Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Not I – 1972 жылы 20 наурыздан 1 сәуірге дейін жазылған Самуэль Беккеттің қысқа драмалық монологы. Оның премьерасы Нью-Йорктегі Линкольн орталығының Репертуар театрында өткен «Самуэль Беккет фестивалінде» (22 қараша 1972) қойылды.
Not I is a short dramatic monologue written in 1972 (20 March to 1 April) by Samuel Beckett which was premiered at the "Samuel Beckett Festival" by the Repertory Theater of Lincoln Center, New York (22 November 1972).
Қысқаша мазмұны
"Мен емеспін" туындысы мүлдем қараңғы кеңістікте, тек бір жарық шоғымен жарықтандырылады. Бұл прожектор сахнадан шамамен екі жарым метр биіктіктегі әртістің аузына бағытталған, қалған кеңістік қараңғы болып қалады және алғашқы қойылымдарда монологтың қысқа үзілістерінде "көмексіз қайырымдылықпен" төрт әсерсіз қозғалыс жасайтын Бақылаушының көлеңкелі бейнесін жарықтандырады, сол кезде Ауыз ішкі, көрермендер естімейтін дауысқа құлақ беріп отырғандай көрінеді. Ауыз қатты қарқынмен, шатақ сөздермен шамамен жетпіс жастағы әйелдің ерте тууынан кейін ата-анасы тастап кеткенін, сүйіспеншіліксіз, механикалық өмір сүргенін және белгісіз жарақатты бастан өткергенін айтатын әңгімені баяндайды. Әйел бала кезінен бастап көбінесе үнсіз болып келген, тек кейде ғана дауыстап сөйлейді, ал біз естіп отырған мәтін солардың бірі. Мәтіннен әйел зорталған болуы мүмкін деген тұжырым жасауға болады, бірақ Беккет бұл сұраққа жауап бергенде өте нақты болды: "Қалай мұндай нәрсе ойға келді! Жоқ, мүлдем олай емес – мүлдем басқаша". Ол "ешқандай мақсаты жоқ түрде далада мақұлықтарды іздеп жүргенде" күйзеліске ұшырап, тіпті қайтыс болған болуы мүмкін. Әйел өмірінен төрт оқиғаны айтады: шөпке бетімен жату, супермаркетте тұру, "Крокерс Акредегі төбеде" отыру (Ирландиядағы Леопардстаун ат жарыс жолының жанындағы нақты орын) және "сотта болған кез", әрқайсысының алдында жасырылған бірінші "көрініс" қайталанады, бұл аянға ұқсас; сәуір айында осы жерде болған оқиға оның сөйлеуіне түрткі болды. Оның осы оқиғаға алғашқы реакциясы – Құдай жазалап отыр деген ой, бірақ ол азап тартпайтынын біледі; ол өмірде қуаныш сезінбегендей, ешқандай ауыртпалықты сезінбейді. Ол не үшін жазаланып отырғанын түсіне алмайды, бірақ Құдайға оның ісіне "арнайы себеп" қажет емес екенін мойындайды. Ол мойындауы керек нәрсе бар деп ойлайды және өміріндегі оқиғаларды жеткілікті ұзақ қайталаса, оның мәні ашылатынына сенеді. Басындағы үздігісіз гулден басқа, енді әр түрлі күштіліктегі жарық оны мазалайды; екеуі де байланысты сияқты. Туындының атауы кейіпкердің өзі сипаттаған немесе тікелей айтқан оқиғалардың өзіне орын алғанын қайта-қайта жоққа шығаруынан туындаған.
Not I takes place in a pitch black space illuminated only by a single beam of light. This spotlight fixes on an actress's mouth about eight feet above the stage, everything else being blacked out and, in early performances, illuminates the shadowy figure of the Auditor who makes four increasingly ineffectual movements "of helpless compassion" during brief breaks in the monologue where Mouth appears to be listening to some inner voice unheard by the audience. The mouth utters jumbled sentences at a ferocious pace, which obliquely tell the story of a woman of about seventy who was abandoned by her parents after a premature birth and has lived a loveless, mechanical existence, and who appears to have suffered an unspecified traumatic experience. The woman has been virtually mute since childhood apart from occasional outbursts, one of which comprises the text we hear. From the text it could be inferred that the woman had been raped but this is something Beckett was very clear about when asked. "How could you think of such a thing! No, no, not at all—it wasn’t that at all." It seems more likely that she has suffered some kind of collapse, possibly even her death, while "wandering in a field looking aimlessly for cowslips." The woman relates four incidents from her life: lying face down in the grass, standing in a supermarket, sitting on a "mound in Croker's Acre" (a real place in Ireland near Leopardstown racecourse) and "that time at court", each being preceded by a repeat on the repressed first ‘scene’ which has been likened to an epiphany; whatever happened to her in that field in April was the trigger for her to start talking. Her initial reaction to the paralyzing event is to assume she is being punished by God but finds she is not suffering; she feels no pain, as in life she felt no pleasure. She cannot think why she might be being punished but accepts that God does not need a "particular reason" for what he does. She thinks she has something to confess and believes that if she goes over the events of her life for long enough it will be revealed to her. In addition to the continued buzzing in her skull there is now a light of varying intensity tormenting her; the two seem related. The title comes from the character's repeated denial that the events she describes or alludes to happened to her.
Ауыз
Беккет әрқашан Play пьесасында бірге жұмыс істеген Билли Уайтлоудың "Мен емес" спектаклінің түпкілікті премьерасын қоюын қалаған. "Бірақ соңында, Лондондағы кешігулерге қарағанда, достық қарым-қатынас тұрғысынан, ол Алан Шнайдерге оны Америкада Джессика Тандидің қатысуымен алғашқы болып көрсетуге мүмкіндік берді". Танди мәтінді талқылау үшін Францияға Беккеттің өзіне барды. Дегенмен, Уайтлоудың кейінгі қойылымдары Беккеттің кең ауқымды жаттығуларының нәтижесі болды. "Мен сол әйелді Ирландияда білдім, - деді Беккет, - оның кім екенін білдім, жалғыз "ол" емес, сондай қарт әйелдер көп болды, жолдарда, арықтарда, тікұшақтардың жанында аңқиып жүретін". Беккет осы рөлді акцентпен оқуды талап етпеді, ол Уайтлоуға сабақ бергенде жасаған жалғыз жеңілдігі болды. Шнайдер Беккетке он сұрақ қойды, бұл оның қыңырлығын көрсетті. Беккет былай деп жауап берді: "Оның қайда екенін және неліктен осылай екенін мен одан кем білмеймін. Менде тек мәтіндегі барлық нәрсе ғана бар. "Ол" – сахналық образдың бір бөлігі және сахналық мәтіннің жеткізушісі. Қалғаны – Ибсеннің туындылары". Жазу стилінде объективті мағына екінші орында тұрған сияқты. Беккет Тандиге бұл пьесаның "көргендердің ақылына емес, жүйкелеріне әсер етуін" үміттенетінін айтты. Беккет Тандиге ауызды "интеллекті жоқ, шығару органы" деп қарастыруды ұсынды және "[Уайтлоумен] репетиция кезінде ол "Тым көп түс, тым көп түс" дейтін, ол оны дұрыс түсіндіріп, "Құдайға шүкір, ойнамаңыз" деп түсінді". Беккеттің 1974 жылғы 30 сәуірде мөрленген хатында айтуынша, ауыздың визуальды бейнесі Караваггионаң Валетта соборындағы Иоанн Крестительдің басын кесу картинасынан шабыттандырылған.
Beckett had always intended that Billie Whitelaw, whom he had worked with on Play, give the definitive premiere performance of Not I. "But in the end, more out of friendship than because of any delays in London, he allowed Alan Schneider the opportunity to present it first" in America featuring Jessica Tandy. Tandy did fly to France to discuss the text with Beckett. However, Whitelaw’s subsequent performances benefited from extensive coaching from Beckett. "I knew that woman in Ireland," Beckett said, "I knew who she was — not 'she' specifically, one single woman, but there were so many of those old crones, stumbling down the lanes, in the ditches, besides the hedgerows." That said, Beckett did not demand that the part be spoken with an accent, his one concession to Whitelaw when tutoring her. Schneider put ten questions to Beckett, indicative of his bafflement. Beckett responded: "I no more know where she is or why thus than she does. All I know is in the text. 'She' is purely a stage entity, part of a stage image and purveyor of a stage text. The rest is Ibsen." Objective meaning does seem to have been of secondary consideration in the writing style. As Beckett indicated to Tandy he hoped that the piece would "work on the nerves of the audience, not its intellect." Beckett told Tandy to consider the mouth "an organ of emission, without intellect" and "during rehearsals [with Whitelaw] he would say, 'Too much colour, too much colour', which she correctly interpreted as 'For God’s sake, don’t act'." The visual image of the mouth was, according to Beckett in a letter postmarked 30 April 1974, suggested by Caravaggio's The Beheading of Saint John the Baptist in Valletta Cathedral.
Аудитор
Жарияланған сахналық нұсқауларда сондай-ақ жынысы анықталмаған, "Аудитор" деп аталатын кейіпкер туралы айтылады (көбінесе ер адам бейнелейді), ол қара халат киеді және сахнаның сол жағынан анық көрінбейді. Беккет пьесаны қоюға қатысқанда, Аудиторды оған ұнайтын сахналық орынға орналастыра алмағанын анықтады және нәтижесінде осы қойылымдардан кейіпкерді шығарып тастауға рұқсат берді. Дегенмен, ол кейіпкерді жарияланған мәтіннен алып тастамады, ал кейіпкердің қойылымда қолданылуы немесе қолданылмауы жеке өндірушілердің қалауына байланысты. 1986 жылы ол екі американдық режиссерге жазған хатында: "Оны сахнаға қою өте қиын (жарық орны), тіпті зиянды болуы мүмкін. Мен үшін бұл пьесаға қажет, бірақ осысыз да шығармын. Оның тиімді жұмыс істегенін ешқашан көрген емеспін." 1978 жылғы Париж қойылымында ол кейіпкерді қайта енгізді, бірақ содан кейін одан бас тартып, бұл "шығармашылық қиялдың қателігі" болуы мүмкін деген қорытындыға келді, бұл туралы ол бұрын айтқан болатын. Аудитор бейнесі Тунистегі кафеден көрінген джеллаба киген, "мұқият тыңдаушы" бейнесінен шабыттанған деген болжам бар; Беккет 1972 жылдың ақпан-наурыз айларында Мароккода бір ай болған. Джеймс Ноулсон бұл "бейне жоғарыда аталған [Беккеттің] Караваджо картинасы туралы айқын естеліктерімен біріккенін" айтады. Ол картинада "Саломаның сол жағында тұрған қарт әйел бар. Ол бас кесуді қорқынышпен бақылайды, көзін емес, құлағын жабады" – бұл Беккет 1978 жылғы Париж қойылымында қосымша жасаған әрекет. Шнайдер Аудитордың өлім немесе сақшы періште ме екендігін сұрағанда, Беккет иығын көтеріп, қолын түсіріп, екіұштылықты толығымен сақтап қалды.
The published stage directions also call for a character of indeterminate sex referred to as 'the Auditor' (generally played by a male) who wears a black robe and can be dimly seen stage left. When Beckett came to be involved in staging the play, he found that he was unable to place the Auditor in a stage position that pleased him, and consequently allowed the character to be omitted from those productions. However, he chose not to cut the character from the published script, and whether or not the character is used in production seems to be at the discretion of individual producers. As he wrote to two American directors in 1986: "He is very difficult to stage (light position) and may well be of more harm than good. For me the play needs him but I can do without him. I have never seen him function effectively." In the 1978 Paris production he did reinstate the character but from then on abandoned the image concluding, as he had once said, that it was perhaps "an error of the creative imagination." It has been suggested that the image of the Auditor was inspired by the image of a djellaba clad "intense listener" seen from a café in Tunis; Beckett was in Morocco for a month from February to March 1972. James Knowlson conjectures that this "figure coalesced with [Beckett’s] sharp memories of the Caravaggio painting" mentioned above. In this painting there "is an old woman standing to Salome's left. She observes the decapitation with horror, covering her ears rather than her eyes" a gesture that Beckett added in the 1978 Paris production. When Schneider questioned him as to whether the Auditor was Death or a guardian angel, Beckett shrugged his shoulders, lifted his arms and let them fall to his sides, leaving the ambiguity wholly intact.
1972 жылғы 22 қараша
Форум театры, Линкольн орталығы, Нью-Йорк, режиссері Алан Шнайдер, Джессика Танди (Ауыз) және Хендерсон Форсайт (Тыңдаушы): Пьесаның алғашқы қойылымы үшін қыркүйек (Фабер мәтінінде көрсетілген) 1972 жылдың желтоқсанына дейін әртүрлі даталар ұсынылды. "Educational Theatre Journal" журналының 25-том, 1-нөмірде (1973 жылғы наурыз), 102–104 беттерде 1 қараша күні деп көрсетілген. Бірақ жоғарыдағы дата Джеймс Ноулсонның "Дамнен ту Фейм" (592-бет) кітабынан алынған, ол Бекеттің жиырма жылдан астам досы болған және оның халықаралық сарапшысы саналады. Бұл дата Сэмюэл Беккетке арналған "Фабердің серігі" кітабында да келтірілген. Джессика Танди "Мен емес" пьесасында ойнауды қорқынышты сезінген. Алғашында ол мәтінді жатқа алуда қиындыққа тап болды және тікелей өзінің алдында орналасқан TelePrompTer-ге тәуелді болуға мәжбүр болды. Пьеса дөңгелек сахнада қойылғандықтан, оны сахнаға алып кіріп, шығарып алуға болатын қорапқа орналастыру қажет болды. Осы "құрылғының" ішінде ол қораптың екі жағындағы екі темір таяққа тіреліп тұрды. Ол қара киім киіп, бас киім таққандықтан, өзін "ескі ағылшын дарға асушысы" секілді сезінді. Басында оның басын белбеумен бекіткен, бірақ ол бұл ыңғайсыз және қажетсіз деп тапты және оны алып тастауды сұрады. Сондай-ақ, егер ауыз сәл жарықтан шығып кетсе, оны қайта бағыттау үшін қораптың ішінде оператор жасырынып отырды. Оның үстіне, оның тістерін жарықтылығын күшейту үшін жабынмен қаптағаннан кейін, оларды жылтыратып, жарқыратып көрсету үшін полировкалады.
Forum Theatre, Lincoln Center, New York, directed by Alan Schneider, with Jessica Tandy (Mouth) and Henderson Forsythe (Auditor): Various dates have been offered for the first performance of the play from September (quoted in the Faber text) to December 1972. The review in the Educational Theatre Journal, Vol. 25, No. 1 (March 1973), pp. 102–104 states the date as 1 November. The date above however is from Damned to Fame (p. 592) by James Knowlson who was Beckett’s friend for over twenty years and is regarded as an international authority on the man. It is also the date given in The Faber Companion to Samuel Beckett. Jessica Tandy found the experience of acting Not I terrifying. At first she had problems remembering the text and had to rely on a TelePrompTer right in front of her. Because the play was being performed in the round she had to be installed in a box, which could be wheeled on and off the stage. Inside this ‘contraption’ she stood holding onto two iron bars on either side of the box. She was dressed in black and wore a hood, which made her feel like "an old English hangman". At first her head was held still by a strap but she found it unbearable and unnecessary and asked for it to be removed. They also had an operator hidden in the box to reset the focus on the mouth if it did drift slightly out of the light. Additionally, her teeth were coated with a substance that exaggerated their brightness and then polished to attract the glare.
1973 жылғы 16 қаңтар
Royal Court Theatre, Лондон: Бастапқыда Билли Уайтлоу көтеріңкі тұғырықта тұруға ниеттенген, бірақ ол оған ыңғайлы болмады, сондықтан ол "суретшінің демалысы" деп аталатын креслоға бекітілуге келісті, себебі актерлер қару-жарақ кигенде отыра алмайды. Оның барлық денесі қара матаға оралған; беті қара марлямен жабылған, көздері үшін қара түсті мөлдір сырғақ қолданылған, ал басы екі губка бөлігінің арасына қысылып, аузы жарық шоғында тоқтатылып тұрды. Соңында, ол ұстап тұруға және кернеуін бағыттауға арналған таяқша орнатылды. Ол көмекші құралдарды қолдана алмағандықтан мәтінді жаттап алды. "Уайтлоу Моутты сомдаудың қыңжылуын, ол қалай басқалардан толық оқшауланғанын, сахнадан биікке қысылып, қара капюшонмен оралғанын, үрейленуге ұшырағанын айтты; киімдерді көрсетуден кейін ол қысқа уақытқа бағдарынан шықты. Дегенмен, бұл сахналық тәжірибе оған ең маңыздысы болып сезілді. Ол Моуттың сөздерінде өзінің "ішкі зарлы айқайын" естіді: "Мен 'Мен емес' дегенде өзімді таптым. Сол жерде менің ішкі мүшелерім микроскоп астында болды" деді ол.
Royal Court Theatre, London: Initially Billie Whitelaw wanted to stand on a dais but she found this didn’t work for her so she allowed herself to be strapped in a chair called an ‘artist’s rest’ on which a film actor wearing armour rests because he cannot sit down. Her entire body was draped in black; her face covered with black gauze with a black transparent slip for her eyes and her head was clamped between two pieces of sponge rubber so that her mouth would remain fixed in the spotlight. Finally a bar was fixed which she could cling to and on to which she could direct her tension. She was unable to use a visual aid and so memorised the text. "Whitelaw has described the ordeal of playing Mouth, how she was totally cut off from others, high above the stage, clamped, swathed in a black hood, subject to panic attacks; after the dress rehearsal she was for a time totally disoriented. Yet this stage experience came to seem her most meaningful one. She heard in Mouth’s outpourings her own 'inner scream': 'I found so much of my self in Not I. Somewhere in there were my entrails under a microscope.'"
1977 жылғы 17 сәуір
BBC2, The Lively Arts: Shades, Three Plays by Samuel Beckett: Бұл туындының ең толыққанды орындалуы деп санауға болады, бірақ ол бастапқыда жоспарланған ортадан мүлдем өзгеше. "Мен емеспін" бөлімі 1990 жылдың 7 ақпанында қайта көрсетілді. Британдық кино институтының мәліметтер базасында бұл 1973 жылғы Корольдік театр қойылымының түсірілімі деп көрсетілген, бірақ шындығында бұл фильм 1975 жылдың 13 ақпанында түсірілген, Билли Уайтлоу сол рөлді қайта ойнаған. Осы қойылымда тыңдаушы жоқ, камера оның аузына бекітілген, ал қалған бөлік макияжбен қараңғыланады. Осы интерпретацияға қатысты сын – назар дыбыстан бейнеге ауысады, себебі Уайтлоудың аузының бейнесі экранды басып алады және көбінесе өзін дүниеге әкелуге тырысатын қынға теңеумен келтіріледі. Беккет өзі бұл видеоны алғаш көргенде осы мәселеге назар аударған, бірақ ол ешқандай қарсылық білдірмеген.
BBC2, The Lively Arts: Shades, Three Plays by Samuel Beckett: Arguably the definitive performance of the piece albeit in a completely different medium from which it was originally intended. Not I on its own was re broadcast on 7 February 1990. The British Film Institute database says this is a film of the 1973 Royal Court Theatre performance above but it appears this was actually filmed on 13 February 1975 with Billie Whitelaw reprising the role. In this production the Auditor is absent and the camera stays fixed on her mouth, everything else being blacked out with makeup. A criticism of this interpretation is that the focus shifts from the aural to the visual as the image of Whitelaw’s mouth dominates the screen and has often been likened to a vagina attempting to give birth to the self. This is a point Beckett himself picked up on when first viewing the video though one to which he raised no objection.
1978 жылғы 11 сәуір
Орсей театры, Париж: Француздық тұңғыш көрсетілімінде (8 сәуір 1975) Беккет аудитор рөлін алып тастауға рұқсат бергенімен, келесі қойылымда ол бұл рөлді қайта орнатып, оған үлкен мән берді – оны жоғарыдан жарықпен жарықтандырды, бірақ тек Ауыз бірінші жақтан бас тартқанда ғана. Беккет соңында басын қолмен жабумен қатар, француздық нұсқасына "кінәлау қозғалысын" қосты. Бұл екі қойылымда да Мадлен Рено қатысты.
Théâtre d'Orsay, Paris: Whereas in the French premiere (8 April 1975), Beckett allowed the role of the Auditor to be dropped, in the subsequent performance he both reinstated the position and gave it greater prominence lighting it from above but only at times when Mouth renounces the first person singular. In addition to covering his head with his hands at the end, Beckett also added "a gesture of blame" to the French version. Both this and the 1975 performance featured Madeleine Renaud.
1993 жылғы 27 ақпан
Триша Келли орындаған, Кэти Денфордтың режиссерлік жұмысы, Батыс Йоркшир театрында.
Performed by Tricia Kelly, directed by Cathy Denford, at West Yorkshire Playhouse.
2000 жылғы ақпан
Беккет кинода, Шеппертон студиясы: Нил Джордан режиссерлік еткен бұл түсірілім Би-би-си нұсқасынан өзгеше басталады. Көрермен Джулианна Мурды көріп, ол отырады, содан кейін жарық оның аузына түседі. Осының арқасында көрермендер басты кейіпкерді "қарт әйелдің" емес, жас әйелдің сомдап жатқанын түсінеді.
Beckett on Film, Shepperton Studios: This filmed production, directed by Neil Jordan begins differently from the BBC version in that the viewer sees Julianne Moore come into view, sit down and then the light hit her mouth. Because of this the audience is aware that a young woman as opposed to an "old hag" is portraying the protagonist.
2006 жылғы 9 сәуір
Бекет кешкі, BBC Радио 3: Бекеттің туғанына 100 жыл толуына орай, BBC бірнеше радио бағдарламасын жасады, оның ішінде Джульет Стивенсонның "Мен емеспін" атты туындысының жазбасы болды, ол бұл рөлді сахнада орындаған болатын. Визуалдық мүмкіндіктердің болмауына қарамастан, оның орындауы жақсы бағаланды. Айта кетерлігі, ол сөйлегенде әдейі акцент қойған.
Beckett Evening, BBC Radio 3: To mark the centenary of Beckett’s birth, the BBC produced a number of radio programmes including a recording of Not I by Juliet Stevenson who had played the role on stage. Despite the lack of visuals her performance garnered favourable reviews. Of note is the fact that she chose to speak with an accent.
2005 жылдан бастап
Лиза Дван орындаған, алғаш рет 2005 жылы Лондондағы Баттерси өнер орталығында қойылды. Дван Билли Уайтлоумен бірге BBC Radio 3 арнасында Бекетті тойлауға арналған шара аясында тоғыз минут елу секундтық сұхбатқа қатысты. Көрсетілім әдетте он екі мен он бес минут аралығында ойнайды. Осыдан кейін бұл қойылым әлемді аралап, бес жұлдызды рецензияларға ие болды.
Performed by Lisa Dwan, firstly in London's Battersea Arts Centre in 2005. Dwan was interviewed with Billie Whitelaw as part of the Beckett celebrations on BBC Radio 3. in a time of nine minutes and fifty seconds; it usually plays for anything between twelve and fifteen minutes. The performance has since toured around the world, garnering five star reviews.
2018 жылғы 28 ақпан
2018 жылдың ақпан айында Баттерси өнер орталығында «Мен емеспін» қойылымының тұсаукесері болды. Джесс Том Мутты мүмкіндігі шектеулі кейіпкер ретінде қарастырады; ол Туррет синдромымен күресін, Муттың денесі мен сөйлеуін бақылауға келмейтін жағдайымен салыстырады (BBC Front Row). Қойылымда британдық қол тілінің (BSL) енгізілген элементтері бар, оны Шармен Вомбвелл орындайды. Бұл «Жұмсақ қойылым» театрға кімнің қабылдануы керек екеніне қатысты сұрақ қояды және қолжетімді театрдың мәдени тұрғыдан қалыптасуын сынап қарастырады. Одан кейін «Мен, менің аузым және мен» телебағдарламасы BBC2 арнасында Performance Live аясында көрсетіледі.
Touretteshero’s inclusive presentation of Not I opened at Battersea Arts Centre in February 2018. Jess Thom has claimed Mouth as a disabled character; comparing her experience of Tourette’s to Mouth’s experience of not having control over her body and speech (BBC Front Row). The production features integrated British Sign Language (BSL), which is performed by Charmaine Wombwell. This Relaxed Performance asks who is allowed to access theatre and questions the cultural curation of accessible theatre. It will be followed by a TV programme, Me, My Mouth and I, airing on BBC2, as part of the Performance Live strand.
Қабылдау
1998 жылы The Independent газетінің Дэвид Бенедикт "Мен емес" пьесасын "Годоны күтуден" (1953) "күрделірек, драмалық тұрғыдан тазартылған" туынды деп атады. Ол оны "әйел аузынан айтылған, адамзаттың терең әсерлі, көркем бейнесі. Шынымен ұмытылмас драмалық шығарма" деп сипаттады.
In 1998, David Benedict of The Independent argued that Not I is a "finer, more dramatically distilled" work than Waiting for Godot (1953). He referred to it as a "searingly beautiful depiction of humanity through the mouth of a woman. A truly unforgettable piece of dramatic writing".
"Қайратты"
1963 жылғы 28 тамызда, "Фильм" жұмысын аяқтағаннан кейін көп ұзамай, Бекетт бірнеше жазба фрагменттерін қамтитын жаңа дәптерде жұмыс істей бастады. "Килкул қолжазбасында" Стан Гонтарски "эпизодтар" деп сипаттаған төрт жеке сызба бар. Розмари Пунти мен Стэн Гонтарскидің қолжазбаға жасаған талдауы "Kilcool" кейіннен "Мен емес" туындысының көрнекі және мәтіндік тақырыптарының алғашқы көрінісі екенін көрсетеді. Алғашқы нұсқаларда әйел дауысы Килкүлге көшуді баяндайды (Бекетт кейіннен бұл қателікті түзетеді). Беккеттің әкесі бір кезде Ирландияның Уиклоу графтығындағы кішкентай батпақты Килкул ауылында үй жалдаған. Бірінші сызбада екі ата-анасынан айырылып, "баласыз жесір әпкесімен" бірге тұру үшін Килкүлге көшіп келген әйелдің (тек беті ғана көрінеді) монологы сипатталған. Сахналық сызбаларда "тұрақты жарықта жалғыз әйел беті. Тек бекітілген, жарықтандырылған бет және сөз" деп көрсетілген. Барлық төрт сызба бойынша. Кейінгі нұсқаларда Бекетт естелік, мәжбүрлі сөйлеу және өлім сияқты абстрактілі тақырыптарға назар аудару үшін барлық дерлік нақты егжей-тегжейлерді жойды.
On 28 August 1963, shortly after completing work on Film, Beckett began working on a new notebook which included several fragments of writing. There are four separate outlines in the 'Kilcool manuscript' which Stan Gontarski describes as 'episodes'. Analysis of the manuscript by Rosemary Pountey and Stan Gontarski suggests that 'Kilcool' is an early forerunner to what later became the visual and textual themes of Not I. In early drafts, a female voice describes a move to Kilcool (which is misspelt Beckett later amends the mistake). Beckett’s father had once rented a house in Kilcoole, a small marshy village in Co. Wicklow, Ireland. The first outline describes a monologue spoken by a woman (only the face is visible) who has lost both parents and has moved to Kilcool(e) to live with a 'widowed childless aunt'. Stage outlines specify a "woman's face alone in constant light. Nothing but fixed lit face and speech." throughout the four outlines. In later drafts, Beckett eliminated almost all naturalistic detail in order to focus on more abstract narrative themes such as memory, compulsive speech and death.
Атын атауға болмайтын
"Мен емес" туындысының бастаулары туралы қосымша сұрақтарға жауап бергенде, Беккет сұрағандарды өзінің "Атаусыз" романына қайтарды, онда үндемеуге құштар, айналма жолмен баяндалатын және бірінші жақ есімдігінен қашып құтылу туралы алаңдаушылықпен дауыс естіледі: "Ешқашан, қайта-қайта мен деп айтпаймын". Вивиан Мерсье "Беккет/Беккет" кітабында одан әрі барып, жынысқа қарамастан, "Мен емес" туындысының "Атаусыз" романының сахналық бейнесі екенін айтады.
Asked further about sources for Not I, Beckett referred questioners back to his own novel, The Unnamable with its clamouring voice longing for silence, circular narrative and concern about avoiding the first person pronoun: "I shall not say I again, ever again". Vivian Mercier in his book Beckett/Beckett goes as far as to suggest that, gender aside, Not I is effectively a dramatisation of The Unnamable.
Сол кезде
1973 жылғы 8 маусымда Беккет "Мен емес" пьесасының "інісі" деп кейін атаған "Сол уақыт" пьесасын ойлауға кірісті. Бұл пьеса да Килкүл қолжазбасына қарызды. Онда Беккет адам басының бейнесіне қайта оралады – бұл жолы қарт адамның басы – қараңғылықта жарықтандырылып, өмірінің бұрынғы кезеңдерінен келген үш дауыспен барлық жағынан шабуылға ұшырайды. Бір сәтте С деп белгіленген дауыс: "Өміріңде өзіңе "Мен" дедің бе?" дейді.
On 8 June 1973 Beckett began to imagine the play that came to be That Time which he called later "a brother to Not I". This play also owes something to the Kilcool Manuscript. In it Beckett returns to the image of a human head – of an old man this time – illuminated in the darkness and assailed on all sides by three voices – all his – from earlier in his life. At one point the voice designated as C says "did you ever say I to yourself in your life"