Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Раджа сэр Динкар Рао Раджваде (20 желтоқсан 1819 – 9 қаңтар 1896) – Бомбей президенттігінің Ратнагири ауданындағы Деврух қаласында туған үнділік мемлекеттік қызметкер. Ол Рагхунатх Раоның бірінші әйелінен туған ұлы. Ол Читпаван брахманы еді. Динкар Раоның ана тіліндегі білімі шамамен бес жасында, Махараджа Даулат Рао Синдияның қызметінде болған әкесінің қадағалауымен басталды. Ол сонымен қатар санскрит және парсы тілдерін оқыды. Оның діни біліміне ерекше назар аударылған сияқты. Ол дінге берілген, діни міндеттерін уақтылы орындайтын дәстүрлі индус болып өсті. Ол индуистік музыканы ұнатты және индуистік медицина туралы жақсы білім алды. Он бес жасында ол Гвалиор мемлекетінің қызметіне кірді, онда оның әкесі де қызмет еткен. Бөлімнің жауапты басшысы ретінде тез өрлеген ол өте қабілетті екенін көрсетті, сондықтан оның қызметі әкесінің орнына Танваргар бөлімінің субахдары болып тағайындалуымен ерекше атап өтілді. Ол полиция және кіріс департаменттерін қайта ұйымдастыруда, хаосты тәртіпке келтіруде ерекше талант танытты. 1851 жылы Динкар Рао Деван болды. 1844 жылы Махараджпур мен Панниардағы британдықтардың жеңісіне әкелген оқиғалар мемлекетті бүлікшіл әскерлермен толтырып, қаржыны қиратты және билікті әлсіретті. Деван қатаң қолмен тәртіпсіздікті басып, зиянды импортты тоқтатты, қоғамдық жұмыстар жүргізді және жалақыны, тіпті өзінің жалақысын да төмендету арқылы дефицитті профицитке айналдырды. 1857 жылғы Үндістан көтерілісі кезінде Рао британдықтарға адалдығын сақтап, тіпті 1858 жылдың маусымында Тантя Топе жақындағанда мемлекеттік әскерлер де көтеріліс жасағанына қарамастан, ол британдықтардың жағына қосылып, Махараджа Синдиямен Агра бекінісіне шегінді. Тәртіп орнатылғаннан кейін ол 1859 жылдың желтоқсанына дейін премьер-министр қызметін атқаруын жалғастырды. Динкар Рао 1859 жылдың қаңтарында Гвалиордан шығып, Солтүстік-Батыс провинцияларының астанасы Аллахабадқа көшті. 1862 жылдың наурыз айында Динкар Рао «Үндістан әкімшілігіне қатысты ескертулер» атты меморандумы жариялады. Онда қырық алты мәселеге қатысты оның пікірлері жазылған, ол вице-патшаның қарауына және қарастыруына арналған еді. Сол жылы Делиде өткен императорлық жиынға қатысқанда оған «Раджа» атағы берілді. 1884 жылы лорд Дафферин бұл атақты мұрагерлік етіп бекітті. Гвалиорға ерекше қызығушылық танытқан лорд Дафферин, Динкар Раоның британ үкіметі тарапынан лайықты құрметке ие болуын қадағалап, оны барлық жердегі британдық шенеуніктерге және оның мүлігі орналасқан жергілікті мемлекеттерге жеке ұсынды. Ол 1896 жылдың 9 қаңтарында қайтыс болды. XIX ғасырдағы үнді мемлекет қайраткерлерінің ешқайсысы да одан жоғары беделге ие болған жоқ, бірақ ол ағылшын тілін тек қырық жасында ғана оқуға кірісіп, оны еркін сөйлей алмады. Оның консервативті көзқарастары әлеуметтік реформаларға қарсы болды және ол Үндістан Ұлттық Конгресінен алшақ жүрді.
Raja Sir Dinkar Rao Rajwade (20 December 18199 January 1896) was an Indian court official, born in Devrukh, Ratnagiri district of Bombay Presidency. He was the son of Raghunath Rao by his first wife. He was a Chitpavan Brahmin. Dinkar Rao's education in his mother tongue was commenced in about his fifth year under the supervision of his father who was in the service of Maharaja Daulat Rao Scindia. He was also instructed in Sanskrit and Persian. Particular attention appears to have been bestowed on his religious education. He grew up an orthodox Hindu, pious and punctual in the performance of his religious duties. He loved Hindu music and acquired a fair knowledge of Hindu medicine. At the age of fifteen, he entered into the service of the Gwalior State where his father had served. Rapidly promoted to the responsible charge of a division, he showed such signs of marked ability that his services were specially recognised by his appointment as the Subahdar of Tanwarghar division, in succession to his father. He displayed unusual talents in reorganizing the police and revenue departments, and in reducing chaos to order. In 1851, Dinkar Rao became Dewan. The events which led to the British victories of Maharajpur and Panniar in 1844 had filled the state with mutinous soldiery, ruined the finances and weakened authority. With a strong hand the dewan suppressed disorder, abolished ruinous imports, executed public works, and by reduction of salaries, including his own, turned a deficit into a surplus. During the period of the Indian Rebellion of 1857 Rao never wavered in loyalty to the British; and although the state troops also mutinied in June 1858 on the approach of Tantya Tope, he adhered to the British cause, retiring with Maharaja Sindhia to the Agra fort. After the restoration of order he continued to serve as Prime Minister until December 1859. Dinkar Rao left Gwalior in January 1859 and shifted to Allahabad, the capital of the North Western Provinces. In March 1862, Dinkar Rao published his "Memorandum of observations on the Administration of India." It contains his views on forty six subjects and it was written for the Viceroy's perusal and consideration. At the Imperial assemblage at Delhi that year, the title of "Raja" was bestowed on him. In 1884, Lord Dufferin made the title hereditary. Lord Dufferin, who took a peculiar interest in Gwalior, was particularly solicitous that Dinkar Rao should be held in due regard by the British Government and recommended him personally to the good offices of the British officials everywhere, and to those of the Native States in which his property lay. He died on 9 January 1896. No Indian statesmen of the 19th century gained a higher reputation, yet he only commenced the study of English at the age of forty and was never able to converse fluently in it. His orthodoxy resented social reforms, and he kept aloof from the Indian National Congress.