Ломбардтық кредит: банктерге кепілге берілген бағалы қағаздарға немесе өмір сақтандыру полисіне берілетін қаржы. Қысқа мерзімдік қаражат алуға көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ломбардтық несие – банктерге кепілге қойылған мүліктерге, көбінесе бағалы қағаздар немесе өмірді сақтандыру полистері түрінде несие беру. Кепілге берілген мүліктер оңай сатылатын болуы керек, әсіресе тізімде тіркелген, кепіл ретінде қабылдауға жарамды бағалы қағаздар. Несие беру орталық банктер арқылы жүзеге асырылады. АҚШ-та 2020 жылғы 16 наурызда Ломбард ставкасы (пайыздық мөлшерлеме) Федералды ашық нарық комитетінің федералдық қорлар ставкасының мақсатты диапазонының ең жоғарғы шегіне белгіленді. Бағалы қағаздарды кепілге беру арқасында несие ұйымдары орталық банктерден қысқа мерзімде қаржы алу мүмкіндігіне ие болады.
Lombard credit is the granting of credit to banks against pledged items, mostly in the form of securities or life insurance policies. The pledged items must be readily marketable; in particular, the securities 'eligible for collateral' which are registered on lists. Lending is via central banks. In the US, the Lombard rate (interest rate) was set at the top of the Federal Open Market Committee target range for the federal funds rate on March 16, 2020. Due to the pledging of securities the credit institutions have the opportunity of acquiring money in the short term from central banks.
Этимология
Бұл термин бастапқыда 6 ғасырда Италияны жаулап алып, содан кейін Ломбардия деп аталған солтүстік аймаққа қоныстанған Ломбардтар халқынан шыққан. Осы аймақтағы бай қалалар қазіргі заманғы банк ісінің отаны болды, ал көптеген ломбард банкирлері орта ғасырларда Батыс Еуропа бойынша қаржыгерлер, ақша қарызға берушілер және кепілге алушылар ретінде белгілі болды. Мысалы, Лондонның Ломбард көшесі (1598) осындай ломбард банкирлерінің құрметіне аталған.
The term originally comes from the Lombards, a people who conquered Italy in the 6th century, and settled in the northern region that became known as Lombardy. The wealthy cities in this region were the birthplace of modern banking, and many Lombard bankers became notable in the Middle Ages throughout Western Europe as financiers, moneylenders and pawn brokers. For example, London's Lombard Street (1598) owes its name to such Lombard bankers.
Дау
Ломбард кредитінің маңызды рөлін Америка Құрама Штаттарының Федералды резервтік жүйесі ("Фед") қолданады. Дәстүрлі түрде, дисконттық ставка, яғни ФРС-тің қаражатқа мұқтаж мүше банктерге (көрінетіндей, қажетті резервтік нормативті сақтау үшін) қарыз бергенде алатын мөлшерлемесі, мақсатты федералдық қорлар мөлшерлемесінен, немесе банктер арасындағы бір түндік несиелер үшін алынатын ұқсас мөлшерлемеден төмен болды. Бұл банктердің орталық банктерден бір-бірінен алудан арзанға қарыз алуы мүмкін екенін білдіреді, бұл орталық банктердің "соңғы шара ретінде несие беруші" рөлімен қақтығыс тудырады. Басқа банктердің әдеттегі мөлшерлемесінен төмен дисконттық ставка арбитраж мүмкіндігін ашты, сондықтан потенциалды қарыз алушыларды қосымша тексеру қажет болды. АҚШ Федералды резервтік кеңесі "Ломбардтық құрал" деп аталатын жаңа жүйеге көшті, онда дисконттық ставка мақсатты федералдық қорлар мөлшерлемесінен жоғары, бұл банктерді ФРС-тен қарыз сұрамас бұрын басқа жерлерге жүгінуге экономикалық түрде ынталандырады. 2011 жылғы Ричмонд Федералды резервтік банкінің экономикалық шолуында көптеген банк басшылары мен нарық қатысушылары дисконттық терезеден қарыз алуға байланысты стигма бар екенін айтты, сондықтан федералдық қорлар несиелерінің көп бөлігі дисконттық ставкадан төмен (мақсатты федералдық қорлар мөлшерлемесіне тең немесе жақын) жүзеге асырылды, бірақ кейбір жағдайларда банктер нарықтық мөлшерлемеден жоғары (әсіресе, дисконттық ставкаға тең немесе одан да жоғары) төлем жасады.
One prominent role of Lombard credit is in use by the Federal Reserve System of the United States of America ("Fed"). Traditionally, the discount rate, or the rate charged by the Fed to member banks in need of funds (ostensibly to maintain the required reserve ratio), was lower than the target federal funds rate, or the rate charged among banks for the same type of overnight credit. This meant that banks could borrow from the central bank at a lower rate than they could from each other, which somewhat conflicts with the central bank's role as a "lender of last resort". A discount rate lower than the rate typically charged by another bank opened the possibility of arbitrage and thus required extra scrutiny of potential borrowers. The Federal Reserve Board of the United States switched to a so called "Lombard facility," in which the discount rate is actually higher than the targeted federal funds rate, thus creating an economic incentive for banks to look elsewhere before asking to borrow from the Fed. A 2011 economic brief from the Federal Reserve Bank of Richmond said many bank executives and market participants perceive a stigma attached to borrowing from the discount window, so while the vast majority of federal funds loans occur below the discount rate (at or near the target federal funds rate), there have been instances when banks have paid above market rates (particularly, rates at or even above the discount rate) for federal funds.