Механикалық көшірме дәуіріндегі өнер туындысының мәні
The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction
Уолтер Бенджаминнің «Механикалық көшірме заманындағы өнер туындысы» эссесі: өнердің құндылығы, саясат пен мәдениеттің өзгеруі, аурасының жоғалуы талданды. Өнер теориясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1935 жылғы Уолтер Бенджаминнің «Механикалық көшірме дәуіріндегі өнер туындысы» (1935) эссесі, Уолтер Бенджаминнің өзінің туындысы, механикалық көшірме өнер туындысының аурасын (ерекшелігін) төмендетіп бағалайтынын, сондай-ақ механикалық көшірме дәуірінде және дәстүрлі және ритуалдық құндылықтардың жоқтығында өнер туындысының өндірісі саясаттың практикалық іс-әрекетіне негізделетінін ұсынатын және түсіндіретін мәдени сын эссесі болып табылады. Германиядағы нацистік режим кезінде (1933–1945 жж.) жазылған бұл эсседе Бенджамин «жаппай мәдениет қоғамында өнер саясатындағы революциялық талаптарды формулировкалауға пайдалы» болатын өнер теориясын ұсынады. Бенджаминнің эссесінің тақырыбы мен негізгі ойлары: өнер туындысының аурасы; артефакттың көркемдік нақтылығы; өнер туындысының мәдени құқығы; және өнер туындысын жасау үшін саясатты эстетизациялау – бұл өнер тарихы мен сәулет теориясы, мәдениеттану және медиа теориясы салаларындағы зерттеулерге мол материал берді. «Технологиялық көшірмеге ие болу дәуіріндегі өнер туындысы» деген түпнұсқа эссе үш редакцияда жарық көрді: (i) 1935 жылғы неміс редакциясы ("курсив=жоқ"); (ii) 1936 жылғы француз редакциясы ("курсив=жоқ"); және (iii) 1939 жылғы неміс тілінде қайта қаралып түзетілген редакциясы, одан «Механикалық көшірме дәуіріндегі өнер туындысы» атты эссенің қазіргі ағылшын тіліндегі аудармалары жасалды.
1935 essay by Walter Benjamin"The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction" (1935), by Walter Benjamin, is an essay of cultural criticism which proposes and explains that mechanical reproduction devalues the aura (uniqueness) of a work of art, and that in the age of mechanical reproduction and the absence of traditional and ritualistic value, the production of art would be inherently based upon the praxis of politics. Written during the Nazi régime (1933–1945) in Germany, in the essay Benjamin presents a theory of art that is "useful for the formulation of revolutionary demands in the politics of art" in a society of mass culture. The subject and themes of Benjamin's essay: the aura of a work of art; the artistic authenticity of the artefact; the cultural authority of the work of art; and the aestheticization of politics for the production of art, became resources for research in the fields of art history and architectural theory, cultural studies, and media theory. The original essay, "The Work of Art in the Age of its Technological Reproducibility", was published in three editions: (i) the German edition, "italics=no", in 1935; (ii) the French edition, "italics=no", in 1936; and (iii) the German revised edition in 1939, from which derive the contemporary English translations of the essay titled "The Work of Art in the Age of Mechanical Reproduction".
Қорытынды
Бенджамин өнер теориясының тақырыптық негіздерін Пауль Валеридің "Барлық жердегі жеңіс" (1928) атты эссесінен цитата келтіре отырып ұсынады. Ол бұл эссе арқылы бұрынғы дәуірлерде жасалған және дамыған өнер туындыларының қазіргі заманғы өнер туындыларынан қалай ерекшеленетінін түсіндіруге тырысады; өнерді және өнерлік техниканы түсіну мен қарастыру, осы заманғы контексте өнер туындысын түсіну үшін үнемі дами түсуі керек. Біздің көркем өнерлеріміз, олардың түрлері мен қолданыстары, қазіргі уақыттан өте мүлдем өзгеше кезеңде, бізбен салыстырғанда заттарға әсер ету мүмкіндігі шектеулі болған адамдармен қалыптастырылды. Бірақ техникамыздың таңғажайып өсуі, олардың бейімделу қабілеті мен дәлдігі, олар қалыптастырып отырған идеялар мен әдеттер, әдеміліктің ежелгі өнерінде терең өзгерістердің болатынына сенімділік береді. Барлық өнер салаларында физикалық компонент бар, оны бұрынғыдай қарастыруға немесе қабылдауға болмайды, ол біздің қазіргі біліміміз бен күшімізден тыс қалмайды. Соңғы жиырма жылда материя, кеңістік және уақыт бұрынғыдай емес, түбінен өзгерді. Өнердің барлық техникасын өзгертетін үлкен жаңалықтарды күтуіміз керек, соның арқасында көркемдік ойлау өзгереді және тіпті өнер туралы түсінігіміз де таңғажайып түрде өзгеріске ұшырайды.
Benjamin presents the thematic bases for a theory of art by quoting the essay "The Conquest of Ubiquity" (1928), by Paul Valéry, to establish how works of art created and developed in past eras are different from contemporary works of art; that the understanding and treatment of art and of artistic technique must progressively develop in order to understand a work of art in the context of the modern time. Our fine arts were developed, their types and uses were established, in times very different from the present, by men whose power of action upon things was insignificant in comparison with ours. But the amazing growth of our techniques, the adaptability and precision they have attained, the ideas and habits they are creating, make it a certainty that profound changes are impending in the ancient craft of the Beautiful. In all the arts there is a physical component which can no longer be considered or treated as it used to be, which cannot remain unaffected by our modern knowledge and power. For the last twenty years neither matter nor space nor time has been what it was from time immemorial. We must expect great innovations to transform the entire technique of the arts, thereby affecting artistic invention itself and perhaps even bringing about an amazing change in our very notion of art.
Өнеркәсіптік өндіріс
Эссеге кіріспеде Бенджамин капиталистік қоғамның құрылысы және капиталистік қоғамдағы өнердің қоғамдық және жеке өмірдегі орны туралы марксистік талдаулар ұсынады; сондай-ақ, капитализмнің болашақ дамуын болжау үшін қоғамның әлеуметтік-экономикалық жағдайларын түсіндіреді, бұл пролетариаттың экономикалық қанауын тудырады, осылайша капитализмді жоятын әлеуметтік-экономикалық жағдайларға әкеледі. Бенджамин өнер туындысын көбейтудің механикалық тәсілдерінің тарихи және технологиялық дамуын қарастырып, көркем туындыны көбейтудің қазіргі заманғы адамның ғана ісі емес екенін көрсетеді, мысалы, ежелгі Грециядағы (б.з.д. 12-9 ғасырлар) қорыту және мөр басу сияқты өнеркәсіптік өнерлер, сондай-ақ, ағашқа басып шығару, гравюра, литография және фотография сияқты қазіргі заманғы өнер түрлері – бұл өнер туындысын қолмен көшіруге қарағанда дәлірек механикалық көшіруге мүмкіндік беретін өнеркәсіптік жаппай өндіріс техникалары.
In the preface to the essay, Benjamin presents Marxist analyses of the organisation of a capitalist society and of the place of the arts in a capitalist society, both in the public sphere and in the private sphere; and explains the socio economic conditions of society to extrapolate future developments of capitalism that will result in the economic exploitation of the proletariat, and so will produce the socio economic conditions that would abolish capitalism. By reviewing the historical and technological developments of the mechanical means for reproducing a work of art, Benjamin establishes that artistic reproduction is not a modern human activity, such as the industrial arts of the foundry and the stamp mill in Ancient Greece (12th–9th c. BC), and the modern arts of woodcut relief printing and engraving, etching, lithography, and photography, which are industrial techniques of mass production that permit greater accuracy in the mechanical reproduction of a work of art than would an artist manually reproducing an artefact created by a master artist.
Аутентиктілігі
Өнер туындысының аурасы шынайылықтан (ерекшелігі) және орыннан (физикалық және мәдени ортасынан) туындайды; Бенджамин былай түсіндіреді: «Өнер туындысының ең тамаша көшірмесінде де бір нәрсе жетіспейді: оның уақыт пен кеңістікте болуы, сол жерде болуының бірегейлігі». Оның пікірінше, «[көркемдік] шынайылықтың саласы механикалық көбейтудің техникалық [саласынан] тыс».
The aura of a work of art derives from authenticity (uniqueness) and locale (physical and cultural); Benjamin explains that "even the most perfect reproduction of a work of art is lacking in one element: Its presence in time and space, its unique existence at the place where it happens to be" located. That the "sphere of [artistic] authenticity is outside the technical [sphere]" of mechanised reproduction.
Құндылығы: құлшылық және көрініс
Артефакттың әлеуметтік функциялары туралы Бенджамин былай деді: «Өнер туындылары әртүрлі деңгейде қабылданып, бағаланады. Екі полюстік тип ерекшеленеді: біреуі туындының культ құндылығына, екіншісі – көрмелік құндылығына баса назар аударады. Өнер тудыру құлшылыққа арналған рәсімдік заттармен басталады. Олардың болуы маңызды, көрсетілуі емес деп есептеуге болады». Діни өнердің культ құндылығы мынада: «Мысалы, құдайлардың мүсіндеріне тек ғибадатханадағы дін қызметкері ғана қол жеткізе алады; кейбір мадонналар жыл бойы жабық күйде қалады; ортағасырлық кафедральдардағы кейбір мүсіндер жерден қараушыға көрінбейді». Культ құндылығынан көрмелік құндылыққа өтуді түсіндіре отырып, Бенджамин «фотографиялық бейнеде алғаш рет көрмелік құндылық культ құндылығынан басым екенін көрсетеді» деді.
Regarding the social functions of an artefact, Benjamin said that "Works of art are received and valued on different planes. Two polar types stand out; with one, the accent is on the cult value; with the other, on the exhibition value of the work. Artistic production begins with ceremonial objects destined to serve in a cult. One may assume that what mattered was their existence, not their being on view." The cult value of religious art is in the fact that "certain statues of gods are accessible only to the priest in the cella; certain madonnas remain covered nearly all year round; certain sculptures on medieval cathedrals are invisible to the spectator on ground level." Further explaining the transition from cult value to exhibition value, Benjamin said that in "the photographic image, exhibition value, for the first time, shows its superiority to cult value."
Саясат ретінде өнер
Көркем шығарманың әлеуметтік құндылығы қоғамның құндылық жүйесі өзгергенде өзгереді; осылайша, көркемдік стильдер мен халықтың мәдени талғамдарындағы өзгерістер "адамның сезімдік қабылдауы қалай ұйымдастырылғаны [және] оны іске асыратын [көркемдік] құралға байланысты, бұл табиғатпен ғана емес, тарихи жағдайлармен де анықталады". Сонымен қатар, Бенджамин өнердің механикалық көшірмесінің ритуалдануы "көркем шығарманы ритуалға тәуелділіктен" азат етеді деп көрсетті. Бенджаминнің "Көркем шығарма" еңбегіне қосымша ретінде жазылған "Фотографияның қысқаша тарихы" атты паралипомені, негізгі мақаламен бірге қарастырылса, Сьюзан Сонтагтың белгілі монографиясы – "Фотография туралы" еңбегіне теориялық негіз болады. Бұл мақалада алғаш ұсынылған идеялар Маршалл Маклюанның "орта – хабар" деген танымал ұраны немесе түсінігін де анықтайды.
The social value of a work of art changes as a society change their value systems; thus the changes in artistic styles and in the cultural tastes of the public follow "the manner in which human sense perception is organized [and] the [artistic] medium in which it is accomplished [are] determined not only by Nature, but by historical circumstances, as well." Moreover, Benjamin noted that the ritualization of the mechanical reproduction of art also emancipated "the work of art from its parasitical dependence on ritual",
A paralipomena of Benjamin's "Work of Art " called a "A Short History of Photography", read together with the main essay, provide a theoretical basis for Susan Sontag's well known monograph, On Photography. Ideas initially presented in this article also inform Marshall McLuhan's famous slogan or conception that "the medium is the message".