Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тамақ ішекінің жарылуы - тамақ ішек қабырғасының жарылуы. Іатрогендік себептер тамақ ішек перфорацияларының шамамен 56% -ын құрайды, әдетте олар эндоскопия немесе параэзофагеальды хирургия сияқты медициналық аспаптарға байланысты. Кеміршектің 10% -ы құсудан пайда болған, олар Боерхаув синдромы деп аталады. Тамақ ішекінің өздігінен тесуі - бұл тамақ ішек қабырғасының кенеттен көтерілген ішкі эзофагеялық қысымы мен ауырғаннан немесе құсудан (тамақ ішекінің күшпен жарылуы немесе Боерхаве синдромы) пайда болған салыстырмалы теріс интраторакалық қысыммен біріктірілген толық қалыңдықтағы жыртылыс. Өздігінен перфорацияның басқа себептері: тұздық тамаққа сіңген кезде, таблеткалар эзофагиті, Барретттің тамақ қуысы, ЖИТС-пен ауыратын науқастардағы жұқпалы жаралар және тамақ қуысының суюы салдарынан пайда болған. Боерхаве синдромының көп жағдайда жыртылуы дистальды ас қорытудың сол жақ жағында пайда болады және бірнеше сантиметрге созылады. Бұл ауру аурудың жоғары деңгейімен және өлім-жітіммен байланысты және емдеусіз өлімге әкеледі. Кейде симптомдардың ерекше емес сипаты диагнозды кешіктіруге және нәтижеге әсер етпеуге ықпал етеді. Мүше мойындысының перфорациясына әкелетін мойынды тамақ қуысының өздігінен жарылуы бұрын танылғаннан жиірек болуы мүмкін және жалпы жолында игі. Бұрыннан бар пищевод ауруы пищевод перфорациясының алғышарты емес, бірақ ол өлім-жітім деңгейінің артуына ықпал етеді. Бұл ауруды алғаш рет ХVІІІ ғасырдағы дәрігер Герман Бурхаве анықтаған. Бұл аурумен байланысты Mallory Weiss синдромы бар, ол тек шырышты қабықтың жыртылуы. Иатрогендік перфорацияның жиі кездесетін орны - жоғарғы сфинктерден жоғары жатыр мойны ас қорытуы, ал Боерхаве синдромындағы перфорация сияқты спонтанды жарылу көбінесе ас қорытудың төменгі үштен бірінде болады.
Esophageal rupture is a rupture of the esophageal wall. Iatrogenic causes account for approximately 56% of esophageal perforations, usually due to medical instrumentation such as an endoscopy or paraesophageal surgery. The 10% of esophageal perforations caused specifically by vomiting are termed Boerhaave syndrome. Spontaneous perforation of the esophagus is most commonly a full thickness tear in the esophageal wall due to a sudden increase in intraesophageal pressure combined with relatively negative intrathoracic pressure caused by straining or vomiting (effort rupture of the esophagus or Boerhaave's syndrome). Other causes of spontaneous perforation include caustic ingestion, pill esophagitis, Barrett's esophagus, infectious ulcers in patients with AIDS, and following dilation of esophageal strictures. In most cases of Boerhaave's syndrome, the tear occurs at the left postero lateral aspect of the distal esophagus and extends for several centimeters. The condition is associated with high morbidity and mortality and is fatal without treatment. The occasionally nonspecific nature of the symptoms may contribute to a delay in diagnosis and a poor outcome. Spontaneous effort rupture of the cervical esophagus, leading to localized cervical perforation, may be more common than previously recognized and has a generally benign course. Pre existing esophageal disease is not a prerequisite for esophageal perforation, but it contributes to increased mortality. This condition was first documented by the 18th century physician Herman Boerhaave, after whom it is named. A related condition is Mallory Weiss syndrome which is only a mucosal tear. A common site of iatrogenic perforation is the cervical esophagus just above the upper sphincter, whereas spontaneous rupture as seen in Boerhaave's syndrome perforation commonly occurs in the lower third of the esophagus.
Белгілері мен симптомдары
Етқұйрық бұзылуының классикалық тарихы - қатты құсу мен құсу, содан кейін кеуде және іштің жоғарғы жағындағы ауырсыну. Одан кейін тез арада одинафагия, тахипнея, диспанея, цианоз, қызба және шок пайда болады. Әдетте, физикалық тексерудің пайдасы жоқ, әсіресе курстың басында. Тері асты эмфиземасы (крепитация) маңызды диагностикалық көрсеткіш болып табылады, бірақ ол өте сезімтал емес, бір сериядағы 34 науқастың тек 9- інде (27 пайыз) кездеседі. Плевралық төгілу анықталуы мүмкін. Макклер үштігі көкірек ауруы, құсу және тері асты эмфиземасын қамтиды, және бұл классикалық презентация болса да, ол адамдардың 14% -ында ғана кездеседі. Ауырсыну кейде сол иыққа таралуы мүмкін, бұл дәрігерлерге тамақ ішек тесігін миокард инфарктымен шатастыруға әкеледі. Оны да Хаманның белгісі деп таныуға болады.
The classic history of esophageal rupture is one of severe retching and vomiting followed by excruciating retrosternal chest and upper abdominal pain. Odynophagia, tachypnea, dyspnea, cyanosis, fever, and shock develop rapidly thereafter. Physical examination is usually not helpful, particularly early in the course. Subcutaneous emphysema (crepitation) is an important diagnostic finding but is not very sensitive, being present in only 9 of 34 patients (27 percent) in one series. A pleural effusion may be detected. Mackler's triad includes chest pain, vomiting, and subcutaneous emphysema, and while it is a classical presentation, it is only present in 14% of people. Pain can occasionally radiate to the left shoulder, causing physicians to confuse an esophageal perforation with a myocardial infarction. It may also be audibly recognized as Hamman's sign.
Патофизиология
Боерхаве синдромы кезінде тамақ ішекінің жарылуы құсу кезінде пайда болатын ішкі тамақ ішек қысымының кенеттен көтерілуі нәтижесінде пайда болады деп есептеледі. Өміршектінің ішкі қысымы өскен сайын, ас қорытудағы болус жоғарыға қарай бара алмай қалады (себебі, крикофарингеус тынығуға мүмкіндік бермейді), бұл ас қорытудың жарылуына әкеледі. Синдромды көбінесе шамадан тыс тамақ және / немесе алкогольді тұтынумен, сондай-ақ булимия сияқты тамақтану бұзылыстарымен байланыстырады. Боерхаув синдромындағы жыртың ең көп таралған анатомиялық орны - ас қорытудың төменгі үштен бір бөлігінің сол жақтағы posterolateral қабырғасында, асқазаннан 23 см бұрын. Қазіргі уақытта тамақ ішек перфорациясының ең көп таралған себебі - иатрогендік. Алайда, иатрогендік перфорациялар әлі де ауыр медициналық жағдайды құраса да, оларды емдеу оңай және асқынуларға, әсіресе медиастинит пен сепсиске бейім емес. Себебі, олар әдетте медиастинустың асқазанның құрамымен ластануын қамтымайды.
Esophageal rupture, in Boerhaave syndrome, is thought to be the result of a sudden rise in internal esophageal pressure produced during vomiting, as a result of neuromuscular incoordination causing failure of the cricopharyngeus muscle (a sphincter within the pharynx) to relax. As the intra oesophageal pressure increases, the bolus within the oesophagus has nowhere to go superiorly (as the cricopharyngeus fails to relax) which causes the oesophagus to rupture. The syndrome is commonly associated with the consumption of excessive food and/or alcohol as well as eating disorders such as bulimia. The most common anatomical location of the tear in Boerhaave syndrome is at left posterolateral wall of the lower third of the esophagus, 2–3 cm before the stomach. Currently, the most common cause of esophageal perforation is iatrogenic. However, iatrogenic perforations, while still constituting a serious medical condition, are easier to treat and less prone to complications, particularly mediastinitis and sepsis. This is because they usually do not involve contamination of the mediastinum with gastric contents.
Диагностика
Боерхаве синдромы диагнозы көкірек рентгенографиясымен анықталады және көкіректің компьютерлік томографиясымен расталады. Боерхаве синдромы бар науқастарда бастапқы қарапайым кеуде рентгенографиясы әрқашанда қалыпты емес және әдетте бастапқы радиологиялық көрініс ретінде медиастинальді немесе еркін перитонеалды ауаны көрсетеді. Жатыр мойны тамақ қуысының перфорациясы кезінде мойынның жай фильмдері омыртқа алды кеңістігінің жұмсақ тіндерінде ауаны көрсетеді. Сағаттан бірнеше күнге дейін пневмоторакспен немесе онсыз, кеңітілген медиастинуммен және тері асты эмфиземамен бірге плевралық төгілу байқалады. КТ-да пищевод қабырғасының едемдеуі мен қалыңдауы, пищевод сыртындағы ауа, газды көпіршіктермен немесе олардан тыс пищевод маңындағы сұйықтық, медиастинальдың кеңейуі, плевралық кеңістіктердегі ауа мен сұйықтық, ретроперитонеум немесе кіші торсық пайда болуы мүмкін. Тамақ ішек перфорациясының диагнозы суда еритін контрастты тамақ ішек кескінінің (Gastrografin) көмегімен де расталуы мүмкін, ол контрастты материалдың экстравазациясының орналасуы мен көлемін көрсетеді. Барийдің кішкентай перфорацияларды көрсетуде артықшылығы болса да, барий сульфатының медиастинальдық және плевралық қуыстарға төгілуі қабыну реакциясын және одан кейінгі фиброзды тудырады, сондықтан негізгі диагностикалық зерттеу ретінде қолданылмайды. Егер суда еритін зерттеу теріс болса, жақсы анықтауға арналған барий зерттеуін жүргізу керек. Эндоскопияның өздігінен ас қорыту тесігін диагностикалауда рөлі жоқ. Эндоскоп пен ауаның инфуляциясы перфорацияны кеңейтіп, ауаны медиастинусқа енгізеді. Сондай- ақ пациенттерде амилазаның (слюнадан) жоғары, рН төмен және азық-түлік бөлшектері бар плевралық төгілу болуы мүмкін.
The diagnosis of Boerhaave's syndrome is suggested on the plain chest radiography and confirmed by chest CT scan. The initial plain chest radiograph is almost always abnormal in patients with Boerhaave's syndrome and usually reveals mediastinal or free peritoneal air as the initial radiologic manifestation. With cervical esophageal perforations, plain films of the neck show air in the soft tissues of the prevertebral space. Hours to days later, pleural effusion(s) with or without pneumothorax, widened mediastinum, and subcutaneous emphysema is typically seen. CT scan may show esophageal wall edema and thickening, extraesophageal air, periesophageal fluid with or without gas bubbles, mediastinal widening, and air and fluid in the pleural spaces, retroperitoneum or lesser sac. The diagnosis of esophageal perforation could also be confirmed by water soluble contrast esophagram (Gastrografin), which reveals the location and extent of extravasation of contrast material. Although barium is superior in demonstrating small perforations, the spillage of barium sulfate into the mediastinal and pleural cavities can cause an inflammatory response and subsequent fibrosis and is therefore not used as the primary diagnostic study. If, however, the water soluble study is negative, a barium study should be performed for better definition. Endoscopy has no role in the diagnosis of spontaneous esophageal perforation. Both the endoscope and insufflation of air can extend the perforation and introduce air into the mediastinum. Patients may also have a pleural effusion high in amylase (from saliva), low pH, and may contain particles of food.
Дифференциалдық диагностика
Көп кездесетін қате диагноздарға миокард инфаркты, панкреатит, өкпе абсцессі, перикардит және өздігінен пайда болған пневмоторакс жатады. Егер тамақ ішек перфорациясы бар деп күдікті болса, тіпті физикалық белгілер болмаса да, кеуде рентгенін, тамақ ішекінің судағы ерігіш контрасты радиографиялық зерттеулерін және компьютерлік томографияны дереу алу керек. Көп жағдайда операциясыз емдеу медиастинальды жинайтын радиологиялық деректерге негізделеді.
Common misdiagnoses include myocardial infarction, pancreatitis, lung abscess, pericarditis, and spontaneous pneumothorax. If esophageal perforation is suspected, even in the absence of physical findings, chest xray, water soluble contrast radiographic studies of the esophagus and a CT scan should be promptly obtained. In most cases, non operative management is administered based on radiological evidence contained in mediastinal collection.
Емдеу
Операциясыз аман қалған бірнеше жағдайды қоспағанда, хирургиялық араласу арқылы өлім-жітім көрсеткіші 30% -ға дейін төмендейді. Егер судың көп мөлшерде жоғалуы болса, онда оны IV сумен емдеумен ауыстыру керек, өйткені оралды суландыру мүмкін емес. Тіпті ерте хирургиялық интервенция (24 сағат ішінде) өлім қаупі 25% құрайды.
With the exception of a few case reports describing survival without surgery, With surgical intervention, the mortality rate decreases to 30%. and if there is significant fluid loss it should be replaced with IV fluid therapy since oral rehydration is not possible. Even with early surgical intervention (within 24 hours) the risk of death is 25%.