Bara, Syria

Кіріспе

Бара немесе әл-Бара (بارة) - Сирияның солтүстік-батысындағы бұрынғы "Өлі қалалардың" бірі. Ол Хамадан шамамен солтүстікке қарай Зәуия тауында орналасқан. Алепподан оңтүстік-батысқа қарай 80 км. Әл-Бара - Ариха ауданындағы қала. Сирияның Орталық статистика бюросының (ССБ) мәліметінше, 2004 жылғы санақта әл-Бараның халқы 10 353 адам болды.

Тарих

Бұл қала Антиохия мен Апамея арасындағы маңызды сауда жолының жанында IV ғасырда құрылған. Жақсы орналасуы және шарап пен зәйтүн майын өндіруге арналған тамаша жағдайлары арқасында ол V және VI ғасырларда өркендеді; бұл аймақтағы жер асты суының мол болуымен қамтамасыз етілді. Ауыл шаруашылығының дамуы 5 ғасырдан бастап жеделдеді, шаруалар сарқырамаларға сүйенудің орнына жер асты көздеріне қол жеткізу үшін қазып, бүкіл аймақта құдықтар мен каналдар желісінің пайда болуы, аулаларда жаңбыр суын жинау үшін жеке су қоймаларын кесу және үлкен коммуналдық су қоймаларын қазу. Бұл жердің байлығын жақсы безендірілген таспен, өнеркәсіптік масштабтағы зәйтүн сығу орындарымен және VI ғасырдан бастап аздап безендірілген монументальді қабірлермен дәлелдейді. Бұл елді мекен - өлі қалалардың оннан астам ошағы бар жалғыз таулы жерлерінің бірі. Сайттың оңтүстік шетінде бірнеше қираған монастырлар орналасқан, Дейр Собат жақсы жағдайда, ал Дейр Деббане мен әл Дейр нашар жағдайда. Византия империясының билігінің шыңына жеткен кезде императорлар Бара сияқты жерлерге өздерінің бақылауын арттырды, олар тауға шығуды қорғау үшін де, шығыстағы даулы жазықтарды зерттеу үшін де стратегиялық тұрғыда орналасты. Қала орталығы 2007-2010 жылдары қазба жұмыстары жүргізіліп, толықтай сақталған михрабының арқасында ірі мешіт ашылды. Қазба барысында төрт кезеңді басынан өткерген монша кешені де ашылды: Римнің соңғы кездеріндегі жылу моншаларының құрылысы, исламның алғашқы кезеңінде хаммаларға айналдыру, 11-ші ғасырда тастап кету және мамлюк кезеңінде тұрғын үйге айналдыру. Кейіннен 12 ғасырда қатты жер сілкінісі болған соң, қала қаңырап бос қалды. Кейін, 20 ғасырдың басында, ежелгі қала орнына жақын жерде осы есіммен қазіргі ауыл пайда болды және бүгінгі күнге дейін ол кішкентай қала көлемінде өсті. Әл-Бараның қираған жерлері өлі қалалардың ішіндегі ең үлкені болып табылады және далалар, зәйтүн бақтары мен бау-бақшалар арасында шашырап жатыр. Ұзақ уақыт бойы жалғасқан қоныстануына байланысты, қираған қалалар өлі қалалардың ең әртүрлі болып табылады. Көптеген басқалардың ішінде кем дегенде бес шіркеудің, үш монастырдың, бірнеше виллалардың, екі пирамидалы қабірдің және бір жер асты қабірінің қалдықтарын ажыратуға болады.

The settlement was established in the fourth century at an important trade route between Antioch and Apamea. Due to good location and excellent conditions to produce wine and olive oil, it flourished in the 5th and 6th centuries; this was aided by the plentiful underground water in the area. Agricultural development accelerated from the 5th century, with peasants digging to access underground springs rather than relying on waterfalls, the appearance of a network of wells and canals across the region, the cutting of private reservoirs in courtyards to collect rainwater, and the digging of large communal reservoirs. The site’s affluence is demonstrated by well decorated stonework, industrial scale olive presses and a small number of decorated monumental tombs from the 6th century. The settlement is one of the only mountain sites of the Dead Cities with more than a dozen hearths. A series of ruined monasteries are close to the southern edge of the site, with Deir Sobat in good condition and Deir Debbane and al Deir in a poorer state of repair. At the height of the Byzantine Empire’s power, the emperors increased their control over sites like Bara, strategically positioned to both protect mountain access and survey the more contested plains to the east. The centre of the town was excavated in 2007 2010, revealing a large mosque identified thanks to its fully preserved mihrab. The excavation also uncovered a bath complex which had undergone four distinct phases of occupation: the construction of late Roman thermal baths, the conversion to hammams during the early Islamic period, their abandonment during the 11th century, and their conversion to housing during the Mamluk period. Later in the 12th century, after a severe earthquake, the town was abandoned. Later, in the beginning of the 20th century, a modern village of the same name arose near the site of the ancient town and till today it has grown to the size of a small town. Al Bara's ruins are the most extensive of all Dead Cities and are scattered among fields, olive groves and orchards. Due to its long continuous inhabitation, the ruins are also some of the most varied of the Dead Cities. Among many others, one can distinguish remains of at least five churches, three monasteries, several villas, two pyramidal tombs and one underground tomb.