Тасман жағасындағы көне театр: Хобарттың мәдени мұрасы
Theatre Royal, Hobart
Тасман жағалауындағы Хобарт қаласындағы көне Театр Роял – Австралиядағы ең көне, үздіксіз жұмыс істеп келе жатқан театр. Тарихы, архитектурасы және қызықты деректері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тасманиядағы Хобарттағы тарихи театр
Historic theatre in Hobart, Tasmania
Театр Корольдік – Тасманияның Хобарт қаласындағы тарихи сахналық өнер орны. Бұл Австралиядағы үздіксіз жұмыс істеп келе жатқан ең көне театр; Ноэль Ковард бір кезде оны «театрдың арманы» деп атаған. Орналасқан жері болашақ ақсүйектер аудиториясы үшін өте қолайлы емес еді: ол мал сою орындарының, жезөкшелердің, фабрикалардың және пабтардың жанында, жаман иіс пен қиын жағдайларға толы аймақта орналасқан. Архитектор жергілікті халықты ескере отырып, көршілес паб арқылы тікелей театрдың «Шейдс» деп аталатын жақын орналасқан орындықтарына кіруге мүмкіндік жасады. Ұлттық экономикалық төмендеу кезінде бастапқы инвесторлардың көпшілігі қолдауын кері тартып алғанда, Дегрейвс кірісіп, толық иелігіне алды. Ғимарат 1836 жылдың соңына қарай, ішінара сотталғандардың еңбегімен аяқталды. Онда 1837 жылдың наурыз айында алғашқы қойылымдары өтті: Томас Мортонның «Жұмысты асықтыру» және У. Оксберридің «Бұзылған бала». Маусым айында театр Ұлыбритания королевасының таққа отыруының құрметіне «Royal Victoria Theatre» деп аталды, бірақ оны көбінесе «Театр Корольдік» деп атады. Энн Кларк менеджер болып қызмет еткен кезеңде (1840-1847) театр Австралиядағы жоғары сапасымен танымал пионерлік театр мекемесі ретінде мәшһүр болды. Кларк баспасөз тарапынан «жақсы өнерпаздар сыныбын және басқарудың жоғары деңгейін» енгізгені үшін және бұл кезде күмәнді саналған театрға жақсы бедел бергені үшін мақтау алды.
Theatre Royal is an historic performing arts venue in central Hobart, Tasmania. It is the oldest continually operating theatre in Australia; Noël Coward once called it "a dream of a theatre" The location was not ideal for future gentry audiences; it was in a rough and foul smelling area near an abattoir, brothels, factories, and pubs. The architect accommodated the local population by creating an entrance through a neighbouring pub directly into the theatre's pit seating, colloquially known as "the Shades." When a national economic downturn caused most of the original investors to pull out, Degraves stepped in and took complete ownership. The building was completed, using convict labor in part, by the end of 1836. It staged its inaugural performances in March 1837; Thomas Morton's Speed the Plough and the W. Oxberry's The Spoiled Child. In June, the theatre was formally named the "Royal Victoria Theatre" in honor of the coronation of the Queen of the United Kingdom but it became known simply as "The Theatre Royal." During the period of Anne Clarke's tenure as manager (1840 1847), the theatre became renowned as a pioneer theatre institution in Australia for its high quality and Clarke was credited by the press with introducing 'a better class of performer and a superior style of management' and for giving theatre, which was then regarded as somewhat dubious, a better name.
1856-1911 жылдар, Әтеш шайқасы және т.б.
Көршілес ауданның ықпалымен, алғашқы қойылымдар көбінесе әтеш айқастарына, боксқа және діни жиналыстарға арналған. "Шейдс" театрының тұрақты тұтынушыларына театр маңындағы сотталғандар көп болатын Уэппинг аймағынан келген теңізшілер мен жұмысшылар кірген. Олар мас күйінде әртістермен келеңсіз әрекеттерімен және қойылымдарды бұзуларымен танымал болды. Деграв 1856 жылы ірі масштабты жөндеу жүргізді, бірақ бұл брондауды немесе ұсыныстарды жақсартпады. 1883 жылы Деграв қайтыс болғаннан кейін Ричард Льюис театрды 3222 фунт стерлингке сатып алды. Келесі 40 жылға жуық Льюис театрдың имиджін жақсартуға бағытталған жаңарулар жасады. 1911 жылы интерьер толығымен қайта жаңартылып, қазіргі Луи XIV стиліндегі зал құрылды. Мельбурн қаласынан театрлар саласында маманданған Уильям Питт жобалаған "Шейдс" театрында жазық емес, көлбеу орналасқан орындықтар орнатылды, ал үстіне биік және тік балконы салынды. Дизайн қызыл барқыттан жасалған жиһазбен, алтын жалатылған әшекейлермен және күмбезді төбедегі кристалл шамшырақпен толықтырылды.
Due to the neighbourhood, early performances tended towards cockfights, boxing, and religious meetings. The patrons of the Shades included visiting seamen and workers from the convict laden Wapping area surrounding the theatre. They became known for their drunken and disruptive interactions with performers. Degraves undertook a major renovation in 1856 but it did not improve bookings or offerings. Following Degraves' death in 1883, Richard Lewis purchased the theatre for £3222. For the next 40 years or so, Lewis made improvements to further attempt to upgrade the theatre's fashion. In 1911 the interior was completely rebuilt, creating the Louis Quatorze style auditorium there today. Designed by William Pitt from Melbourne, who specialised in theatres, the Shades was replaced with raked stalls seating, and a higher and steeper balcony was built above. The decoration featured red velvet upholstery, gilded highlights, and a crystal chandelier in a domed ceiling.
19111952, құлдырау және алғашқы күрделі жөндеу
Театрды сақтап қалуға жасалған барлық тыранысқа қарамастан, ол келесі үш онжылдық ішінде құлдырады. 1940 жылдары актерлер сахнадағы ойықтардан, қауіпті электр сымдарынан, жұмыс істемейтін жылыту жүйесінен және тарақандардан сақтануға мәжбүр болды. Қауіпті жағдайлардың салдарынан театрды бұзу жоспарланды.
Despite continued attempts at maintaining the theatre, it declined over the next three decades. By the 1940s, the performers had to beware of holes in the stage, unsafe wiring, faulty heating, and cockroaches. Unsafe conditions eventually led to a planned demolition.
1952-1986 жылдар, кеңейту және өрт
Театр бірнеше сәтті онжылдықтарды бастан кешірді, олар кезең-кезеңмен жүзеге асырылған құрылымдық жаңартулармен белгіленді. 1980 жылдардың басында театрдың 150 жылдығына арналған 1 миллион АҚШ долларына тең қайта жаңғырту жұмыстары басталды. 1911 жылғы әшекейлердің көп бөлігін қалпына келтірумен қатар, сахна артындағы жайлар жаңартылып, қайта құрылды және «Бэкспейс Театры» атанды, ол кабаре және кішігірім жергілікті труппалар үшін арналған аламат болды. Жұмыс аяқталуға айналғанда, 1984 жылдың 18 маусымында сахна артында өрт шығып, негізгі залға тарады. Шатырдың құрылымына келген зияннан басқа, су мен түтіннен де көп зақым келді, бірақ өрттен қорғайтын мата сахнаға түсіп, оны тоқтатуға көмектесті. Көбінесе жиһаз, әшекей және техникалық жабдықтар зақымдалды, тек бір картина ғана сақталып қалды. «Австралияның театр әлемінің құрметті анасы» деген аталыммен театр қайта құрылымдауға жылдам кірісті, бұл жұмысқа халықтан ақша жинау, тиісті сақтандыру және мемлекеттік үкіметтің кепілдігі қолдау көрсетті. Дегенмен, театрдың қайта ашылуына бірнеше жыл уақыт кетті.
The theatre enjoyed several successful decades marked with periodic structural updates. In the early 1980s, a A$1 million dollar refurbishment was launched in honour of the theatre's 150 year anniversary. In addition to restoring much of the 1911 decorations, the backstage facilities were modernized and reconfigured to become the Backspace Theatre, a venue for cabaret and smaller local companies. The work was almost complete when, on 18 June 1984, a fire began backstage and spread to the main auditorium. In addition to structural damage to the roof, the water and smoke damage was extensive but was somewhat contained by a fire curtain that somewhat inexplicably fell across the stage. Most of the furniture, decoration, and technical equipment was damaged; only one painting survived. 'Australia's grand old lady of the theatre world' was quickly launched back into reconstruction, covered by a public fundraising appeal, adequate insurance and the State Government's assurance. However, it would take several years for the theatre to re open.
1986Қазіргі уақыт
Театр күрделі жөндеу жұмыстарын аяқтап, 1986 жылғы наурыз айында қайта ашылды. Үкіметтік саясаттың ұлттық гастрольдер арқылы танымал театрлық қойылымдарды қолдауының нәтижесінде, ол Хобарт қаласының әлеуметтік өмірінің орталығы ретінде қайтадан бекінді. Театр жыл сайынғы бағдарлама ұсынады, онда тікелей театр, заманауи музыка, би және ойын-сауық көрсетіледі. 1994 жылдан бері абоненттік маусым ұйымдастырылып келеді, соның арқасында қойылымдар саны мен жалпы көрермендер саны тұрақты түрде артып келеді. Театр жарықтандыруды басқару жүйесін компьютерлендіру және компьютерлік билет сату жүйесін орнату арқылы заманауи технологияларды енгізді.
The theatre completed its major refurbishment and reopened in March 1986. It re established itself as a centre of Hobart's social life, thanks in part to government policies encouraging national touring of popular theatre shows. It presents an annual program that features live theatre, contemporary music, dance and entertainment. Since 1994, it has offered a subscription season and has seen both the number of performances and overall attendances increase steadily. The theatre has incorporated modern technology with the computerisation of the lighting control system and the installation of a computerised ticketing system.
Фред - арбақ
Театрдың талисманы – жертөледе ұрыс барысында өлтірілген деген актердің рухы. "Фред" деп белгілі, театр бұл рухты 1984 жылғы қайта жаңарту науқанында алғаш рет пайдаланды.
The theatre's mascot is a resident ghost of a former actor who was allegedly killed during a fight in the basement. Known as "Fred", the theatre used the ghost for the first time in the 1984 restoration appeal.