Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Соғыс жүргізіп жатқан тараптың бейбіт процесті бастауға жасаған әрекеті.
Act by a warring party to initiate the peace process
Бейбітшілікке шақыру – соғыс жүргізіп жатқан тараптың бейбіт процесті бастауға жасаған әрекеті.
Suing for peace is an act by a warring party to initiate a peace process.
Рационалдылық
"Сұрау салу", осы сөздің ескі мағынасында "тілеу немесе өтініш ету" дегенді білдіреді. Бейбітшілік үшін сұрау салуды әдетте жеңілген тарап, шартсыз қарсы тапсырудан қашу үшін бастайды. Үстемдік танытып отырған ел, жеңілген тараптың бейбітшілікке шақыруында, қымбатқа түсетін соғысты одан әрі жалғастыру қажеттілігінен құтылу мүмкіндігін көруі мүмкін. Дегенмен, жеңіске жеткен тарап соғысты бірнеше себептермен аяқтау үшін бейбітшілікке ұмтылуды бастауы да мүмкін, мысалы, егер қосымша қақтығыс жеңіске жеткен тараптың мүддесіне жараспаса. Мұндай жағдайда талаптар қойылуы мүмкін, немесе екі ел де "ақ бейбітшілікке" келісе алады, яғни соғысқа дейінгі жағдайға (status quo ante bellum) оралуға келіседі.
"Suing for", in this older sense of the phrase, means "pleading or petitioning for". Suing for peace is usually initiated by the losing party in an attempt to stave off an unconditional surrender. The nation holding the upper hand may find, in the losing party's offer of making peace, an opportunity for relief from the necessity of having to continue to wage a costly war. Pressing for peace may sometimes, however, be started by the winning faction as a means to end the war for several reasons, such as if additional conflict would not be in the perceived best interest of the winning party. In that case, demands might be made, or both nations may agree to a "white peace", which is a return to the status quo ante bellum (the prewar situation).
Мысалдар
Бірінші Қытай-Жапон соғысы (1 тамыз 1894 – 17 сәуір 1895) – Қытайдың Цин әулеті мен Жапония империясы арасында, негізінен Кореядағы ықпал үшін жүргізілген соғыс. Жапондық құрлық және теңіз күштерінің алты айдан астам үзіліссіз табыстары мен Қытайдың Вэйхайвэй портын жоғалтуынан кейін, Цин үкіметі 1895 жылдың ақпан айында бейбітшілікке келу үшін шара қолданды. Архивтерде Бірінші дүниежүзілік соғысты тоқтатуға жасалған көптеген әрекеттер бар, бірақ көпшілігі ресми емес және тиімсіз болды. 1916 жылдың 2 желтоқсанында, сол айда таққа отыруға дайындалып жатқан Австрияның Карл I императоры, Фредерик архиепископтан әскердің Жоғарғы Бас қолбасшысы лауазымын қабылдады. 1917 жылы ол Франциямен құпия бейбіт келіссөздер жүргізді. Ол өзінің туысы, Бельгия армиясының офицері, Парма Бурбон әулетінің Сикст принцін делдал ретінде пайдаланды. Сикст ісі бойынша жүргізілген бейбіт келіссөздер сәтсіз аяқталды.
The First Sino Japanese War (1 August 1894 – 17 April 1895) was fought between the Qing Dynasty of China and the Empire of Japan, primarily over influence of Korea. After more than six months of unbroken successes by Japanese land and naval forces and the loss of the Chinese port of Weihaiwei, the Qing government sued for peace in February 1895. The archives abound with attempts to halt World War I, but most attempts were unofficial and of no effect. On 2 December 1916, prior to his coronation later that month, Charles I of Austria took over the title of Supreme Commander of the army from Archduke Frederick. In 1917, he secretly entered into peace negotiations with France. He employed his brother in law, Prince Sixtus of Bourbon Parma, an officer in the Belgian Army, as intermediary. The negotiations of the Sixtus Affair for a sued peace failed.