Кіріспе
Канондық құқықтағы заңды құралдың түрі Канондық құқықта commenda (немесе in commendam) - бұл шіркеулік пайданы қамқоршының қамқорлығына берудің бір түрі. In commendam деген сөз тіркесі бастапқыда шіркеулік игілікпен уақытша айналысуға қолданылған, ол уақытша нақты иесі жоқ, бұл титул берумен салыстырғанда, in titulum, бұл игілікпен тұрақты және шартты түрде айналысуға қатысты. Commendam сөзі латынша commenda, "сенім" немесе "қорғаншылық" есімінің бірлік аккузативінен тұрады, ол commendare ("тапсыру") етістігінен алынған. Амвросий Милан епископы болған кезінде commendam берген шіркеу туралы айтады: "Commendo tibi, fili, Ecclesiam quae est ad Forum Cornelii donec ei ordinetur episcopus" ("Мен саған сенемін, балам, епископ тағайындалғанға дейін Корнелий форумында орналасқан шіркеу"). Уақытша бос тұрған шіркеу мүлкі ( шіркеулік пайда) тәртіп қалпына келтіріліп, жаңа тұрақты иеленушіге лауазымға титулум берілгенге дейін оны қорғау және басқару үшін шіркеу мүшесінің қорғауына тапсырылуы мүмкін. Осы уақыт аралығында пайда болған кез келген кірісті меценат алады. Римдегі алғашқы базиликалардың әрқайсысы қамқоршының қарамағында болды. Коммендамда ұсталған пайда қаржы құлдырау қаупі бар шіркеу немесе монастырға уақытша әкімші беру үшін пайдаланылуы мүмкін. Сондай-ақ, ол тағайындалған адамға тұрақты табыс берді, ал Ұлы Григорий (590-604) бос монастырларды жаулап алған варварлар өздерінің қарауынан қуып шыққан немесе өз шіркеулері кедей болған епископтарға мақтау ретінде берді. VIII ғасырда патшалар монастырларға абаттарды тағайындауға құқықты деп санай бастаған кезде, бұл практика кеңінен пайдаланып, оларды марапаттау тәсілі ретінде монахтар емес, жай адамдар болған өз қол астындағыларын тағайындады. Бұл абаттар монахтардың рухани қамқорлығын жасамады, бірақ монастырьдың дүниелік істерін басқаруға құқығы болды, ал кейбіреулері қаржылай күйреуге ұшырады. 1122 жылы Инвиституралық дау шіркеудің пайдасына шешілгенде, лайықты адамдарды коммендамен абат етіп тағайындау тоқтатылды.
In canon law, commenda (or in commendam) was a form of transferring an ecclesiastical benefice in trust to the custody of a patron. The phrase in commendam was originally applied to the provisional occupation of an ecclesiastical benefice, which was temporarily without an actual occupant, in contrast to the conferral of a title, in titulum, which was applied to the regular and unconditional occupation of a benefice. The word commendam is the accusative singular of the Latin noun commenda, "trust", or "custody", which is derived from the verb commendare ("to entrust"). Ambrose mentions a church which he gave in commendam, while he was Bishop of Milan: "Commendo tibi, fili, Ecclesiam quae est ad Forum Cornelii donec ei ordinetur episcopus" ("I entrust unto thee, my son, the church which is at the Cornelian Forum until a bishop is allotted to it"). Temporarily unoccupied church property (ecclesiastical benefice) could be entrusted to the protection of a member of the church, to safeguard and manage it until order was restored and a new permanent holder of the position was granted in titulum. The patron would receive any revenues generated from the property in the meantime. Each of the early basilicas of Rome was under the guardianship of a patron. The benefice held in commendam could be used to provide a temporary administrator to a church or monastery that was at risk of financial ruin. It also provided a steady income for whoever was nominated, and St. Gregory the Great (590–604) gave vacant monasteries in commendam to bishops who had been driven from their sees by the invading barbarians, or whose own churches were too poor to furnish them a decent livelihood. In the eighth century, the practice became widely abused when kings claimed the right to appoint abbots in commendam over monasteries, often nominating their own vassals, who were not monks but laymen, as a way of rewarding them. These abbots did not have spiritual care of the monks but did have the right to manage the temporal affairs of the monastery, and some were driven into financial ruin. When in 1122 the Investiture Controversy was settled in favor of the church, the appointment of laymen as abbots in commendam was abolished.
Англия шіркеуі
Англия шіркеуінде епископтар мен басқа да жоғары дәрежелі дін қызметкерлерінің стипендиясы кейде комендада ұсталатын синекуралық жеңілдіктердің стипендиясымен толықтырылды. 1719 жылы Хью Болтер Бристоль епископтығымен бірге ұстаған Христос шіркеуінің деканатурасына ие болды. Бұлар енді күшінде жоқ 1836 жылғы шіркеу комиссарлары туралы заңның 18-бабымен заңсыз деп танылды. Заң Мэн аралына қолданылмайды, бірақ Содор мен Мэн епискобына қатысты ұқсас ереже Содор және Мэн туралы 1838 жылғы Заңның 3-бөлімімен жасалды.