Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресей генералы Михаил Иванович Драгомиров (Михаил Иванович Драгомиров; 20 қараша 1830 [е.с. 8 қараша 1830] – 28 қазан 1905 [е.с. 15 қазан 1905]) – орыс императорлық генералы және украин текті әскери жазушы. Оның әкесі Иван Антонович Драгомирецкий Мокевич 1786 жылы дворян титулы алғаннан кейін, Драгомирецкий есімін орысша Драгомиров деп өзгертіп алған.
Russian general
Mikhail Ivanovich Dragomirov (Михаил Иванович Драгомиров; 20 November 1830 [O. S. 8 November 1830] – 28 October 1905 [O. S. 15 October 1905]) was a Russian Imperial general and military writer of Ukrainian origin. His grandfather Ivan Antonovych Dragomirecki Mockewicz after being granted a noble title in 1786, changed his name from Dragomirecki to the Russified form of Dragomirov.
Оқыту және қызметкерлердің лауазымдары
Драгомиров 1849 жылы гвардиялық жаяу әскерге қабылданды, 1852 жылы екінші лейтенант, 1854 жылы лейтенант болды. Сол жылы ол Николаев академиясына (штаб колледжіне) оқуға іріктелді, онда өзін соншалықты ерекше көзге түсірді ki, алтын медаль алды. Бұл құрмет 19 ғасырда академияның студентіне тек екі рет ғана берілген деседі. 1856 жылы Драгомиров штаб капитаны, ал 1858 жылы капитан болып тағайындалды, соңғы жылы ол басқа елдердегі әскери тәсілдерді зерттеу үшін жіберілді. Франция, Англия және Бельгияны аралап, осы елдердің оқу және маневр лагерьлері туралы Châlons, Aldershot және Beverloo қалаларындағы егжей-тегжейлі есептер жазды. 1859 жылы Маджента мен Солферино шайқасы кезінде Сардиния королі Виктор Эммануэль II штабына бекітілді, Ресейге оралғаннан кейін бірден Николаев академиясына тактика профессоры болып жіберілді. Драгомиров армияның білім беру жүйесін қайта ұйымдастыруда маңызды рөл атқарды, сондай-ақ императорлық отбасының бірнеше ханзадаларына оқытушы болып қызмет етті. Ол 1863 жылға дейін бұл лауазымды атқарды, содан кейін подполковник шенімен 1863-1864 жылдарғы поляк көтерілісін басуға қатысты, ал сол жылы Санкт-Петербургке гвардиялық дивизиялардың бірінің полковнигі және штаб бастығы болып оралды. 1866 жылғы австрия-пруссия соғысы кезінде Драгомиров Екінші пруссия армиясының штабына қосылды. Ол Жоғарғы Эльбадағы және Кенигграцтағы шайқастарда болды, ал оның куә болған операциялар туралы пікірлері тактиканы және 1866 жылғы соғысты зерттеушілер үшін аса құнды.
Dragomirov entered the Guard infantry in 1849, becoming second lieutenant in 1852 and lieutenant in 1854. In the latter year he was selected to study at the Nicholas Academy (a staff college), and here he distinguished himself so much that he received a gold medal, an honor which, it is stated, was awarded to a student of the academy only twice in the 19th century. In 1856, Dragomirov was promoted to staff captain and in 1858 to full captain, being sent in the latter year to study the military methods in vogue in other countries. He visited France, England, and Belgium, and wrote voluminous reports on the instructional and manoeuvre camps of these countries at Châlons, Aldershot, and Beverloo. In 1859, he was attached to the headquarters of the King of Sardinia Victor Emmanuel II during the campaign of Magenta and Solferino, and immediately upon his return to Russia he was sent to the Nicholas Academy as professor of tactics. Dragomirov played a leading part in the reorganization of the educational system of the army, and acted also as instructor to several princes of the imperial family. This post he held until 1863, when, as a lieutenant colonel, he took part in the suppression of the Polish insurrection of 1863 1864, returning to St. Petersburg in the latter year as colonel and chief of staff to one of the Guard divisions. During the Austro Prussian War of 1866, Dragomirov was attached to the headquarters of the Second Prussian army. He was present at the battles on the upper Elbe and at Königgrätz, and his comments on the operations which he witnessed are of the greatest value to the student of tactics and of the war of 1866.
Әрекет қызмет
1868 жылы генерал-майор атағын алды, ал келесі жылы Киев әскери округінің штаб бастығы болды. 1873 жылы Драгомиров 14-ші дивизияға қолбасшылық етуге тағайындалды және осы қызметте 1877–1878 жылдардағы орыс-түрік соғысында ерекше көзге түсті. 14-ші дивизия Зимницадағы Дунайды кешіп өтуге бастаушы болды; Драгомиров атыс астында қиын және күрделі операцияны – кешіп өтуді және жағаға түсуді басқарды және міндетін толыққанды орындады. Кейін, Плевна түбіндегі жеңілістерден кейін, ол цесаревич, генералдар Эдуард Тотлебен және Дмитрий Милютинмен бірге Ұлы князь Николайдың орыс армиясын Румынияға қайтару ұсынысына қарсы күресті. Армияның көп бөлігінің рухсыздануына Драгомиров дивизиясында жол берілмеді, ол тәртібін сақтап, қалған бөлімдерге жарқын үлгі көрсетті. Ол Шипка өтегінде жараланды, көп ұзамай генерал-лейтенант шеніне көтерілді, бірақ енді әскери қызметке қатыса алмады. Сонымен қатар, ол патшаның генерал-адъютанты және өзінің ескі дивизиясының 53-ші Волынь полкінің бастығы болды. Осыдан кейін он бір жыл бойы генерал Драгомиров Николаев академиясының бастығы болды. Осы кезеңде ол Еуропаның ең жақсы әскери әдебиетін жинап, Ресей армиясына енгізді және ресейлік офицерлер корпусының, әсіресе штаб офицерлерінің моральдық және техникалық дайындығын жақсартуға көптеген жолдармен белсенділік танытты. 1889 жылы Драгомиров Киев әскери округінің бас қолбасшысы және Киев, Подольск және Волынь губернияларының генерал-губернаторы болды, бұл лауазымда 1903 жылға дейін қызмет етті. 1891 жылы оған піллә генерал шені берілді. Оның қарттығы мен денсаулығының нашарлауы 1904–1905 жылдардағы орыс-жапон соғысы кезінде майданға жұмысқа орналасуына кедергі келтірді, бірақ Санкт-Петербургтегі бас штаб оның кеңесін үнемі сұрады. Ол стратегия және әскери саясат мәселелерінде генерал Куропаткинмен көптеген даулы мәселелерде келіспесе де, екеуі де 1812 жылғы стратегияны қайталауды ұсынды, тіпті Порт-Артурды толығымен тастау қажет болса да. Драгомиров 1905 жылғы 28 қазанда Конотоп қаласында қайтыс болды. Оның бұрынғы ордендеріне қоса, 1901 жылы Әулие Андрей орденімен марапатталды.
In 1868, he was made a major general, and in the following year became chief of staff in the Kiev military circumscription. In 1873, Dragomirov was appointed to command the 14th division, and in this command he distinguished himself very greatly in the Russo Turkish War, 1877–1878. The 14th division led the way at the crossing of the Danube at Zimnitza; Dragomirov being in charge of the delicate and difficult operation of crossing and landing under fire, and fulfilling his mission with complete success. Later, after the reverses before Plevna, he, with the cesarevich and Generals Eduard Totleben and Dmitry Milyutin, strenuously opposed the suggestion of the Grand Duke Nicholas that the Russian army should retreat into Romania, and the demoralization of the greater part of the army was not permitted to spread to Dragomirov's division, which retained its discipline unimpaired and gave a splendid example to the rest. He was wounded at the Shipka Pass, and, though promoted lieutenant general soon after this, was not able to see further active service. He was also made adjutant general to the tsar and chief of the 53rd Volhynia regiment of his old division. For eleven years thereafter General Dragomirov was chief of the Nicholas Academy, and it was during this period that he collated and introduced into the Russian army all the best military literature of Europe, and in many other ways was active in improving the moral and technical efficiency of the Russian officer corps, especially of the staff officer. In 1889, Dragomirov became commander in chief of the Kiev military district, and governor general of Kiev, Podolsk, and Volhynia, retaining this post until 1903. He was promoted to the rank of general of the infantry in 1891. His advanced age and failing health prevented his employment at the front during the Russo Japanese War of 1904–1905, but his advice was continually solicited by the general headquarters at St. Petersburg, and while he disagreed with General Kuropatkin in many important questions of strategy and military policy, they both recommended a repetition of the strategy of 1812, even though the total abandonment of Port Arthur was involved therein. Dragomirov died at Konotop on 28 October 1905. In addition to the orders which he already possessed, he received in 1901 the Order of St. Andrew.
Әскери ұйымға арналған еңбектер
Оның ірі әскери еңбектері көбінесе француз тіліне аударылды, ал оның шамамен елу жылға созылған эпизодтық мақалалары негізінен "Военный Сборник" және "Разведчик" басылымдарында жарияланды; осы басылымның кейінгі мақалалары, оның өз әскерлеріне берген жалпы бұйрықтары сияқты, Ресей армиясының барлық бөлімдерінде мұқият оқылды. Лев Толстойдың "Соғыс және бейбітшілік" ромалына жасаған сын-пікірі одан да кеңірек назар аударды. Драгомиров формальды тактикада православие мектебінің жетекшісі болды. Дегенмен, оның консерватизмі әдет пен ерте тәрбиеден емес, салмақты ойлау мен таңдаудың нәтижесі болды. Оның үлгісі, ол 1866 жылғы соғыста мойындағандай, Пиреней соғысындағы британдық жаяу әскері болды, бірақ ол идеалға жету үшін, прогрессивті тактиктер наразы болған репрессиялық әдістерге емес, жеке сарбаз бен кіші бөлімшелерде толық тиімділікке ұмтылды. Ол кез келген құнмен шабуылға түсуді, қысқа арақашықтықтағы тиімді атыс пен штыкпен шабуылды қадағалады. Ол Суворовтың идеяларын толыққанды жүзеге асырды, ал көптеген адамдар оның оларды теориялық шектен тыс, практикада қол жеткізе алмайтын деңгейге дейін жеткізгенін ойлады. Алайда, оның сыншылары Драгомировтың бөлімшесінің тиімділігі жетекшінің қабілетіне байланысты екенін, ал оның офицерлерден талап еткен өзіне-өзі құрбандық ететін тәртібінің маңызды бөлігі – жауапкершілікті қабылдау қабілеті екенін әрдайым түсінбеді. Зимницадағы оның сәттілігінің толық сипаттамасы Драгомировтың тұлғасы мен оның оқыту әдістерінің қалай табысқа жеткізгенін түсіну үшін жеткілікті.
His larger military works were mostly translated into French, and his occasional papers, extending over a period of nearly fifty years, appeared chiefly in the Voienni Sbornik and the Razvedschik; his later articles in the last named paper were, like the general orders he issued to his own troops, attentively studied throughout the Russian army. His critique of Leo Tolstoy's War and Peace attracted even wider attention. Dragomirov was, in formal tactics, the head of the orthodox school. His conservatism was not, however, the result of habit and early training, but of deliberate reasoning and choice. His model was, as he admitted in the war of 1866, the British infantry of the Peninsular War, but he sought to reach the ideal, not through the methods of repression against which the advanced tacticians revolted, but by means of thorough efficiency in the individual soldier and in the smaller units. He inculcated the offensive at all costs, and the combination of crushing short range fire and the bayonet charge. He carried out the ideas of Suvorov to the fullest extent, and many thought that he pressed them to a theoretical extreme unattainable in practice. His critics, however, did not always realize that Dragomirov depended, for the efficiency his unit required, on the capacity of the leader, and that an essential part of the self sacrificing discipline he exacted from his officers was the power of assuming responsibility. The details of his brilliant achievement of Zimnitza suffice to give a clear idea of Dragomirov's personality and of the way in which his methods of training conduced to success.
Драгомиров пен Илья Репин
Драгомиров суретші Илья Репиннің досы болды және Репиннің ең танымал суреттерінің бірі – «Запорожский казактарының жауабы» суретінде орталықта бейнеленген. Ол казактардың түрік сұлтанына ең қорлаулы хат жолдаған кездегі басшыларының бірін сомдайды. Репин Драгомировтың осы мақаланың жоғары жағында көрсетілген ресми портретін де салған.
Dragomirov was a friend of the painter Ilya Repin, and posed in the center of one of Repin's most famous paintings, Reply of the Zaporozhian Cossacks. He portrays one of the leaders of the Cossacks as they allegedly drafted a highly insulting letter to the Turkish sultan. Repin also painted a more formal portrait of Dragomirov, found at the top of this article.