Маһер і Портленд қалалық кеңесі: 1867 жылғы Конституциялық актінің 93-бабы және діни мектептер мәселесі
Maher v Town Council of Portland
Канада конституциялық құқығы: Maher ісі (1874) дін мектептеріне конституциялық кепілдіктерді, New Brunswick заңын және мемлекеттік қаржыландыруды қарастырады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канадалық конституциялық құқық ісі – 1874
Canadian constitutional law case – 1874
Махер v Портленд қалалық кеңесі – бұл 1867 жылғы Конституциялық актінің (бұрынғы Британдық Солтүстік Америка актісі, 1867) 93-бабында белгіленген конфессиялық мектептерге конституциялық кепілдіктерді қарастыратын канадалық конституциялық сот шешімі. Дау 1871 жылы Нью-Брансуик провинциясы қабылдаған Жалпы мектептер туралы заңның 93(1)-бабында көрсетілген конфессиялық мектептерге кепілдік берілгендігін бұзды ма, деген мәселеге қатысты. Бұл сот ісі Нью-Брансуикте мемлекеттік қаржыландыру және шіркеулердің қоғамдық істердегі рөлі туралы кең ауқымды пікірталасқа байланысты болды. Сот процесіне Нью-Брансуик заң шығарушы органының Жалпы мектептер туралы заңды қабылдауы себеп болды, онда мемлекеттік мектептердің діни бағыты жоқ, барлығына ашық және провинциялық білім беру кеңесінің бақылауында болуы тиіс екені нақты көрсетілді. Бұрынғы жүйедегі кейбір мектептер сол діни конфессиялардың басымдығы бар аймақтарда белгілі бір діни конфессиялардың тиімді бақылауында болған. Жаңа мектеп жүйесіне қарсылық Рим-католик шіркеуі мен Англикан шіркеуінен туды. Ақырында, бұл іс сол кезде Канада үшін Британ империясының соңғы сатыдағы соты болған Ұлыбританиядағы Тайлық Кеңесінің Сот комитетімен шешілді. Сот комитеті 1858 жылғы Паррихиялық мектептер туралы заңға сәйкес құрылған шіркеу мектептері заңмен құрылған конфессиялық мектептер емес екенін және 93(1)-баптың қорғауына кірмейтінін анықтады. Осылайша, Жаңа Жалпы мектептер туралы заң Жаңа Брансуикте Конфедерация кезінде ешкімнің заңдық "құқығын немесе артықшылығын" бұзған жоқ және конституциялық деп танылды. Махер v Портленд қалалық кеңесі – 1867 жылғы Конституциялық актінің 93-бабы бойынша Сот комитетінің қараған алғашқы ісі.
Maher v Town Council of Portland is a Canadian constitutional law court decision dealing with the constitutional guarantees for denominational schools set out in section 93 of the Constitution Act, 1867 (formerly the British North America Act, 1867). The issue was whether the Common Schools Act, enacted by the Province of New Brunswick in 1871, infringed the guarantee of denominational schools set out in section 93(1). The court case was part of the larger debate on public funding and the role of the churches in public affairs in New Brunswick. The litigation was triggered by the Legislature of New Brunswick passing the Common Schools Act, which explicitly provided that public schools were to be non sectarian, open to all, and under the supervision of a provincial Board of Education. Some schools under the previous system had been under the effective control of particular religious denominations, in areas where the adherents of those denominations were in the majority. Opposition to the new school system came from the Roman Catholic Church and the Anglican Church. The case was ultimately decided by the Judicial Committee of the Privy Council in Britain, at that time the court of last resort for Canada within the British Empire. The Judicial Committee held that the parish schools established under the previous law, the Parish Schools Act of 1858, were not denominational schools established by law, and were not within the protection of section 93(1). The new Common Schools Act therefore did not infringe any legal "right or privilege" possessed by anyone in New Brunswick at the time of Confederation and was constitutional. Maher v Town Council of Portland was the first case decided by the Judicial Committee under section 93 of the Constitution Act, 1867.
Жаңа Брансуик мектебінің дамуы
Конфедерацияға дейін Нью-Брансуиктегі мектеп жүйесі 1858 жылғы қауымдық мектептер туралы заңмен реттелетін, оны премьер-министр Чарльз Фишер басқарған үкімет қабылдаған. Аталған заңда мектептер қауымдарда ерікті негізде, ерікті қаржылық үлестер мен оқу ақысы есебінен құрылуы көзделген. Сонымен қатар, қауымдағы салық төлеушілер қауымдық мектепті қолдау үшін жергілікті салық енгізуге дауыс бере алатын, онда барлық оқушыларға мектеп тегін болатын. ("Қауым" термині сол кездегі жергілікті басқарудың бір түрі ретінде қолданылған, шіркеу ұйымының атауы емес.) Сонымен қатар, заң шығарушы орган жыл сайын қауымдық мектептерді қолдау үшін белгілі бір сома қаражат бөлді. Бүкіл колония үшін білім беру кеңесі бар болды, ол колониялық кабинеттен құралды және мектептерді жалпы қадағалаумен айналысты, бірақ іс жүзінде мектептер жергілікті басқаруда болды, көбінесе түрлі шіркеулер мен діни ұйымдардың қамқорлығымен. Қауымдық мектептер туралы заңда мектеп кітапханаларында христиан дініне қарсы келетін кітаптар мен теологиялық даулы еңбектерге рұқсат берілмеген. Мұғалімдер оқушыларға «христиандық, мораль және әділдік принциптерін», сондай-ақ басқа да моральдық және азаматтық қасиеттерді сіңіруі керек еді, бірақ ешбір жағдайда оқушыдан діни кітапты оқуды немесе зерттеуді, немесе діни обрядқа қатысуды талап етуге болмады. Білім беру кеңесінің нұсқауымен Киелі кітапты оқуға рұқсат берілді, бірақ тек ата-аналары қарсылық білдірмеген оқушыларға ғана. Облыстық заң шығарушы орган 1871 жылы жалпы мектептер туралы заңды қабылдады. Облыстық бас прокуроры Джордж Кинг бұл заң жобасын Ассамблеяға енгізіп, оның қабылдануына жауапты болды. Ассамблея заң жобасын қатаң саяси пікірталас нәтижесінде қабылдады, оның ішінде мектептердің діни бағытты болмауын талап ететін түзетулер қабылданды. Жаңа заң қауымдық мектептер туралы заңның көп бөлігін сақтап қалды, бірақ бірнеше маңызды өзгерістер енгізді. Облыстық білім беру кеңесінің қадағалау құқығы күшейтілді. Мектеп салығы енді міндетті болды, ерікті емес. Облыстық қаржыландыру тек заң бойынша құрылған мектептерге ғана қарастырылды. Мектептер діни бағытты болмауы керек еді, ал жалпы мектептер туралы заңда Киелі кітапты оқуға рұқсат беретін ешқандай ереже болған жоқ.
Prior to Confederation, the school system in New Brunswick was governed by the Parish Schools Act of 1858, enacted by the government led by Premier Charles Fisher. That Act provided for schools to be set up on a voluntary basis in parishes, supported by voluntary financial contributions and tuition fees. Alternatively, the rate payers in a parish could vote to impose local taxes in support of the parish school, in which case attendance at the school was free to all students. ("Parish" was the term used for one of the forms of local government at the time, rather than as a term of church organization.) As well, the Legislature appropriated a lump sum each year to support the parish schools. There was a Board of Education for the entire colony, composed of the colonial Cabinet, with overall supervision of the schools, but in practice the schools were under local control, often under the auspices of different churches and religious bodies. The Parish Schools Act provided that the school libraries were not to contain any books hostile to the Christian religion, nor works of controversial theology. Teachers were to impress on the pupils "the principles of christianity, morality, and justice" as well as other moral and civil virtues, but in no case was a pupil to be required to read or study any religious book or participate in any act of devotion. Bible readings were permitted, on direction of the Board of Education, but only to pupils whose parents did not object. The provincial Legislature enacted the Common Schools Act in 1871. George King, the provincial Attorney General, introduced the Bill in the Assembly and was responsible for its passage. The Assembly passed the Bill after strenuous political debate, including the adoption of a House amendment requiring that the schools be non sectarian. The new Act carried forward much of the structure of the Parish Schools Act, but with some significant differences. The supervisory control of the provincial Board of Education was strengthened. School taxation was now made compulsory, not voluntary. Provincial funding was only to be provided to schools established under the Act. The schools were to be non sectarian, and the Common Schools Act did not contain any provision authorising Bible readings.
Қорытынды
Жаңа мектеп жүйесіне қатысты Нью-Брансуик Жоғарғы Сотына екі жеке заңдық шағым түсті: Ex parte Maher және Ex parte Renaud. Махер ісі Портленд қаласындағы (қазір Сент-Джон қаласының құрамында) римдік католик салық төлеуші Генри Махер тарапынан қозғалды, ол жалпы білім беру туралы заң бойынша қала белгілеген мектеп салығын күдікке түсірді. Рено ісі Рено деген азамат тарапынан қозғалды, ол Кент округіндегі Ричибукто ауданындағы мектеп салығын шағымдады. Екі жағдайда да талапкерлер Конституциялық актінің 1867 жылғы 93-бабына сәйкес, жалпы білім беру туралы заң римдік католиктердің діни мектептерде оқуға құқығын бұзады деген негізде, мектеп салығын жою үшін certiorari сұрады. Нью-Брансуик Жоғарғы Сотының бес судьядан тұратын толық құрамы екі шағымды да тыңдады. Сот конституциялық шағымдарды қабылдамады және жалпы білім беру туралы заңның конституциялық екенін растады. Сот екі жағдайда да келтірген түсіндірмелері бірдей болды. Бас судья Ричи (судьялар Аллен мен Уэлдон қолдады) екі жағдайда да көпшілік шешімді жазды. Фишер (саясаттан кетіп, Сотқа тағайындалғаннан кейін) және Ветмор судьялар жеке-жеке келіспеушілік пікірлерін жазды.
There were two separate legal challenges to the new school system, brought in the New Brunswick Supreme Court: Ex parte Maher and Ex parte Renaud. The Maher case was brought by Henry Maher, a Roman Catholic rate payer in the town of Portland (now part of the City of Saint John), who challenged the school tax assessed by the town under the Common Schools Act. The Renaud case was brought by an individual named Renaud, and challenged a school tax assessed by the Parish of Richibucto, in the County of Kent. In both cases, the plaintiffs applied for certiorari to quash the school taxes, on the basis that the Common Schools Act infringed the right of Roman Catholics to have denominational schools, under s. 93 of the Constitution Act, 1867. The full Supreme Court of New Brunswick, consisting of five judges, heard both applications. The Court dismissed the constitutional challenges and upheld the constitutionality of the Common Schools Act. The reasons given by the Court in the two cases are identical. The majority decision was written in both cases by Chief Justice Ritchie (Justices Allen and Weldon concurring). Justice Fisher (having left politics and been appointed to the Court) and Justice Wetmore each wrote separate concurring decisions.
Бас судья Ричидің көпшілік себептері
Бас судья Ричи 1867 жылғы Конституция актісіне сәйкес соттардың провинциялық заңдардың конституциялықтығын тексеруге құқығы бар екенін айтты. Ол бұл позиция Нью-Брансуик соттарында бұрыннан қалыптасқан екенін мәлімдеді, бірақ оны нақты айту қажет деп ойлады, себебі Квебекте осы принципке күмән келтіретін кейбір шешімдер болған. Бас судья Ричи Колониялық заңдардың жарамдылығы туралы заңға, сондай-ақ Англия судьяларының Канада провинциясының дін қызметкерлерінің резервтері туралы заңға қатысты кеңес беру шешіміне сілтеме жасады. Осыған байланысты Нью-Брансуик заңдары 1867 жылғы Конституция актісінің талаптарына сәйкес болуы керек еді. Конституциялық мәселеге тоқталып, Бас судья Ричи Рим-католик азшылығының құқықтары Жалпы білім беру туралы заңмен бұзылған-бұзылмағанын анықтау үшін, олардың Конфедерацияға дейін заң бойынша қандай құқықтары болғанын анықтау қажет екенін айтты, өйткені Конституция актісінің 93-бабы, 1867 жылғы, сол кездегі барлық құқықтарын қорғады. Ол кейбір конфессиялық мектептер болғанын, оларды шіркеулер басқарып, сол шіркеулердің сенімдерін үйреткенін атап өтті. Ол методист, англикан, пресвитериан және рим-католик шіркеулері басқаратын мектептерге сілтеме жасады. Алайда, бұл мектептерге Жалпы білім беру туралы заң әсер етпеді, сондықтан оларды шешім қабылдағанда қарастыру қажет болмады. Керісінше, Парафиялық мектептер туралы заң бойынша құрылған мектептерді қарастыру қажет болды, себебі олар Конфедерацияға дейін күшіне енген заң бойынша құрылған және Жалпы білім беру туралы заңмен енгізілген өзгерістерге ұшырады. Бас судья Ричи жергілікті мектептердің қамқоршылары сайлаушылармен жалпы сайланатынын және провинциялық білім беру кеңесі мен провинциялық басшының бақылауында екенін атап өтті. Парафиялық мектептер туралы заңда мұғалімдердің христиандық, адалдық және моральдық принциптерді үйретуі талап етілсе де, заңда мұғалімдер оқушыдан ешқандай діни кітап оқуды немесе оқушының ата-анасы қарсы болған діни амалға қатысуды талап етпеуі де көрсетілген. Жергілікті ережелерге сәйкес, Киелі кітап оқуға рұқсат етілді, соның ішінде рим-католик оқушылары үшін Дуай нұсқасын пайдалану мүмкіндігі болды, бірақ мұғалімнің қосымша түсіндірмелері немесе ескертулері болмады. Парафиялық мектептер туралы заңның басқа бір бөлімі бойынша теологияға қатысты даулы кітаптар мектеп кітапханаларында болмауы керек еді. Өтініш берушілердің бірінің аргументі, Заң мектептердегі бақылауды ешқандай конфессияға нақты бермесе де, іс жүзінде мектептер белгілі бір діни топ көпшілікті құрайтын аудандарда конфессиялық бақылауда болды және осылайша өздерінің діни тобының жергілікті қамқоршыларын сайлай алды. Бұл қамқоршылар өз кезегінде өз конфессиясының принциптерін оқытуға рұқсат берді. Өтініш берушілер мектептер шын мәнінде конфессиялық сипатқа ие екенін және сондықтан бұл құқық қорғалуы керек екенін мәлімдеді. Бас судья Ричи бұл аргументті жоққа шығарды, кез келген діни оқыту Парафиялық мектептер туралы заңның өкілеттігінсіз жүргізілгенін және провинциялық білім беру кеңесінің санкциясымен болуы мүмкін немесе болмауы мүмкін екенін атап өтті. Бұл практика барлық тұрғындардың заң бойынша тегін және конфессиялық байланыстан тәуелсіз мектепке ие болу құқығына кедергі келтіре алмайды. Бас судья Ричи Парафиялық мектептер туралы заң провинцияның барлық тұрғындарының игілігі үшін жалпы білім беру жүйесін құрғанын қорытындылады, бұл сыныпқа немесе діни сенімге қатысты емес. Бұл мектептер мемлекеттік мектептер еді, ешқандай конфессияның бақылауында емес. Ешқандай конфессияның мектептерде ерекше құқығы болған жоқ және олардың өздерінің діни ілімдерін мектептерде оқытуға құқығы болмады. Керісінше, студенттердің білімінде христиандық принциптерді жалпы мойындау болды, ешқандай конфессияны ерекшелендірмей.
Chief Justice Ritchie began by holding that the courts had the power to review the constitutionality of provincial statutes under the Constitution Act, 1867. He stated that this position had long been established in the New Brunswick courts, but he thought it necessary to state it expressly, since there had been some recent decisions in Quebec which questioned that principle. Chief Justice Ritchie referred to the Colonial Laws Validity Act, as well as the advisory decision of the judges of England with respect to the Clergy Reserves Act of the Province of Canada, as establishing that a colonial law had to comply with the terms of an Imperial statute which applied to the colony. On that basis, the laws of New Brunswick had to comply with the terms of the Constitution Act, 1867. Turning to the constitutional issue, Chief Justice Ritchie stated that to decide if the rights of the Roman Catholic minority were infringed by the Common Schools Act, it was necessary to determine what rights they had under the law immediately before Confederation, since s. 93 of the Constitution Act, 1867 protected whatever rights they possessed at that time. He noted that there clearly were some denominational schools, operated by churches and teaching the specific tenets of those churches beliefs. He referred to specific schools run by the Methodist, Anglican, Presbyterian and Roman Catholic churches. However, those schools were not affected by the Common Schools Act and therefore did not have to be considered in his decision. Rather, it was the schools established under the Parish Schools Act which had to be considered since they were established under the law immediately in force prior to Confederation, and were affected by the changes made by the Common Schools Act. Chief Justice Ritchie noted that the local school trustees were elected by the voters generally, and were under the supervision of the provincial Board of Education and the provincial Superintendent. Although the Parish Schools Act did provide that teachers were to inculcate the principles of Christianity, honesty and morality, the Act also provided that in doing so, teachers were not to require a student to read any religious book or join in any act of devotion to which the student's parents objected. Bible readings were permitted where authorised by local regulation, including the option of using the Douay version for Roman Catholic students, but without any additional note or comment by the teacher. By another section of the Parish Schools Act, contentious books relating to theology were not permitted in the school libraries. One of the arguments advanced by the applicants was that even though the Act did not specifically confer control over the schools on any denomination, in practice the schools were under denominational control in those areas where a particular religious group formed the majority and thus could elect local trustees of their religious group. Those trustees in turn would allow teaching of their denomination's particular principles. The applicants argued that the schools were in fact denominational in nature, and therefore that right had to be protected. Chief Justice Ritchie rejected that argument, noting that any religious teachings were done without the authority of the Parish Schools Act, and may or may not have been with the sanction of the provincial Board of Education. That practice could not interfere with the right of all inhabitants under the Act to have a school free and independent of denominational connection. Chief Justice Ritchie concluded that the Parish Schools Act created a general system of education for the benefit of all inhabitants of the Province, without reference to class or creed. The schools were public schools, not under the control of any denomination. No denomination had any particular rights in the schools and did not have the right to have their own religious doctrines taught in the schools. Rather, there was a general recognition of Christian precepts as part of the education of the students, without favouring any denomination in particular.
Фишер судьяның қарама-қайшылық себептері
Сот судьясы Фишер көпшіліктің қорытындысына қосылды, бірақ өзінің себептерін келтірді. Сотқа тағайындалғанға дейін ол Конфедерацияның негізін қалаушыларының бірі болды және Конфедерация шарттарын және 1867 жылғы Конституция актісінің мәтінін жасаған Квебек және Лондон конференцияларына қатысты. Ол көпшілікпен келісіп, Жалпы мектептер туралы заң Конституция актісінің 93-бабына қайшы келмейді және конституциялық екенін мәлімдеді. Ол 93-баптың мақсаты Конфедерацияға дейінгі Канада провинциясында туындаған ауыр қиындықтарды шешу екенін атап өтті. 93(2) және 93(3) тармақтары тек Квебек және Онтарио провинцияларына қатысты. Жалпы мектептер туралы заңның конституциялықтығы толығымен 93(1) тармаққа байланысты. 93(1) тармағын іске қосатын – азшылық діннің ерекше құқығы немесе артықшылығы емес. Бұл – Одақ кезінде заңмен қорғалған және кейіннен үкіметтік әрекеттердің салдарынан зардап шеккен, азшылық діннің мүшелерінің діни мектептерге қатысты құқығы немесе артықшылығы болуы керек. Сондықтан, алғашқы сұрақ – «діни мектепті» анықтау. Фишер судьясы діни мектеп – христиан дінінің бір тармағының толық бақылауындағы және сол тармақтың негізгі қағидаларын оқытатын мектеп екенін мәлімдеді. Егер бұл шарт орындалса, Одақ кезінде қолданыста болған заңдарды қарастырып, мұндай мектеп заңмен бар болғандығын және азшылық діннің құқығына зиян келтірілгендігін анықтау қажет. Содан кейін Фишер судьясы «Парахолық мектептер туралы» заңның ережелерін қарастырды. Оның пікірінше, заң бойынша құрылған мектептер таза саяси орган – Білім беру кеңесінің және саяси лауазымдағы тұлға – Басқарушының бақылауында болды. Бас судья Ричи сияқты, ол да мектеп кітапханаларындағы даулы діни кітаптарға тыйым салатын ережеге сілтеме жасады. Фишер судьясы бұл ережені діни сипаттағы оқулықтарға тыйым салу ретінде түсіндірді. Ол мектептердің діни көзқарасына қарамастан, барлығына арналған екеніне қорытынды жасады. Мектептерді басқаруда ешқандай топтың немесе діни сенімнің ерекше құқығы жоқ. Сонымен қатар, заңда оқушылар ата-анасының рұқсатынсыз діни кітаптар оқымауы және діни рәсімдерге қатыспауы тиіс екені де көрсетілген. Фишер судьясы бұл ережені мектепте діни оқытуға қарсы бағытталған шара ретінде қарастырды. Ол сондай-ақ, мектептерде Киелі кітап оқылуы мектептердің діни екенін дәлелдемейді деген қорытындыға келді, өйткені оның пікірінше, Киелі кітап діни сипаттағы кітап емес. Содан кейін Фишер судьясы Жалпы мектептер туралы заңға қысқаша сілтеме жасады. Ол бұл заңның негізгі мазмұны Парахолық мектептер туралы заңмен бірдей екенін, тек мектептерге салынатын салық міндетті болғандығымен ерекшеленетінін атап өтті. Ол сондай-ақ, Жалпы мектептер туралы заңда Киелі кітап оқылуы туралы тікелей ереже болмағанын, бірақ Білім беру кеңесіне осы мәселе бойынша шешім қабылдау құқығы берілгенін айтты. Ол Кеңес мұндай шешім қабылдаса да, қабылдамаса да, заңның конституциялықтығына әсер етпейтінін мәлімдеді. Осыған байланысты, ол Жалпы мектептер туралы заңның конституциялық екеніне қорытынды жасады.
Justice Fisher concurred in the majority's conclusion, but gave his own reasons. Prior to his appointment to the court, he had been a Father of Confederation and had participated in both the Quebec Conference and the London Conference which had produced the terms of Confederation and the text of the Constitution Act, 1867. He agreed with the majority that the Common Schools Act did not infringe s. 93 of the Constitution Act, 1867 and was constitutional. He began by noting that the purpose of s. 93 was to resolve a question that had caused serious difficulties in the former Province of Canada, prior to Confederation. Paragraphs 93(2) and (3) only applied to the provinces of Quebec and Ontario. The constitutionality of the Common Schools Act depended entirely on paragraph 93(1). It was not simply a right of privilege of the minority faith which triggers paragraph 93(1). It had to be a right or privilege, of the members of the minority faith, with respect to denominational schools, which they had at law at the time of Union, and which was prejudicially affected by a subsequent government action. The first question was therefore to define a "denominational school". Justice Fisher stated that a denominational school is a school under the exclusive government of some one denomination of Christians, and where the tenets of that denomination are taught. If that condition were met, it would be necessary to examine the laws in force at the time of union, to determine if any such school existed at law, and if the right of the minority faith has been prejudicially affected. Justice Fisher then reviewed the provisions of the Parish Schools Act. In his view, the schools established under the act were under the control of the Board of Education, a purely political body, and under the supervision of the Superintendent, a political officer. Like Chief Justice Ritchie, he referred to the provision barring books of controversial theology from the school libraries. Justice Fisher interpreted that provision as barring books of denominational teaching. He concluded that the schools were common to everyone, irrespective of religious opinions. No class or creed had any special right in the governance of the schools generally, or in any particular parish school. As well, the Act provided that no student was to read any religious book or participate in any religious act of devotion, unless the student's parents wished it. Justice Fisher held that this provision was a positive enactment against denominational teaching by the school. He also concluded that the provision for Bible readings in the schools did not establish that the schools were denominational, since in his view the Bible was not a denominational book. Justice Fisher then referred briefly to the Common Schools Act. He concluded that it was essentially the same as the Parish Schools Act, with the only real difference that school assessment became mandatory. He also noted that the Common Schools Act did not provide directly for bible readings, but left the decision as to Bible readings to the Board of Education, which could enact a regulation on that issue. He stated that whether or not the Board enacted such a regulation did not affect the constitutionality of the Act as a whole. As a result, he concluded that the Common Schools Act was constitutional.
Әділет Wetmore-дің бір-біріне сәйкес келетін себептері
Сонымен қатар, судья Ветмор да келісетін себептерін жазбаша түсіндірді. Ол сот мүшелерінің пікірін бөлісіп, Жалпы мектептер туралы заңның конституциялық екендігіне келісті. Дегенмен, оның пікірінше, заңның конституциялық болуы Білім беру кеңесінің қабылдаған ережелеріне байланысты емес еді. Мүмкін, аталған ережелер Жалпы мектептер туралы заңға немесе 1867 жылғы Конституциялық актінің 93-бабына сәйкес келмеген болуы мүмкін, бірақ бұл мәселелер осы сот отырысында қарастырылмады, себебі бұл Жалпы мектептер туралы заңның өзіне қатысты шағым болды. Судья Ветмор ережелерге қатысты ешқандай пікір білдірмеді, оларды егер шағым түскен жағдайда, басқа уақытқа қалдырды.
Justice Wetmore also issued concurring reasons. He agreed with the other members of the Court that the Common Schools Act was constitutional. However, he wanted to make it clear that in his opinion, the constitutionality of the Act was not affected by the regulations passed by the Board of Education. It might be that those regulations were not consistent with the Common Schools Act or with s. 93 of the Constitution Act 1867, but those issues were not before the Court in this proceeding, which was a challenge to the Common Schools Act itself. Justice Wetmore refrained from any comment on the regulations, leaving that to another day, if they were ever challenged.
Құпия кеңесінің Сот комитетінің шешімі
Махер Нью-Брансуик Жоғарғы сотынан сол кездегі Британ империясының ең жоғарғы соты болған Тайлық кеңесінің сот комитетіне шағымданды. (Канаданың Жоғарғы соты осы кезде әлі құрылмаған еді.) Махердің атынан Джозеф Браун, Q.C., және Нью-Брансуик адвокаты мистер Дафф өкілдік етті. Сэр Джон Берджесс Карслейк пен Бас прокурор Кинг, қазір Нью-Брансуик премьері, провинциялық заңнаманы қорғап, жауапкер қала кеңесі үшін сөз сөйледі. Сот комитеті бұл істі 1874 жылдың 17 шілдесінде қарады. Ауызша пікірталас барысында судьялар бірнеше рет "Парахоялық мектептер туралы" заңға сәйкес құрылған мектептерді "конфессиялық" деп атауға болатынын сұрады, себебі бұл мектептер ешқандай нақты діни конфессияның заңды бақылауында болмаған және жергілікті сайлаушылардың діни құрамы өзгерсе, олар өзгеріп қалуы мүмкін еді. Апелляциялық шағымданушының адвокаттарын ауызша сөйлеу барысында жан-жақты сұраққа тартып алғаннан кейін, Сот комитеті жауапкердің адвокатын шақырмады және апелляциялық шағымды соттан бас тартты. Лорд Джеймс судья комитет шешімін оқыды. Ұзақ емес ауызша түсіндірмесінде ол Нью-Брансуик Жоғарғы сотының судьясы Фишердің дәлелдемелерінен үзақ үзінді келтірді. Джеймс Л. Дж. судья Фишермен келісіп, "Парахоялық мектептер туралы" заң бойынша құрылған мектептер конфессиялық мектептер емес екенін айтты. Оның пікірінше, белгілі бір аймақтағы мектеп сайлау процесі арқылы бір діни конфессияның бақылауына өтуі мүмкін, ал кейіннен жергілікті сайлаушылардың құрамы өзгерген жағдайда басқа конфессияның бақылауына өтуі мүмкін, бұл заңдық құқықтардың жоқтығын көрсетеді. Сондықтан, жалпы білім беру мектептері туралы заңға енгізілген өзгерістер 1867 жылғы Конституциялық актінің 93(1) тармағымен қорғалған заңдық құқықтар мен жеңілдіктерге әсер етпеді. Ол жалпы білім беру мектептері туралы заңның конституциялық екенін шешті.
Maher appealed from the Supreme Court of New Brunswick to the Judicial Committee of the Privy Council, at that time the highest court in the British Empire. (The Supreme Court of Canada had not yet been created.) Maher was represented by Joseph Brown, Q. C., and Mr Duff of the New Brunswick bar. Sir John Burgess Karslake and Attorney General King, now also Premier of New Brunswick, appeared for the respondent town council, defending the provincial legislation. The Judicial Committee heard the case on July 17, 1874. During oral argument, the judges repeatedly questioned whether the schools established under the Parish Schools Act could be termed "denominational," as those schools were not under the legal control of any particular religious denomination, and could change if the religious composition of the local electorate changed. After extensive questioning of counsel for the appellant during oral argument, the Judicial Committee did not call on counsel for the respondent and dismissed the appeal from the bench. Lord Justice James gave the decision of the Committee. In short oral reasons, he quoted a lengthy passage from the reasons of Justice Fisher in the New Brunswick Supreme Court. James L. J. agreed with Justice Fisher that the schools established under the Parish Schools Act had not been denominational schools. He held that the fact that a school in a particular area could be under the control of one religious denomination through the electoral process, and later could be under the control of another denomination if there were changes in the local electorate, demonstrated that there was no legal right involved. The changes under the Common Schools Act therefore did not affect any legal right or privilege protected by s. 93(1) of the Constitution Act, 1867. He ruled that the Common Schools Act was constitutional.
Шешімнің кейінгі қаралуы
Джеймс Л. Дж.-дің ауызша түсіндірмелері ресми есептерде жарияланбаған және Тайлық Кеңесінің ресми тізіміне енбеген. Сот шешімінің негіздерінің жалғыз көзі – 1896 жылы жарық көрген Уилердің «Канада Конфедерациясының құқығы» оқулығы. Сол мәтіннің авторы түсіндіргендей, түсіндірмелер жауапкердің адвокаттарының бірі, Гровстың стенографиялық жазбаларынан алынған. 1892 жылы Сот комитеті Конституциялық актінің 93-бабының қолданылу аумағын қайта қарастырды, «Виннипег қаласы қарсы Барретт» ісінде. Бұл іс Уилердің мәтіні жарияланбастан бұрын талқыланып, шешім қабылданды. Сот комитеті өзінің бұрынғы «Махер Портленд қалалық кеңесі» ісіндегі шешіміне сілтеме жасамады. Оның орнына, сол істің адвокаты Комитетке Нью-Брансуик Жоғарғы Сотының «Ex parte Renaud» ісіндегі параллель шешіміне сілтеме жасады, ол Нью-Брансуик істерінің жинағында жарияланған. Уилердің «Канада Конфедерациясының құқығы» оқулығында шешімнің негіздері жарияланғаннан кейін, сот «Махер» ісіне оң пікір білдіре сілтеме жасады. Жоғарғы Сот та, Сот комитеті де «Махер» шешіміне сүйенді.
The oral reasons of James L. J. were not reported in the official reports, and are not part of the formal record of the Privy Council. The only source for the reasons for judgment is the text book, Wheeler's Confederation Law of Canada, published in 1896. The author of that text explained that the reasons were taken from the shorthand notes of Mr. Groves, one of the solicitors for the respondent. In 1892, the Judicial Committee again considered the scope of s. 93 of theConstitution Act, 1867, in the case of City of Winnipeg v Barrett. The case was argued and decided prior to the publication of the Wheeler text. The Judicial Committee did not refer to its own previous decision in Maher v Town Council of Portland. Instead, counsel in that case referred the Committee to the parallel decision of the Supreme Court of New Brunswick, Ex parte Renaud, which had been published in the New Brunswick case reports. Following the publication of the reasons for the decision in Wheeler's Confederation Law of Canada, the Maher case has been cited approvingly by the courts. Both the Supreme Court and the Judicial Committee have relied upon the Maher decision.