Паркхерст балаларының Австралия мен Жаңа Зеландияға жер аударуы
Parkhurst apprentices
Паркхерст балалары: 1842-1852 ж. Австралия мен Жаңа Зеландияға сотталған реформаторлық мектеп тәрбиеленушілері. Жазасы шартты түрде жұмысқа орналасумен алмастырылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Паркхерст шәкірттері, Уайт аралындағы Паркхерст түрмесіне қарасты түзету мекемесінен шыққан кәмелетке толмағандар, "теңіз артына жер аударуға" сотталды және 1842 мен 1852 жылдар аралығында Австралия мен Жаңа Зеландияға жіберілді. Англиядан кеткенге дейін немесе көздеген жеріне жеткен соң, олар жергілікті жұмыс берушілерге "оқуға" бекітілуі және жаза мерзімі ішінде Англияға оралмауы шарттарымен кешірілді. 1842-1852 жылдар аралығындағы он жылда Паркхерст түрмесінен он екіден он сегізге дейінгі жастағы 1500-ге жуық ұл Австралия мен Жаңа Зеландияға тасымалданды.
The Parkhurst apprentices, juveniles from a reformatory attached to Parkhurst Prison on the Isle of Wight, were sentenced to "transportation beyond the seas" and transported to Australia and New Zealand between 1842 and 1852. Either before leaving England or on arrival at their destination, they were pardoned on the conditions that they be "apprenticed" to local employers, and that they not return to England during the term of their sentence. In the ten years between 1842 and 1852 nearly 1500 boys aged from twelve to eighteen were transported to Australia and New Zealand from Parkhurst Prison.
Батыс Австралиядағы Паркхерст шәкірттері
1839 жылдың басында Батыс Австралияның губернаторы Джон Хатт Колониялық кеңседен колонияның "оларды тәрбиелеу және түзеу мақсатында арнайы жабдықталған түзету мекемелерінде" алдымен жазасын өтеген кәмелетке толмаған қылмыскерлерді қабылдауға дайын екені туралы айналым хат алды. Батыс Австралияның Ауыл шаруашылығы қоғамынан пікір сұрағаннан кейін, Хатт "Қоғамның көпшілігі 15 жасқа дейінгі ұлдарға қарсы емес" деп жауап берді, бірақ еңбек нарығы жылына 30 ұлдан артық жұмыспен қамтамасыз ете алмайды. 1842-1849 жылдар аралығында Батыс Австралия 234 Паркхерст шәкіртін қабылдады, олардың барлығы 10 мен 21 жас аралығындағы еркектер еді. Батыс Австралия сол кезде жаза тартатын колония болмағандықтан, замандас құжаттарда жастарды "қылмыскерлер" деп атаудан мұқият сақталды, және көптеген тарихшылар бұл айырмашылықты сақтап қалды. Мысалы, Гиллдің (2004) пікірі бойынша, Паркхерст шәкірттері қылмыскерлер еді, ал олардың шәкірттігі қылмыскерлерді жұмысқа орналастыруды білдірді. Джон Шоалз кіші (шамамен 1810 – 10 сәуір 1847), Дублиннің Джон Шоалз КВ-ның ұлы, шәкірттердің қамқоршысы болып тағайындалды. Ол оларға төленетін жәрдемақы мөлшерін анықтады және оны 5 жылдық келісімшарт мерзімі аяқталғанға дейін сенімгерлікпен сақтап тұрды. Паркхерстке келушілер балалардың есімдері Мемлекеттік газетте жарияланбауын талап етті, осылайша оларға қарапайымдық танытуға болмас үшін. Шоалздің орнын Фредерик Дирк Виттеном (шамамен 1821–1863) басты. Паркхерст шәкірттері Батыс Австралияның көптеген кәсіпкерлері мен шенеуніктерінің, соның ішінде колонияның үстем тобының көптеген мүшелерімен жұмыс істеді. Паркхерст шәкірттерін жұмысқа алғандардың ұзақ тізіміне губернатор Эндрю Кларк, Фредерик Ирвин, Джордж Флетчер Мур, Энтони О'Грэди Лефрой, Уильям Локк Брокман, Томас Браун, Джордж Уолпол Лик, Уолтер Пэдбери, Стивен Стэнли Паркер, Росендо Сальвадо, Томас Пил кіші және Джордж Шентон аға кірді. Паркхерст шәкірттерін қоғамға сіңіру Батыс Австралияда қылмыскерлерді кейін қабылдауда маңызды рөл атқарды.
Early in 1839, Governor of Western Australia John Hutt received from the Colonial Office a circular asking if the colony would be prepared to accept juvenile prisoners who had first been reformed in "penitentiaries especially adapted for the purpose of their education and reformation". After seeking comment from the Western Australian Agricultural Society, Hutt responded that "The Majority of the Community would not object to boys not above 15 years of age " but that the labour market could not support more than 30 boys per year. Between 1842 and 1849, Western Australia accepted 234 Parkhurst apprentices, all males aged between 10 and 21 years. As Western Australia was not then a penal colony, contemporary documents scrupulously avoided referring to the youths as "convicts", and most historians have maintained the distinction. An opposing view, held for example by Gill (2004), is that the Parkhurst apprentices were convicts, and that their apprenticeship constituted convict assignment. John Schoales jun. (c. 1810 – 10 April 1847), son of John Schoales QC of Dublin. was appointed Guardian of the apprentices. He determined the allowance they were paid, holding it in trust until their 5 year indenture period was over. The Parkhurst Visitors insisted that names of the boys not be published in the Government Gazette, in order that they were not discriminated against. Schoales was succeeded as Guardian by Frederick Dirck Wittenoom (c. 1821–1863). Parkhurst apprentices were employed by a broad cross section of Western Australia's businessmen and officials, including many of the colony's ruling class. Among the long list of Parkhurst apprentice employers were Governor Andrew Clarke, Frederick Irwin, George Fletcher Moore, Anthony O'Grady Lefroy, William Locke Brockman, Thomas Brown, George Walpole Leake, Walter Padbury, Stephen Stanley Parker, Rosendo Salvado Thomas Peel JR and George Shenton Sr. The assimilation of Parkhurst apprentices played an important role in the later acceptance of convicts in Western Australia.
Жаңа Зеландия
1842 және 1843 жылдары Паркхерсттен 123 оқушы Жаңа Зеландия колониясына жіберілді. Бұл адамдар сотталғандар жоқ колонияға шақырылмағандықтан, алғашқы кеме келгенде үлкен қызығушылық тудырды. Екінші кеме келген соң, колония енді ешкімді жібермеу үшін ресми өтініш жасады.
One hundred and twenty three Parkhurst apprentices were sent to the Colony of New Zealand in 1842 and 1843. These had not been invited to the convict free colony, and were a great surprise when the first ship arrived. After the second ship, the colony successfully petitioned that no more would be sent.
Оңтүстік Австралия
Оңтүстік Австралия колониясы да Паркхерст балаларын қабылдауға шақырылды, бірақ олар қарсылық танытып, ешкім жіберілмеді.
The Colony of South Australia was also asked to accept Parkhurst Boys, but resisted and none was sent there.