly traditional; themes of landscapes (fukeiga), famous places (meishō), beautiful women (bijinga), kabuki actors (yakusha e), and birds and flowers (kachō e).
Тарих
Негізінен шетелдік нарықтарға бағытталған, шин ханга принттері батыс тұтынушыларының Жапонияға деген ностальгиялық және романтикалық көзқарастарына сай келіп, шетелде зор танымалдылыққа ие болды. 1920 жылдары «International Studio», «The Studio», «The Art News» және «The Art Digest» журналдарында шин ханга туралы мақалалар жарияланды. 1916 жылы Капелари мен Бартлетттің принттері алғаш рет экспортталды, бірақ 1924 жылдың наурыз айында Бостонда өткен көрмеге дейін шетелде көрмелер ұйымдастырылмады. 1926 жылдың қазан айында Херрон өнер институтында 68 жұмыстан тұратын ірі көрме өтті. Кейіннен Бостон мен Индианаполис бойынша ұйымдастырылған көрмелердің жарнамашысы, суретші Хироси Йошида, 1930 және 1936 жылдары Огайодағы Толедо өнер мұражайында екі ірі көрмені ұйымдастыруға және насихаттауға көмектесті. 1930 жылдары және Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Роберт О. Мюллер (1911-2003) сияқты өнер саудагерлері батыстың сұранысын қанағаттандыру үшін шин ханга импорттады. Жапонияда шин ханга принттеріне ішкі нарық көп болған жоқ. Укиё-э принттерін жапондықтар жаппай өндірілетін тауар ретінде қарастырды, ал Еуропалықтар укиё-энін жапонизмнің қалыптасу кезеңінде жоғары көркемдік деңгейдегі өнер туындысы деп бағалады. Мейдзи дәуіріндегі жаңғыру мен батыстанудың нәтижесінде Жапониядағы сәулет, өнер және киім-кешек батыс үлгілерін қабылдады. Жапондық суретшілер батыс дәстүрінде білім алды. Батыс майлы суреттері (ёга) жоғары өнер саналды және Білім беру министрлігінің Көркемөнерлер көрмесі (Бунтен) тарапынан ресми түрде мойындалды. Шин ханга принттері, керісінше, ескірген укиё-энің бір түрі ретінде қарастырылды. Олар Бунтенмен жоққа шығарылды және майлы суреттер мен мүсіндерге бағынышты болды. 1920 жылдары шин хангаға шетелдік сұраныс артуымен, принттердің өндірісінің күрделілігі төмендеді. Барен суджи және гоманың негізгі қабаттары сирек кездесе бастады және басып шығарудың жалпы саны азайды. Шетелдік коллекционерлерді қанағаттандыру үшін түстер жарқырап, қанықтырақ болды. Шин ханга сувенир нарығында синсаку ханганы ығыстырды және соңғысы өндірісін тоқтатты. Шин ханга соғыс кезінде әскери үкімет өнер мен мәдениетке бақылауды күшейткен кезде құлдырады. 1939 жылы әскери өнерді насихаттау мақсатымен Армияның Ақпарат бөлімінің демеушілігімен Армиялық өнер қауымдастығы құрылды. 1943 жылы әскери сурет салу жөніндегі ресми комиссия құрылды және суретшілердің материалдары шектеуге алынды. Осы кезеңде жапондық принттерге шетелдік нарықтағы сұраныс күрт төмендеді. Соғыстан кейін шин хангаға деген сұраныс қайта жандана алмады. Дегенмен, бірқатар суретшілер дәстүрді сақтап қалды. Ито Шинсуи (1898-1972) және (1907-1980) сияқты суретшілер 1960 және 1970 жылдары бірлесіп жұмыс істеу жүйесін қолдануды жалғастырды. XX ғасырдың соңғы онжылдықтарында баспагерлер XX ғасырдың басындағы шин ханганың көшірмелерін жасауға көшті, ал сосаку ханга халықаралық өнер сахнасында зор танымалдылыққа ие болды. XXI ғасырдың басында шин ханганың танымалдылығы қайта жандана бастады, әсіресе Кавасе Хасуи (1883-1957) және Хироси Йошида (1876-1950) сияқты бұрынғы шеберлерге, сондай-ақ шин ханга эстетикасын жалғастыратын Пол Бинни (1967 ж.т.) сияқты жаңа суретшілерге деген нарықтық сұраныс артты. Apple компаниясының басшысы Стив Джобс шин ханга коллекционерлерінің бірі болды.
Primarily aimed at foreign markets, shin hanga prints appealed to Western taste for nostalgic and romanticized views of Japan and as such, enjoyed immense popularity overseas. In the 1920s, there were articles on shin hanga in the International Studio, The Studio, The Art News and The Art Digest magazines. The first shin hanga exported were Capelari and Bartlett prints in 1916, however, no foreign exhibitions were held until at Boston in March 1924. A larger exhibition of 68 works was held at the Herron Art Institute in October 1926. Later, the promoter of said Boston and Indianapolis touring exhibitions, artist Hiroshi Yoshida, helped organize and promote two very large exhibitions at the Toledo Museum of Art in Ohio in 1930 and 1936. Through the 1930s and then after the Second World War, art dealers such as Robert O. Muller (1911 2003) imported shin hanga to satisfy Western demand. There was not much domestic market for shin hanga prints in Japan. Ukiyo e prints were considered by the Japanese as mass commercial products, as opposed to the European view of ukiyo e as fine art during the climax of Japonisme. After decades of modernization and Westernization during the Meiji era, architecture, art and clothing in Japan came to follow Western modes. Japanese art students were trained in the Western tradition. Western oil paintings (yōga) were considered high art and received official recognition from the Bunten (The Ministry of Education Fine Arts Exhibition). Shin hanga prints, on the other hand, were considered as a variation of the outdated ukiyo e. They were dismissed by the Bunten and were subordinated under oil paintings and sculptures. As foreign demand for shin hanga increased through the 1920s, the complexity of prints decreased. Ground layers of baren suji and goma were less commonly seen and the overall number of printing impressions decreased. To satisfy foreign collectors, colors became brighter and more saturated. Shin hanga supplanted shinsaku hanga in the souvenir market and the latter ceased production. Shin hanga declined as the military government tightened its control over the arts and culture during wartime. In 1939, the Army Art Association was established under the patronage of the Army Information Section to promote war art. By 1943, an official commission for war painting was set up and artists’ materials were rationed. Overseas market for Japanese prints declined drastically at the same time. Demand for shin hanga never regained its momentum postwar. Nevertheless a small number of artists continued in the tradition. Artists such as Itō Shinsui (1898–1972) and (1907–1980) continued to utilize the collaborative system during the 1960s and 1970s. In the last decades of the 20th century publishers instead concentrated on making reproductions of early 20th century shin hanga; meanwhile sōsaku hanga enjoyed immense popularity and prestige in the international art scene. The early 21st century has seen somewhat of a resurgence in shin hanga popularity notably in market demand for earlier masters such as Kawase Hasui (1883–1957) and Hiroshi Yoshida (1876–1950), and for new artists continuing the shin hanga aesthetic such as Paul Binnie (1967–). Steve Jobs, the head of Apple, was among the prominent collectors of shin hanga.
Шынсаку ХангА мен Шин-ХангА
Шинсаку ханга (新作版画) және шин ханга жиі шатастырылады. Шинсаку ханга – шин ханганың алға басушысы, және оны да баспагер Ватанабе Шозабуро жасаған. Ол 1907 жылы Такахаси Шотейдің гравюраларымен басталды және шамамен 1927 жылға дейін гүлденді, оның танымалдылығы шин ханганың танымалдылығы артуымен бірге төмендеді. 1935 жылы толығымен тоқтады. Шинсаку ханга – укиё-э өнерінің, әсіресе Хиросиге гравюраларының жаңартылуы еді. Шин хангамен салыстырғанда, ол заманауи Жапонияны бейнелемеді, керісінше, индустриалды және Мейдзи кезеңінен бұрынғы Жапонияның ностальгиялық көріністерін, заманауи гравюра техникаларын қолдана отырып ұсынды. Бұл техникалар укиё-э-нің қолмен салынған сызықтарын қайталауды жалғастырумен (шин ханга осындай сызықтарды қайталауға қарсы болды) және тарихи укиё-э-ге тән контур сызықтары мен үлкен, тегіс түстік алаңдардан бас тартумен сипатталды.
Shinsaku hanga (新作版画) and shin hanga have often been conflated. Shinsaku hanga was the forerunner to shin hanga and similarly created by the publisher Watanabe Shozaburo. It began in 1907 with the prints of Takahashi Shōtei and prospered until about 1927, with its popularity waning inversely to the growing popularity of shin hanga. It had ceased completely by 1935. Shinsaku hanga was essentially modernization of ukiyo e and especially the prints of Hiroshige. Compared to shin hanga, it did not depict contemporary Japan, instead it offered nostalgic views of pre industrial, pre Meiji Japan with modern printmaking techniques. Techniques characterized by continuing to replicate the hand drawn brushstrokes of ukiyo e (shin hanga expressly resisted replicating brushstrokes) while beginning to eschew contour lines and large flat areas of color typical of historical ukiyo e.
Бұл стиль Жапонияға келген туристердің (Ватанабе оларды «естелік гравюралар» деп сипаттады) және шетелге экспорт үшін өте танымал болды. Оның әдетте кішкентай гравюралары (шин хангадан кішкентай) өндіруге де, сатып алуға да арзан болды, соның нәтижесінде Ватанабе шин ханга қозғалысын дамыту үшін қаржылық тұрақтылыққа қол жеткізді. Ең танымал шинсаку ханга суретшілері – Такахаси Шотей, Охара Косон, Ито Созан және Наразаки Эйшо. Бұл суретшілердің әрқайсысы кейін шин хангаға көшті.
This style was very popular early on with tourists in Japan (Watanabe described them as "souvenir prints") and for foreign export. Its typically smaller prints (smaller than shin hanga) were less expensive to produce and less expensive to purchase, and they ultimately provided the financial stability to Watanabe to nurture the shin hanga movement. The best known shinsaku hanga artists were Takahashi Shōtei, Ohara Koson, Ito Sozan and Narazaki Eisho. Each of these artists later moved to shin hanga.