Морис Саклинг: Британдық теңізші офицері және Горацио Нельсонның мансабының бастауы

Кіріспе

Британдық теңіз офицері (1726–1778)

Капитан Морис Саклинг (4 мамыр 1726 – 14 шілде 1778) – XVIII ғасырдағы британдық Корольдік теңіз күштері офицері, ең белгілісі – оның жүрегіндегі туысы Горацио Нельсонның теңіздік мансабын бастағаны және 1775 жылдан өліміне дейін Теңіз күштерінің бақылаушысы қызметін атқарғаны. Саклинг 1739 жылы Корольдік теңіз күштеріне қосылып, Австрия мұрагерлік соғысы кезінде Англия бұғазы мен Жерорта теңізінде қызмет етті. Туыстарының, соның ішінде премьер-министр сэр Роберт Уолполдың қолдауымен Саклинг тез өркендеп, 1754 жылы алғашқы командасын алды. 1756 жылы Жеті жылдық соғыс басталғанда капитандыққа көтеріліп, Ямайка бекетіне командир болып тағайындалды. Ол 1757 жылы Кап-Франсуа шайқасында маңызды рөл атқарды және 1758 жылы француз кемесі «Пальмиер»-ге қарсы нәтижесіз шайқасқа қатысты, содан кейін 1760 жылы Ұлыбританияға оралды. Саклинг 1761 жылы Белль-Ильді басып алғаннан кейін Айкс аралындағы француз бекіністерін жойды және 1763 жылы соғыс аяқталғаннан кейін жартылай жалақыға шықты. Ол 1770 жылғы Фолкленд дағдарысы кезінде келесі командасын алды және жүрегіндегі туысы Нельсонды өзімен бірге алып жүрді. Нельсонның теңіз қызметіне жарамдылығына күмәндануына қарамастан, Саклинг оны қолдады және теңіз білімін одан әрі жетілдіру үшін оны бірнеше белсенді кемелерге ауыстырды, ал Саклинг күзет кемесіне басшылық етуге көшкенде осы процесті жалғастырды. Саклинг 1773 жылы кемесінен кетіп, бейбітшілік кезеңіне байланысты теңіз күштерінде жаңа жұмыс табуға тырысқанда бастапқыда сүреңдеді, бірақ 1775 жылы Адмиралтействоның бірінші лорды Джон Монтегю, 4-ші Сандвич графы, оны Теңіз күштерінің бақылаушысы етіп тағайындады. Саклинг жаңа қызметінде өте жақсы жұмыс істеді және Америка революциялық соғысы басталғанда Корольдік теңіз күштерінің жұмылдырылуын қадағалады. 1776 жылы ол Портсмуттен Парламент депутаты болып сайланды. Саклинг өзінің ықпамды лауазымын Нельсонға тағы да көмектесу үшін пайдаланды, 1777 жылы лейтенант лауазымына жоғарылату үшін оны бекіткен комиссияның құрамына кірді. Саклинг осы кезеңде Теңізшілер кеңесінің отырыстарына тұрақты түрде қатысып отырды, бірақ ұзаққа созылған ауру оның денсаулығына кері әсер етіп, жұмысын қиындатты. Ол 1778 жылдың 14 шілдесінде күтпеген жерден қайтыс болды.

Captain Maurice Suckling (4 May 1726 – 14 July 1778) was a British Royal Navy officer of the eighteenth century, most notable for starting the naval career of his nephew Horatio Nelson and for serving as Comptroller of the Navy from 1775 until his death. Suckling joined the Royal Navy in 1739 and saw service in the English Channel and Mediterranean Sea during the War of the Austrian Succession. With the support of relatives including Prime Minister Sir Robert Walpole, Suckling was promoted quickly and received his first command in 1754. At the start of the Seven Years' War in 1756 he was promoted to captain and given a command on the Jamaica Station. There he played a major part in the Battle of Cap Français in 1757 and fought an inconclusive skirmish against the French ship Palmier in 1758 before returning to Britain in 1760. Suckling was employed in the aftermath of the Capture of Belle Île in 1761 destroying French fortifications on the Île d'Aix and went on half pay at the end of the war in 1763. He was given his next command during the Falklands Crisis of 1770, and took his nephew Nelson with him. Despite having misgivings over Nelson's suitability for the navy, Suckling supported him and saw him translated into several more active ships in order to further his naval education when Suckling himself moved to command a guard ship. Suckling left his ship in 1773 and was initially rebuffed in his attempts to gain fresh employment with the navy because of the ongoing peace, but in 1775 First Lord of the Admiralty John Montagu, 4th Earl of Sandwich, appointed him Comptroller of the Navy. Suckling was competent in his new role and oversaw the Royal Navy's mobilisation when the American Revolutionary War began. In 1776 he was also elected Member of Parliament for Portsmouth. Suckling was able to use his powerful position to again assist Nelson, forming part of the board that passed him for promotion to lieutenant in 1777. Suckling continued throughout the period to assiduously attend meetings of the Navy Board, but was increasingly hampered by a long term illness that caused him considerable pain. He died unexpectedly on 14 July 1778.

Ерте өмір

Морис Саклинг 1726 жылғы 4 мамырда Суффолк графтығындағы Баршамдағы пастор үйінде дүниеге келген. Оның әкесі – преподобный Морис Саклинг, ал анасы – Анна Тернер. Саклингтің анасының әкесі – сэр Чарльз Тернер, 1-ші барон, ал оның үлкен ағасы – премьер-министр сэр Роберт Уолполл. Саклинг төрт жасқа дейін Баршамда өмір сүрді. Содан кейін анасы отбасын, оның ішінде қарындасы Кэтрин мен ағасы Уильямды сол графтықтағы Бекклс қаласына көшірді. Осыдан кейін Саклингтің балалық шағы туралы көп нәрсе белгісіз, бірақ ол Бекклсте өмір сүруін жалғастырды. Саклингтің жақын туыстары, жалғыз ата-анасы бар отбасы, аса бай емес еді, сондықтан ол университетте оқи алмады. Бұл факторлар оның мансаптық мүмкіндіктерін шектеді, біріншісі – ол британдық армия офицері бола алмады, екіншісі – әкесінің қадамын басып, дін қызметкері бола алмады. Дегенмен, Саклингтің ықпалды Уолполлтан күшті қолдауы болды, осының арқасында ол Корольдік теңіз флотында орын таба алды. Он үш жасында, 1739 жылғы 25 қарашада Саклинг Ширнесс кемежайындағы 50 зеңбіректік төртінші рангтағы HMS Newcastle кемесіне қарапайым теңізші болып тағайындалды. Кейбір деректерде оның теңізге қатысуына анасының тағы бір туысы, капитан Джордж Тауншенд көмектескен деп айтылса да, тарихшы Джон Сагден бұл Уолполлдың еңбегі екенін мәлімдейді. Саклингтің теңіз флотындағы алғашқы қамқоршысы – Newcastle кемесінің командирі капитан Томас Фокс болды.

Ерте мансап

Ньюкаслдан Суклинг батыс жағалауда, Англия жолағында, Гибралтар және Лиссабон аймақтарында қызмет етті. 1741 жылғы 7 сәуірде қарапайым теңізші болып, 7 қыркүйекте мичмандыққа көтерілді. 1742 жылы Ньюкасл Жерорта теңізінде қызмет етуге жіберілді; келесі жылғы наурыз айында Порт-Махонда Фоксқа HMS Chichester желілік кемесінің 80 зеңбіректі командалық құрамы тапсырылды, және ол Суклингтің мансабын қолдауды жалғастыра отырып, 16 маусымда мичманды өзімен бірге алып кетті. Жерорта теңізінде Суклинг болашақ флот адмиралы, сэр Питер Паркермен кездесті, ол сол кезде тағы бір кіші офицер болды, және олардың мансабы бойында сақталатын достық қарым-қатынас орнады. Чичестердегі Фокспен бірге болғаннан кейін, 1745 жылғы 8 наурызда Суклинг Порт-Махонда лейтенанттыққа көтерілу үшін емтихан тапсырды. Ол осы кезде емтиханға қатысуға толыққанды құқығы болмады, ереже бойынша ол бір жасқа үлкен болуы және тағы жеті ай теңізде қызмет етуі керек еді. Фокс Суклингті емтиханға қабылдаған төрт капитанның бірі болды, сондықтан Суклингтің есебіндегі кемшіліктер назардан тыс қалды және ол емтиханды сәтті тапсырды. Суклинг дереу жоғарылатылып, HMS Burford желілік кемесінің төртінші лейтенанты болып тағайындалды. 1746 жылғы 7 ақпанда Вильфранш жағалауында жүзіп бара жатып, ол HMS Russell желілік кемесіне де төртінші лейтенант ретінде ауыстырылды. Келесі жылғы 9 маусымда ол тағы да ауысып, HMS Boyne желілік кемесіне қосылды. Бастапқыда төртінші лейтенант болып қызмет еткен Суклинг 1748 жылғы 9 қаңтарда Бойннің үшінші, ал 16 тамызда екінші лейтенанты болып тағайындалды. Австрия мұрагерлік соғысы аяқталғаннан кейін Суклинг Бойнмен үйіне оралды, 14 қазанда Спитхедке жетті. Содан кейін 1 қарашада Бойннен 50 зеңбіректі төртінші дәрежелі HMS Gloucester кемесіне бірінші лейтенант ретінде ауыстырылды, бұл теңіз тарихшысы Дэвид Сиретттің айтуынша, Суклингтің қолдаушыларының ықпалымен жасалған тағы бір тағайындама болды. Gloucester кемесінің капитаны оның туысы Тауншенд болды. Gloucesterдегі Суклингтің орны, Корольдік теңіз күштері соғыс аяқталғаннан кейін кемелерді тоқтатуға кіріскен кезде көптеген теңіз офицерлеріне келген жұмыссыздықтан сақтады. Gloucester 1749 жылғы 15 мамырда Батыс Үндістан стансасына қосылу үшін жүзіп кетті, ал Суклинг өзінің келесі үш жылдық мансабын Ямайкадағы кемеде өткізді. Gloucester ақыры 1753 жылғы 16 қаңтарда Англияға оралды, сол кезде Суклинг Чатэм кемежайындағы күзет кемесінің 70 зеңбіректі HMS Somerset кемесінің екінші лейтенанты болып тағайындалды. Ол 19 сәуірде Somersetтің бірінші лейтенанты болып тағайындалды, ал 1754 жылғы 2 қаңтарда кемеден босатылды. Бір күннен кейін ол командирлік шеніне көтерілді.

In Newcastle Suckling saw service in the Western Approaches, the English Channel, and off Gibraltar and Lisbon. He was advanced to able seaman on 7 April 1741 before being promoted to midshipman on 7 September. In 1742 Newcastle was sent to serve in the Mediterranean Sea; while at Port Mahon in March the following year Fox was given command of the 80 gun ship of the line HMS Chichester and, continuing to support Suckling's career, he took the midshipman with him on 16 June. While in the Mediterranean Suckling met the future Admiral of the Fleet Sir Peter Parker, at the time another junior officer, and formed a friendship that would endure throughout their respective careers. Having continued with Fox in Chichester, on 8 March 1745 Suckling took his examination for promotion to the rank of lieutenant at Port Mahon. He was at this stage not actually eligible to take the examination, by the rules needing to be a year older and to have another seven months of sea service. Fox was one of the four captains sitting to examine Suckling, and likely because of this the deficiencies in Suckling's report were ignored and he passed. Suckling was immediately promoted and appointed to serve as fourth lieutenant of the 70 gun ship of the line HMS Burford. While sailing off Villefranche on 7 February 1746, he was transferred to the 80 gun ship of the line HMS Russell also as fourth lieutenant. On 9 June the following year he moved again, joining the 80 gun ship of the line HMS Boyne at the order of her flag officer, Rear Admiral John Byng. Having initially served again as fourth lieutenant, Suckling was promoted to become Boynes third on 9 January 1748 and her second on 16 August. With the War of the Austrian Succession ending, Suckling returned home in Boyne, arriving at Spithead on 14 October. He was then, on 1 November, transferred from Boyne into the 50 gun fourth rate HMS Gloucester as the ship's first lieutenant, which the naval historian David Syrett suggests was another appointment brought about by Suckling's patrons. The captain of Gloucester was his relative Townshend. Suckling's position in Gloucester meant that he avoided the unemployment that came to many naval officers when the Royal Navy began to decommission warships in response to the end of the war. Gloucester sailed to join the West Indies Station on 15 May 1749, and Suckling spent the next three years of his career based in the ship at Jamaica. Gloucester finally returned to England on 16 January 1753, at which time Suckling was appointed second lieutenant of the 70 gun ship of the line HMS Somerset, which was the guard ship at Chatham Dockyard. He was promoted to become Somersets first lieutenant on 19 April before, on 2 January 1754, being discharged from the ship. One day later he was promoted to commander.

Бірінші командалар

Сонымен бірге Суклингке 14 зеңбірекке ие HMS Baltimore бригі тапсырылды. Кеме сол кезде Солтүстік Америка станциясында қызмет етіп жатқандықтан, Суклинг жаңа қызмет орнына бару үшін сауда кемесімен жолға шықты. Ол 20 мамырда Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон қаласында бұл жұмысты атқарды. "Балтиморда" Суклинг уақытының көп бөлігін Каролина жағалауын патрульдеумен өткізді, ал кейде Бостонға дейін солтүстікке бұрылатын. 1755 жылдың 11 қыркүйегінде Суклинг кемесімен бірге Нова-Скотияның Галифакс портында болды, сол кезде вице-адмирал Эдвард Боскавен оны Жеті жылдық соғыс басталмас бұрын француздардан алынған 64 зеңбірекке ие HMS Lys кемесінің басқаруын тапсырды. "Лис" кемесі тек жеңіл қаруланған болатын, және Суклингке оны Ұлыбританияға қайтару бұйырылды. 19 қазанда Боскавеннің қалған кемелерімен бірге Галифакстан шыққан "Лис" кемесі дауыл кезінде олардан айырылып қалды, бірақ 23 қарашада Даунсқа сәтті жетті. "Лис" кемесіне Суклингтің басшылық етуі, бұл кеме жеңіл крейсерлік кеме болып есептеліп, ресми түрде пост-капитандық лауазым болғандықтан, оның осы шенге көтерілуіне мүмкіндік берді. Бұл 2 желтоқсанда орын алды. Суклингтің шенге жетуі Аугуст Кеппель және Ричард Хоу сияқты әріптестерінен сәл кешікті, бірақ ол ұзақ өмір сүрсе, еңбек еткендігі үшін адмирал шеніне дейін көтерілуі мүмкін еді.

Жеті жылдық соғыс

Сауклингке жоғарылаумен қатар, 60 зеңбіректі HMS Dreadnought желілік кемесінің командалығы берілді, ол енді контр-адмирал Тауншендтің ту-кемесі болды. Ямайкаға жіберілген Dreadnought 1756 жылғы 31 қаңтарда Спитхедтен шыққан конвойды он бір әскери кеме сүйемелдеді. Dreadnought 18 сәуірде Порт-Рояльға келді; Тауншенд Ямайка бекетінен кетуге дайындалды, бірақ Сауклинг пен Dreadnought қызметін жалғастырды. Кеме қызметінің көп бөлігін Порт-Рояль портында өткізді, себебі бұл аймақ Жеті жылдық соғыста маңызсыз болды. Дегенмен, Сауклинг кемесімен Санто-Доминго жағалауында кездейсоқ күзеттік өтулер жасады. 1757 жылғы 21 қазанда Dreadnought және тағы екі 60 зеңбіректі желілік кеме француз конвойын тоқтату операциясын жүргізді. Dreadnought бірінші желкенді таңғы жетіде байқады, ал түскі уақытта британдықтар конвойды сүйемелдеуге жіберілген француз эскадрильясының оларға қарсы шыққанын анықтады. Бұл күткеннен күшті эскадрилья болды, құрамында жеті әскери кеме, оның ішінде төрт желілік кеме бар еді. Британдықтардың аға офицері капитан Артур Форрест өз капитандықтарымен кеңесті. Француздар шайқас іздеп жүр деп ұсынғанда, Сауклинг: «Менің ойымша, оларды көңілі қалдыруға болмайды» деді. Үш кеме Dreadnought бастаған желіге орналасты. Сауклинг шайқасты сағат 3:20-да француздың ту-кемесіне, 74 зеңбіректі Intrépide желілік кемесіне шабуыл жасау арқылы басталды. Dreadnought Intrépide-тің көптеген тежегіштерін қиратты, француз кемесі артынан келе жатқан 50 зеңбіректі төртінші дәрежелі Greenwich кемесімен қақтығысудан қашып құтыла алмады. Бұл француз эскадрильясын шатастырды, олардың кемелері бір-біріне ілісіп қалды. Британдықтар бұл мүмкіндікті пайдаланып, оларға аз қарсылықпен шабуыл жасады. Шайқас шамамен екі жарым сағатқа созылды. Осы кезде француз комиссары Гю Франсуа Коэтемпрен де Керсен өзінің фрегатының біреуін Intrépide-ті шайқастан сүйреп шығаруға бұйырды. Француз эскадрильясы ауыр шығынға ұшырағаннан кейін Француз түбегіне шегінді. Форресттің кемелері, олардың аспаптары мен мачталары қатты зақымдалған, оларды қуып жете алмады. Бұл Кап Франсуа шайқасын аяқтады, Сауклинг мансабындағы жалғыз толыққанды шайқас. Британдықтар шайқаста 24 адамды өлтіріп, 85 адамды жарақаттады, оның ішінде 10 және 30 адам Сауклингтің командасынан болды. Француздарды қайтадан шайқасқа шақыра алмағандықтан, кемелер жөндеу үшін Порт-Рояльге оралды. Осыдан кейін Dreadnought Ямайкадағы әдеттегі міндеттерін жалғастырды. 1758 жылғы 1 қыркүйекте Dreadnought 50 зеңбіректі төртінші дәрежелі HMS Assistance кемесімен бірге патрульдік сапарда жүргенде, олар француздың 74 зеңбіректі Palmier желілік кемесі Порт-о-Пренс жанында екендігі туралы хабар алды. Олар Palmier-ді келесі күні таңертең тапты, ал таңғы 4-те Dreadnought Palmier-ге жақын аралықтан шабуыл жасады. Алайда Assistance тынышталып, Сауклингке көмектесе алмады. Palmier Dreadnought-тың аспаптарына атқылады, кемесінің қозғалысы шектелгендіктен, Сауклинг француз кемесін қашып кетуден тоқтата алмады. Ақыры, Assistance Dreadnought-қа жеткенде, екі кеме Palmier-ді қуып жете алмады. Dreadnought шайқаста сегіз адамды өлтіріп, жеті адамды жарақаттады. 1760 жылғы 17 маусымда Dreadnought Англияға 64 сауда кемесін сүйемелдеуге жіберілді. Ол 29 тамызда Даунсқа келді. Содан кейін Сауклинг кемесін Чатемге жөнелтіп, 19 қарашада төледі. Сауклинг ұзақ уақыт жұмыссыз қалмады, 16 қаңтарда 1761 жылы HMS Nassau желілік кемесінің 70 зеңбіректі командалығына тағайындалды. Бискай шығанағында жұмыс істеген Nassau көбінесе блокадаларды жүзеге асырды, Киберон шығанағы шайқасынан кейін британдықтарға айтарлықтай қарсылық болған жоқ. Маусым айында Сауклингтің кемесі жақында Бель-Айл аралын басып алған британдық эскадрильяны күшейтті, содан кейін ол капитан сэр Томас Стэнхоуптың командасымен эскадрильяға бөлінді. Стэнхоптың бұйрығы Баск жолдарында қалған француз кемелерін шабуылдау және Айкс аралындағы бекіністерді жою болды. Эскадра шабуылдайтын кемелерді таппады, бірақ 21-22 маусым аралығында Nassau және тағы бес кеме Экске жіберілді. Шарентте орналасқан француздық шәкірттердің араласуына қарамастан, олар өз тапсырмасын аз шығынмен орындады. Сауклинг 1762 жылдың ақпан айында 66 зеңбіректі HMS Lancaster кемесін қайта іске қосу үшін Nassau-дан шығып, 22 ақпанда бұрынғы кемесіне оралды. Содан кейін Сауклинг Нассауда Жеті жылдық соғыс аяқталғанға дейін қызмет етті, 1763 жылдың ақпан айында Нореде кемесін төледі. Австрия мұрагерлік соғысының соңында жұмыс табуға мүмкіндік болған жоқ, ол жартылай жалақымен жағалауға шықты, шамасы Вудтон, Норфолк үйінде тұрды. Жеті жылдан кейін Сауклингтің қызметіне 1770 жылғы Фолкленд аралдары дауында қайтадан шақырылды. Корольдік теңіз күштері Испанияға қарсы соғыс күтімінде дайындық жұмыстарын бастағанда, ол 17 қарашада Чатемде қайта жабдықталып жатқан 64 зеңбіректі HMS Raisonnable желілік кемесінің командалығына тағайындалды.

Alongside his promotion, Suckling was given command of the 60 gun ship of the line HMS Dreadnought which was the flag ship of Townshend, now a rear admiral. Ordered to Jamaica, Dreadnought formed part of an eleven warship escort for a convoy that left Spithead on 31 January 1756. Dreadnought arrived at Port Royal on 18 April; Townshend would go on to leave the Jamaica Station but Suckling and Dreadnought continued on. The ship spent most of her service in harbour at Port Royal as the area was a backwater in the Seven Years' War. Suckling was able, however, to occasionally take his ship on patrols around the coast of Santo Domingo. On 21 October 1757, Dreadnought and two other 60 gun ships of the line undertook an operation to intercept a French convoy leaving Cape Français. Dreadnought first spotted sails at 7am, and at midday the British found that the French squadron sent to escort the convoy had come out to engage them. It was an unexpectedly powerful squadron, consisting of seven warships, including four ships of the line. The senior British officer, Captain Arthur Forrest, met with his captains. When he suggested that the French were looking for a battle, Suckling replied "I think it would be a pity to disappoint them". The three ships formed a line of battle with Dreadnought taking the vanguard. Suckling began the battle at 3:20pm by engaging the French flag ship, the 74 gun ship of the line Intrépide. Dreadnought destroyed so many of Intrépides spars that the French ship was unable to stop herself from falling afoul of the ship following behind her, the 50 gun fourth rate Greenwich. This put the French squadron into confusion as their ships began to get caught up in one another. The British took advantage of this, attacking them with little return fire. The action continued for around two and a half hours. At this point the French commodore, Guy François Coëtnempren de Kersaint, called for one of his frigates to tow Intrépide out of the battle. The French squadron, having received heavy casualties, retreated back into Cape Français. Forrest's ships, their rigging and masts heavily damaged, were unable to chase them. This ended the Battle of Cap Français, the only full scale battle of Suckling's career. The British lost twenty four men killed and eighty five wounded in the skirmish, of which ten and thirty respectively were from Suckling's command. Unable to re engage the French, the ships returned to Port Royal to undergo repairs. After this Dreadnought returned to her regular duties at Jamaica. On 1 September 1758 Dreadnought was patrolling alongside the 50 gun fourth rate HMS Assistance when they received intelligence that the French 74 gun ship of the line Palmier was off Port au Prince. They discovered Palmier there the following morning, and at 4am Dreadnought began to attack Palmier from close range. Assistance, however, was becalmed and unable to help Suckling in the engagement. Palmier fired into Dreadnoughts rigging and, with his ship's movement disabled, Suckling was unable to stop the French ship from escaping. When Assistance finally reached Dreadnought the two ships chased after Palmier but were too far behind to re start the engagement. Dreadnought had eight men killed and seven wounded in the action. On 17 June 1760 Dreadnought was ordered back to England as escort to a convoy of sixty four merchant ships. She arrived in the Downs on 29 August. Suckling subsequently sailed his ship to Chatham, where she was paid off on 19 November. Suckling did not stay unemployed for long, being appointed to command the 70 gun ship of the line HMS Nassau on 16 January 1761. Employed in the Bay of Biscay, Nassau mostly saw service implementing blockades, with there being little serious opposition for the British after the Battle of Quiberon Bay. In June Suckling's ship reinforced the British squadron that had recently captured Belle Île, and she was then detached in a squadron under Captain Sir Thomas Stanhope. Stanhope's orders were to engage any French shipping left in the Basque Roads, and to destroy fortifications on the Île d'Aix. The squadron found no ships to attack but between 21 and 22 June Nassau and five other ships were sent on to Aix. Despite interference from French prames based in the Charente they succeeded in their task with only minor losses. Suckling left Nassau in February 1762 to recommission the 66 gun ship of the line HMS Lancaster, returning to his former ship on 22 February. Suckling then stayed in Nassau until the end of the Seven Years' War, paying off his ship at the Nore in February 1763. Suckling's fortune to find employment at the end of the War of the Austrian Succession did not now repeat itself, and he went ashore on half pay, probably living at his home in Woodton, Norfolk. After seven years in such a position Suckling's services were called upon again for the Falklands Crisis in 1770. As the Royal Navy began mobilising in the expectation of war against Spain, he was given command of the 64 gun ship of the line HMS Raisonnable, which was fitting out at Chatham, on 17 November.

Нельсонның қамқоршысы

Суклингтің қарындасы Кэтрин 1767 жылдың 26 желтоқсанында қайтыс болып, үш ұлын қалдырды: Уильям, Морис және Хорацио Нельсон. Кейіннен Суклинг пен оның інісі немерелерінің мансабын дамытуға қызығушылық танытты. Суклинг Raisonnable кемесіне командалық тағайындалғанда, Хорационы өзімен бірге алып, оны мичман етіп бекітті. Суклинг, жартылай жалақымен жүргенде Хорациоға теңіздегі ерліктері туралы әңгімелеген болатын. Ол Нельсонның әкесі Эдмундтың тікелей өтінішімен Хорационы қабылдады, бірақ бұл дұрыс шешім емес деп ойлады және былай деді:

Осы көзқарасына қарамастан, Суклинг Нельсонның мүддесі үшін ықпалын пайдалануға дайын болды. Ол 1771 жылдың 1 қаңтарында Нельсонды Raisonnable кемесінің тізіміне енгізді, тіпті Нельсон кемеге наурыз немесе сәуір айларында келгеніне қарамастан, осылайша ол бірнеше айға артық тәжірибелі болып саналды. Бұл Нельсонның теңіздегі алғашқы қызметі болды, бірақ Суклинг командалық қызметі кезінде Raisonnable Темза сағасынан шыққан емес. Бұл шиеленістің азайуымен және кеменің қызметтен босатылуымен аяқталды. 13 мамырда Суклингке 74 зеңбіректі HMS Triumph кемесіне командалық тағайындалды және Нельсонды жаңа кемесіне алып, оны қолдауын жалғастырды. Triumph күзетші кеме ретінде жұмыс істеді, ал Суклингтің қызметі кезінде ол Blackstakes, Sheerness және Chatham порттарында болды. 26 маусымда Суклинг Темза сағасының өзі басқаратын бөлігіндегі аға офицер болып тағайындалды. Ол уақытының көп бөлігін теңіз тәртібі және теңіз жасақтарын орналастыру сияқты мәселелерге қатысты құжаттармен айналысты. Суклинг күзетші кемедегі қызметтің монотондылығы Нельсонның теңіз мансабына қажетті тәжірибе бермейтінін түсінді. Сондықтан ол Dreadnought кемесінде өзімен бірге қызмет еткен Хибберт, Пурриер және Хортон капитанының Нельсонды Батыс Үндістанға апаруын ұйымдастырды. Нельсон 25 шілдеде сапарға шықты және сапар барысында Triumph кемесінің тізімінде болды. Ол 1772 жылдың 17 шілдесінде Triumph кемесіне қайта оралды. Суклинг осы кезеңде Triumph кемесінде қызметін жалғастырды. Нельсон оралған кездегі міндеттерінің бірі Адмиралтействоның бірінші лорды, 4-ші Сандвич графы Джон Монтегюді кемеде қабылдау болды. 1773 жылдың мамыр айында Суклинг Нельсонды Солтүстік полюске экспедиция үшін 8 зеңбіректі HMS Carcass бомбалық кемесіне ауыстырды, ол бұрын Carcass командирі капитан Скеффингтон Латвиджбен бірге жұмыс істеген. Нельсон осы экспедициядан оралғаннан кейін, 27 қазанда Суклинг оны 24 зеңбіректі HMS Seahorse фрегатына қосты. Seahorse кемесінің капитаны Суклингтің ескі Dreadnought кемесіндегі досы және әріптесі капитан Джордж Фармер болды. Суклинг 1 желтоқсанда Triumph кемесінен кетіп қалды, өйткені оның үш жылдық стандарттық тағайындамасы аяқталды.

Despite this attitude Suckling was happy to use his influence for Nelson's benefit; he wrote him into Raisonnables books on 1 January 1771 rather than in March or April when Nelson actually joined the ship so that he could have several extra months of seniority. This was Nelson's first sea service although Raisonnable never left the Thames Estuary during Suckling's command, which ended with the de escalation of tensions and the decommissioning of the ship. On 13 May Suckling was instead given command of the 74 gun ship of the line HMS Triumph, continuing to support Nelson by taking him with him to his new ship. Triumph was employed as a guard ship, and during Suckling's tenure she would spend time at Blackstakes, Sheerness, and Chatham. On 26 June Suckling was also appointed senior officer for his part of the Thames Estuary; he filled most of his time with paperwork regarding topics including naval discipline and the deployment of marine detachments. Aware that the monotony of service on board a guard ship would not provide the practical experience necessary for Nelson's naval career, Suckling organised for a Hibbert, Purrier and Horton ship captain who had served under him in Dreadnought to take Nelson to the West Indies. Nelson left on 25 July and throughout the trip was kept on the books of Triumph, which ship he re joined on 17 July 1772. Suckling continued on in Triumph throughout this, his duties at the time of Nelson's return including hosting on board First Lord of the Admiralty John Montagu, 4th Earl of Sandwich. In May 1773 Suckling had Nelson transferred to serve in the 8 gun bomb vessel HMS Carcass for an expedition to the North Pole, he having previously operated with Carcass commander Captain Skeffington Lutwidge. Nelson having returned from this, Suckling then had him join the 24 gun frigate HMS Seahorse on 27 October. Seahorse was commanded by another friend and old Dreadnought shipmate, Captain George Farmer. Suckling left Triumph on 1 December when his standard three year appointment came to an end.

Әскери-теңіз флотының бақылаушысы

Суклинг жартылай жалақыға қайта оралды; ол әлі де өзінің гүлденген шағында, оң қолындағы біраз подаграға және шашы сирегеніне қарамастан, әдемі және жіңішке денелі адам еді. Ел бейбіт уақытта болғандықтан, аға капитан ретінде теңіз флотында оған шектеулі қызметтер ғана қол жетімді болды. 1775 жылы Ньюфаундленд пен Ямайкада лауазымдар ашылғанда Суклинг құрлықта жұмыс істеуге қызығушылық танытты. Теңіз офицерлері үшін теңіз командасының азаматтық бөлімінде, Теңіз кеңесінде де жұмыс мүмкіндігі болды; екі жыл жұмыссыз болғаннан кейін, 12 сәуірде Суклинг Теңіз бақылаушысы болып тағайындалды. Теңіз бақылаушысы – Теңіз кеңесінің басшысы, ол Корольдік теңіз флотының барлық соғыс кемелерін салуға және күтіп ұстауға, сондай-ақ әскер тасымалдау кемелері мен кемежайларға жауапты болды. Бұл лауазымның мәртебесі де жоғары, маңыздылығы да зор болғандықтан, Сэндвичтің салыстырмалы түрде беймәлім кандидат Суклингті неліктен таңдағаны белгісіз. Суклинг осы лауазымға әкелген теңіз тәжірибесі Сэндвич үшін аса құнды болды, ол Корольдік теңіз кеме жасаушылықтарының өнімділігін арттыруға баса назар аудара отырып, теңіз әкімшілігін реформалауға кірісті. Суклинг Теңіз кеңесінің басшысы ретінде, бастапқыда бейбіт уақытта, содан кейін Америка революциялық соғысы кезінде өте жақсы жұмыс істеді. Оның қоғамдық міндеттерге берілгендігіне қарамастан, ол бұл жұмысты уақытты көп алатын және қиын деп тапты. Оның қызмет ету кезеңінде соғысқа теңіз флотын жұмылдыру оның қарауындағы кемелер санын 1775 жылдың қазан айында 110-дан 1778 жылдың шілдесінде 306-ға дейін өсірді. Суклинг Теңіз кеңесі шақырған көптеген отырыстарға қатысты, көбінесе аптасына алты күн, теңіз флотының өсуін және армияны Америкаға жеткізу үшін 416 әскер тасымалдау кемесінен тұратын флот құрылуын қадағалады. Оның тың еңбегі оның ізашары, Теңіз бақылаушысы және бірінші теңіз лорды контр-адмирал сэр Хью Паллизердің еңбегімен қатар аткарылды. Осы кезеңде Суклинг жеке өркендеуін жалғастырып, 1776 жылдың 18 мамырында Адмиралтейство бақылауындағы Портсмут сайлау округінен парламент мүшесі болып сайланды; ол Палатада бірде-бір дауыс берген жоқ немесе сөз сөйлеген жоқ. Суклинг өзінің лауазымын туыстарына көмектесу үшін де пайдалана алды, 1775 жылдың қарашасында Мористі Теңіз кеңсесіне кеңсе қызметкері етіп тағайындады, ал 1777 жылдың 9 сәуірінде Хорационың лейтенанттық емтиханында тексеруші капитан ретінде қызмет етті. Нельсон, Суклинг сияқты, бұл лауазымға кәмелетке толмаған, бірақ бұл ескерілмеді және ол 32 зеңбірекке ие фрегат HMS Lowestoffe-те қызмет етуге тағайындалды. Нельсонның ескі өмірбаяндарынан тараған пікір, оның ағасы оны тексеруге тиіс екенін білмегендігі және Суклинг басқа тексерушілерге олардың туыстығы туралы айтпағандығы, "жас офицерге жақсылық жасауды қаламағандығы" туралы пікір, соңғы жылдары Сугден және теңіз тарихшысы Р. Дж. Б. Найт тарапынан күмәндіге тірелді. Нельсон екі жылдан кейін капитандыққа көтеріліп, лейтенанттың капитандыққа жетуіне қажетті орташа уақыттан сегіз жыл бұрын жетті.

Suckling returned to half pay; he was still in his prime, a handsome and slim man despite some gout in his right hand and a thinning hairline. As a senior captain there were limited positions available for him within the navy while the country was at peace. Suckling showed an interest in working ashore when positions in Newfoundland and Jamaica arose in 1775. Employment was also available for naval officers within the civil side of the navy's command, the Navy Board; having spent two years unemployed, on 12 April Suckling was appointed Comptroller of the Navy. The Comptroller of the Navy was the head of the Navy Board, responsible for all Royal Navy warship construction and upkeep as well as troop transports and dockyards. The position was highly prestigious as well as important and why Suckling, a relatively unknown candidate, was chosen by Sandwich is not known. The naval experience that Suckling brought to the position was of great value to Sandwich, who went about reforming naval administration with particular emphasis on making Royal Navy shipyards more productive. Suckling proved adept as head of the Navy Board, initially in peace and then during the American Revolutionary War. Despite his deep commitment to public duty he found it time consuming and arduous work. During his tenure the mobilisation of the navy for war saw the number of ships under his purview expand from 110 in October 1775 to 306 in July 1778. Suckling attended the majority of meetings called by the Navy Board, often six days a week, overseeing both the growth of the navy and the creation of a fleet of 416 troop transports to convey the army across to America. His hard work was done in tandem with that of Rear Admiral Sir Hugh Palliser, his predecessor as Comptroller of the Navy and the incumbent First Naval Lord. Suckling continued to receive personal advancement during this period, being elected unopposed as member of parliament for the Admiralty controlled constituency of Portsmouth on 18 May 1776; he never voted or made a speech during his tenure in the House of Commons. Suckling was also able to use his position to again assist his nephews, appointing Maurice a clerk in the Navy Office in November 1775 and on 9 April 1777 serving as an examining captain on Horatio's lieutenancy examination. Nelson was, as Suckling had been, underage for the position but this was ignored and he passed, being appointed to serve in the 32 gun frigate HMS Lowestoffe. A view promoted in older biographies of Nelson, that he was unaware his uncle was to examine him and that Suckling did not tell the other examiners of their relationship, "not wish[ing] the younker to be favoured", has been questioned in more recent years by Sugden and the naval historian R. J. B. Knight. Nelson was promoted to captain two years later, beating the average time of a lieutenant to reach captaincy by eight years.

Өлім және мұра

Жұмыспен айналысып жүрген кезінде, шамамен 1777 жылдың қаңтарынан бастап, ұзаққа созылған, бірақ диагнозы қойылмаған ауру Саклингтің денсаулығына елеулі нұқсан келтіре бастады. Ол 28 қаңтарда Сандвичке жазған хатында, "денесі қатты ауырып", бірнеше күн бойы осылай өткізгенін жазды. Теңіз тарихшысы Н. А. М. Роджер, осының салдарынан Суклингтің Паллизерге қарағанда "сәл нашар таңдау" болғанын, бірақ ол әлі де қабілетті адам болғанын айтады. 1778 жылдың 4 наурызында Теңіз кеңесінің соңғы отырысына қатысқан ол, 14 шілдеде Лондондағы Теңіз кеңсесіндегі пәтерінде елу екі жасында кенеттен және күтпеген жерден қайтыс болды. Ол Баршам шіркеуінің ғибадатханасына жерленді. Австрия мұрагерлік соғысы мен Жеті жылдық соғыс кезінде болған шайқастардың көбін өткізіп алғандықтан, Сирет Саклингтің мансабының көп бөлігі "оқиғасыз және тіпті сәулесіз" болғанын айтады. Сирет атап өткендей, ол Теңіз флотының бақылаушысы ретінде табысқа жетіп, "Корольдік теңіз күштерінің ұлы әкімшілерінің бірі" болуы мүмкін еді, бірақ Суклингтің мәңгілік даңқының басты себебі Хорацио Нельсонмен байланысты. Суклинг Нельсонның теңіз мансабын бастауға және оны қолдауға атсалысқан, ұлттық батырға айналған адам ретінде есімдеріне түсірілді. Суклинг қайтыс болғаннан кейін де Паркер сияқты офицерлермен болған қарым-қатынасы Нельсонға жақсы мүмкіндіктер әкелді. Нельсон ағасының Кап-Франсуадағы әрекеттерін еске түсіріп, содан дәл 48 жыл өткен соң Трафальгар шайқасына дейін есінде сақтады. Сугден Суклингтің Нельсон үшін маңыздылығын баса айтып, ол "оның мансабын басқарып, әрбір қадамын жоспарлап, барлық кедергіні жойған" деді. Нельсон Суклингтің өлімінен кейін былай деді:

Жеке өмір

Суклинг 1764 жылғы 20 маусымда өзінің туысы Мэри Уолполлға, 1-ші барон Уолполлдың ұлы Горацио Уолполлдың қызына үйленді. Бұл неке Суклингтің ықпалды байланыстар желісін одан әрі кеңейтті, себебі Мэри Уильям Кавендиштің қызының жеңгесі болды, Девонширдің 3-ші герцогы – тағы бір ықпалды тұлға. Мэри 1766 жылы қайтыс болғанға дейін олардың балалары болмады. Сугденнің сөзінше, Суклингтің көптеген туыстары одан бұрын қайтыс болғандықтан, оның өмірінде "ұсынып тұрған үлкен қайғы" қалды. Жақын туыстары аза болғандықтан, 1774 жылғы өсиетімен ағасына және Уолполл отбасының бірнеше мүшесіне мүлік қалдырды, бірақ оның байлығының басым бөлігі Екатеринаның балаларына бөлді. Суклинг бұрын Галфрид Уолполлға тиесілі болған қылышын Нельсонға қалдырды.