Кен Бугул (1947 ж.т.) – сенгалдық жазушы, шығармаларында әлеуметтік мәселелерді көтеріп, өмірлік тәжірибесін көрсетеді. Биографиясы, шығармашылығы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Кен Бугул (1947 жылы туған) – сенегалдық франкофондық жазушы Мариэту Мбай Билеоманың қаламдығы. Волоф тілінде оның қаламдығы "қажетсіз адам" деген мағынаны білдіреді.
Ken Bugul (born 1947) is the pen name of Senegalese Francophone novelist Mariètou Mbaye Biléoma. In the Wolof language, her pen name means "one who is unwanted".
Өмірбаян
Бугул 1947 жылы Ндукумане қаласында дүниеге келген. Ол көп әйелдік ортада өскен, 85 жастағы марабут әкесінің қызы. Бастауыш білімін туған ауылында аяқтағаннан кейін, ол Тиестегі Malick Sy орта мектебінде оқыды. Дакарда бір жыл оқығаннан кейін, ол Бельгияда оқуын жалғастыруға мүмкіндік беретін стипендия алды. 1980 жылы ол үйіне оралып, ауылдың марабоутының хареміне 28-ші әйел болды. Ол қайтыс болғаннан кейін, ол үлкен қалаға оралды. 1986 жылдан 1993 жылға дейін Бугул Найробиде (Кения), Бразавильде (Конго) және Ломеде (Того) IPPF (Халықаралық жоспарланған туу федерациясы) атты үкіметтік емес ұйымда жұмыс істеді және ұйымның Африкалық аймақтық бөлімінің басшысы болды. Кейін ол Бениннен келген дәрігерге үйленіп, қыз бала туды. Бүгінде ол Сенегалда тұрады және жұмыс істейді. 2017 жылдың шілдесінен желтоқсан айына дейін Кен Бугул Цюрихтегі 14-ші тұрақты жазушы болды. Бугулдың әдеби беделі әр жерде әртүрлі. Ол 2000 жылы «Riwan ou le Chemin de Sable» романы үшін «Grand prix littéraire d'Afrique noire» сыйлығын алды, бірақ американдық оқырмандар арасында «Ташталған баобаб» романымен көбірек танымал. Бұл оның ағылшын тіліне аударылған жалғыз кітабы. Басқа тақырыптармен қатар, бұл шығарма африкалық колониализмді қарастырып, сынап жатады. «Ташталған баобабтың» автобиографиялық сипаты туралы сұраққа жауап берген Бугул, бұл романға және одан кейінгі «Cendres et Braises» мен «Riwan ou Le chemin de sable» кітаптарына қатысты: «Барлық үш кітап мен бастан өткен терең және радикалды тәжірибелерді көрсетеді» деді. Соңғы кезде американдық феминистер арасында оның беделі төмендеді, себебі көптеген адамдар оны 20-дан астам әйелге ие болған қасиетті адамға үйленгені үшін сынады. Бұл, мүмкін, әділ емес, және идеологиялардың қақтығысының жақсы мысалы, өйткені сын американдық феминистердің Бугулді батыстық феминизмнің стандарттарына сай келтіруге тырысуының нәтижесі, ал оның сенегалдық тәжірибесі одан өзгеше.
Bugul was born 1947 in Ndoucoumane. She was raised in a polygamous environment, born to a father who was an 85 year old marabout. After completing her elementary education in her native village, she studied at the Malick Sy Secondary School in Thiès. After a year in Dakar, she obtained a scholarship that allowed her to continue study in Belgium. In 1980 she returned to her home, where she became the 28th wife in the harem of the village marabout. After his death, she returned to the big city. From 1986 to 1993, Bugul worked for the NGO IPPF (International Planned Parenthood Federation) in Nairobi, Kenya; Brazzaville, Congo; and Lomé, Togo, and served as the head of the organization's African region section. She subsequently married a doctor from Benin and gave birth to a daughter. Today she lives and works in Senegal. From July to December 2017 Ken Bugul is the 14th Writer in Residence in Zürich. Bugul's literary reputation has varied from place to place. She was awarded the Grand prix littéraire d'Afrique noire for her novel Riwan ou le Chemin de Sable in 2000, but is better known among American readers for her novel The Abandoned Baobab, which is her only book to date to have been translated into English. Among other themes, the work deals with and critiques African colonialism. On the question of The Abandoned Baobab's autobiographical nature, Bugul has said of the novel, as well as of the subsequent Cendres et Braises and Riwan ou Le chemin de sable, "All three books mirror the very deep and radical experiences I went through". As of late, her status among American feminists has diminished somewhat, as many have critiqued her for marrying a holy man who already had more than 20 wives. This is perhaps undeserved, and is a good example of ideologies clashing, as the criticism is the result of American feminists attempting to hold Bugul up to the standards of Western feminism, which is worlds away from her Senegalese experience.