Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық министр (1836–1896)
British minister (1836–1896)
Эван Гербер Эванс (5 шілде 1836 – 30 желтоқсан 1896) – Уэльстің нонконформист пастыры.
Evan Herber Evans (5 July 183630 December 1896), was a Welsh Nonconformist minister.
Ерте өмір
Ол Джозиа мен Сара Эванстың үлкен ұлы болды. Ол 1836 жылдың 5 шілдесінде Кармартинширдегі Ньюкасл-Эмлин қаласына жақын, Пант-ир-Оненде дүниеге келді. Бала кезінде ол "Ребекка көтерілісіне" куә болды және көршілес Ллехрид ауылындағы мектепке барды. Ол өмірінің алғашқы жылдарын әкесінің әкесі, Джона Эванспен Пен-ир-Герберде өткізді, кейіннен жиырма жыл өткен соң ол өзінің екінші есімін қабылдады. Он төрт жасында жас Эван әдеби талғамға ие жергілікті мата сатушының шәкірті болды. Төрт жыл Понтиприддте, содан кейін Мертирде қызмет еткеннен кейін, 1862 жылдың 26 маусымында Либанус шіркеуінің пасторы болып тағайындалды. Морристонда үш жыл қызмет еткеннен кейін (осы уақыт ішінде шіркеудің 2000 фунт стерлингтік қарызы өтелді), ол 1865 жылдың күзінде салыстырмалы түрде әлсіз Салем шіркеуіне басшылық ету үшін Карнарвонға көшті. Бұл шіркеу екі-үш жыл бұрын құрылған және әлі де үлкен қарызға батқан болатын. 1894 жылдың сәуірінде ол оны тастап кеткенге дейін, Солтүстік Уэльстегі конфессияға жататын ең ірі шіркеулердің бірі болды, ал 1890 жылы шіркеу кеңейтілді. 1891 жылы Англия мен Уэльстің қауымдастық одағының төрағасы болып сайланды, ал оның "Еркін шіркеулер және олардың мүмкіндіктері" тақырыбындағы алғашқы президенттік сөзін доктор Эндрю Фэрберн "керемет" деп сипаттады. Ал Брэдфордта "Тірі шіркеу" тақырыбында сөйлеген екінші сөзін ассамблеяның арнайы шешімімен жалпы таралымға арзан басып шығаруға бұйрық берді. 1891 жылы Бала-Бангор діни семинариясында уағыз оқытушысы болып тағайындалды, ал 1894 жылы оның директоры болды.
He was the eldest son of Josiah and Sarah Evans of Pant yr onen, near Newcastle Emlyn, Carmarthenshire, where he was born on 5 July 1836. As a boy he witnessed something of the "Rebecca Riots", and went to school at the neighbouring village of Llechryd. He spent several of his earlier years with his grandfather, Jonah Evans, at Pen yr Herber, whence, some twenty years later, he adopted his second name. When fourteen years of age, young Evan was apprenticed to a local draper, who was known as a man of literary tastes, and after four years' service in Pontypridd and then at Merthyr, He was ordained to the pastorate of Libanus Church, Morriston, on 26 June 1862, and almost immediately he stepped into the first rank of the pulpit orators of Wales. After three years at Morriston (during which time a debt of £2,000 was paid off the chapel) he removed in the autumn of 1865 to Carnarvon to undertake the charge of a comparatively weak church, Salem, formed two or three years previously, and still burdened with a heavy debt. Before he left it, in April 1894, it was, in point of members, the largest belonging to the denomination in North Wales, the chapel having been much enlarged in 1890. In 1891 2, he filled the chair of the congregational union of England and Wales, and his first presidential address, on "The Free Churches and their own Opportunities," was described by Dr. Andrw Fairbairn as "magnificent", while his second address, delivered at Bradford, on "A Living Church", was by special vote of the assembly ordered to be printed in a cheap form for general circulation. In 1891, he accepted the appointment as lecturer on homiletics at Bala Bangor Theological Seminary, and in 1894 became its principal.
Азаматтық және әдеби жұмыс
Өзінің өмір бойы Эванс қоғамдық жұмыстарға белсенді қатысты; ол Карнарвонның алғашқы мектеп кеңесіне және алғашқы округтік кеңеске сайланды. Алайда, 1890 жылғы сәуірде Карнарвон қалалық округтерінен либералдық кандидат ретінде түсуден бас тартты. 1895 жылы ол Карнарвонширдегі бейбіт сот судьясы болып тағайындалды, бұл (сеніледі) Уэльстің диссенттер министріне бұрын берілмеген құрметтің белгісі еді. Эванс «Y Dysgedydd» («Оқытушы») журналының редакторы ретінде пайдалы әдеби еңбек етті, ол Уэльс конгрегациялықтарының ай сайынғы журналдарының бірі еді. 1874 жылдан 1880 жылға дейін ол оның редакторын Ап Вичанмен бөлісті, бірақ 1880 жылдан өліміне дейін жалғыз өзі басқарды. Оның редакциялық «жазбаларының» жинағы, олардың жаңалықтарымен және көрнектілігімен ерекшеленді, оның күйеу баласы оның қайтысынан кейін жақын арада «Nodiadau Herber» (Долгелли, 1897, 8vo, портретпен) деген атпен жариялады. Оның інісі, пастор В. Джастин Эванс, оның уағыздарының жинағын (Лондон, 1897) «Нағыз және жалған мақсаттар және басқа уағыздар» деген атпен шығарды, оның ішінде конгрегациялық одақтың төрағасынан жасаған екі сөздерінің қайта басылымдары бар. Ол соңғы ауруына дейін Ливерпульдік доктор Джон Томасқа арналған өмірбаянына үлес қосып жатқан бір тарауды аяқтады, сондай-ақ Лланнеллилік Дэвид Ристің өміріне арналған қысқаша мақала жазды, ол оның өлімінен кейін жарық көрді. Бірақ доктор Эванс ең алдымен уағызшы ретінде танымал болды. Шындығында, соңғы жарты ғасыр ішінде Уэльстің мінбер шешендері арасында оның табиғи, әсерсіз сөздік шеберлігімен теңдесі жоқ болғандығы мүмкін. Оның сөйлеуіне ешқандай күш жұмсалмаған, ал тартымды бейнесі оның әсерін күшейте түсті. Бірақ оның уағыздары идеяның жаңалығынан гөрі, тұжырымдаманың жаңалығымен сипатталды, олар доктриналық емес, практикалық болды. Велстің ешбір пасторы ағылшын мінберлерінде одан жиі пайда болған жоқ, және ол ағылшын тыңдаушылары арасында өте танымал болды. Эванс 1896 жылғы 30 желтоқсанда Бангорда қайтыс болды және 4 қаңтарда Глан-Адда зиратында жерленді.
Throughout his life, Evans took an active part in civic work; he was elected on the first school board at Carnarvon, and on the first county council. He declined, however, to stand as liberal candidate for Carnarvon boroughs in April 1890. In 1895, he was placed on the commission of the peace for Carnarvonshire, an honour never previously conferred (it is believed) on a Welsh dissenting minister. Evans performed some useful literary work as editor of "Y Dysgedydd" ("The Instructor"), one of the monthly magazines of the Welsh congregationalists. From 1874 to 1880, he shared its editorship with Ap Vychan, but had sole charge of it from 1880 till his death. A selection of his editorial "notes" which were remarkable for their freshness and racy quality, was issued shortly after his death by his son in law, under the title of "Nodiadau Herber" (Dolgelly, 1897, 8vo, with portrait). His brother, the Rev. W. Justin Evans, also edited a volume of his sermons (London, 1897), entitled "True and False Aims and other Sermons", including inter alia reprints of his two addresses from the chair of the congregational union. He had just completed, before his final illness, a chapter which he was contributing for a biography of Dr. John Thomas of Liverpool, and a short life of David Rees of Llanelly, which appeared posthumously. But it is as a preacher that Dr. Evans was chiefly celebrated. Indeed, he was probably unequalled for natural unaffected eloquence among the pulpit orators of Wales during the last half century. In his delivery there was no apparent effort, and attractive personality added greatly to the effect. But his sermons were characterised by freshness of presentment rather than originality of idea, being practical rather than doctrinal. Probably no Welsh pastor ever appeared so often in English pulpits, and he was immensely popular with English audiences. Evans died on 30 December 1896 at Bangor, and was buried there on 4 January in the Glan adda cemetery.
Отбасы
1865 жылы ол Карнарвон қаласындағы зергер Джон Хьюстің жалғыз қызы Джениге үйленді. Ол 1875 жылдың 10 мамырында қайтыс болды, соңынан бір ғана баласы қалды, ол Ливерпульдік пастор О. Л. Робертске үйленді. 1877 жылы ол Оуэн Джонстың (Карнарвон қаласындағы Ватерлоо үйінен) жалғыз қызына үйленді, ол одан кейін де тірі қалды. Оның осы әйелден болған жалғыз баласы нәресте кезінде қайтыс болды.
In 1865, he married Jenny, the only daughter of John Hughes, the jeweller of Carnarvon. She died on 10 May 1875, leaving behind an only child, who married Rev. O. L. Roberts of Liverpool. In 1877, he married the only daughter of Owen Jones (from Waterloo House, Carnarvon), who survived him. His only child by her died in infancy.