Кіріспе

Георг Фридрих Гендельдің операсы "Der beglückte Florindo" ("Қуанышты Флориндо"), HWV 3, Гамбург операсының директоры Рейнхард Кейзердің тапсырысы бойынша Гендель жазған опера. Ол алғаш рет (Гендель Италияға кеткеннен кейін) 1708 жылдың қаңтарында "Oper am Gänsemarkt" театрында қойылды. Бұл операны, Кристоф Граупнер клавесинде ойнап, режиссерлық еткен болуы мүмкін, және Гендель өзінің алғашқы итальян операсы "Родригоны" аяқтағаннан кейін орындалды. Опера екі бөліктен тұратын операның бірінші бөлігі болды, ал екінші бөлігі "Die verwandelte Daphne" ("Айналған Дафна") келесі күні қойылмақ болды, екеуінің жалпы атауы "Флориндо және Дафна" еді. Кейзер көрермендер шаршап қалмасын деп, оперге төменгі неміс тілінде "Die lustige Hochzeit" ("Қызықты той") атты пьесаны қосты. Роман Ролланд айтуынша, Гендель бұл шешімге риза болмады. Партитураның тек фрагменттері ғана сақталған, бірақ либреттоның көшірмесі АҚШ Конгресі кітапханасында бар. Екі операның жалпы саны 100 музыкалық номерді құрады, біріншісінде 55, екіншісінде 45 номер болды, бірақ сол кездегі дәстүр бойынша олар екі күнге бөлінетін. Либретто авторы – адвокат Хинрих Хинш, ол сонымен қатар Кейзердің Гамбургтағы алғашқы операсының мәтінін жазған: "II Махмет" (1696), бұл опера Мехмед II-нің өміріне негізделген. Хинш 1681 жылдан бері либретто жазып келеді. Ол 1712 жылы қайтыс болды.

Сюжет

Опера VI ғасырда, Фессалия аймағында өтеді.

1-ші акті

Фоб (Аполлон) құдайының құрметіне өткізілетін алғыс айту фестивалі әдемі ландшафтта өтеді. Ол қатыгез Питон жыланын өлтірді. Купидон да фестивальге келеді, ал Фоб оны қысымға алғанда, кек алуға ант етеді. Флориндоның сүйіктісі Дафна фестивальдің шетінде Фобпен кездеседі, ал Зевстің ұлы өзен құдайы Пинеус қызына ғашық болады. Альфирена Флориндоға деген бақытсыз махаббаты туралы ән салады, ол бұрыннан басқа біреуге міндетті. Осы уақытта Флориндо өз келінімен бірге шабандыз сағатында кездеседі, және олар екеуі бүгін үйлену тойын бастауға шешім қабылдайды. Флориндоға ғашық Лыкорис нимфасына қойшы Деймон құштарлық танытады. Бірақ олар бір-біріне құштарлықпен қарайды және өздерінің қайғыларына беріледі. Осылайша, бірінші акт көңілі қалған, жұбатуға келмейтін екі адаммен аяқталады.

2-ші акті

Дафна мен Флориндо өздерінің әкелері Пиней мен Энифейден некелесуге рұқсат сұрап, сәтті нәтижеге жетті. Флориндо тағы да жалғыз қалғанда, Ликорис оған жақындауға тырысады. Бірақ ол оның махаббатын жеңіп ала алмайды, ал Флориндоға ғашық Альфирена өзінің қайғысын іштей сақтайды. Ол осы махаббатын өзіне ғана арнап, оның адалдығына қол сұғуға батылы жетпейді. Дафна мен Фоб кездескенде, Купид олардың махаббат ісіне тағы да араласады. Ол жасырынып, екеуінің қалай жақындасқанын бақылайды. Дафна Фобқа, оның көктегі, бұлттардағы және жердегі құдіреті мен салтанатын білетінін, сондай-ақ ол арқылы үлкен бақытқа ие болатынын мойындайды, бірақ "Отқа жақындаған бетін жоғалтады" екенін айтады. Дегенмен, оның жүрегі балқып, жаны жаңа отқа толып жатқанын сезінеді. Бірақ Фоб әлі жеңіске жеткен жоқ. Ол өзін кейінге дейін жұбатады, ал Дафна жалғыз қалғанда, екі мүмкіндікті ойлап табады. Альфирена Флориндоны әлі де жақсы көреді, бірақ жоғарыда айтылған оқиғалар туралы әлі көп білмейді. Флориндо ата-анасы уәде еткен Дафнаны жақсы көретіндіктен, Альфирена қайғысын жалғыз көтеруді қалайды. Жақындаған Дафна оның қайғысын байқап, Альфирена келесі күні таңертең үйлену тойының жоспарланып отырғанын біледі. Бірақ Дафнаның алаңдаушылығы байқалады.

3-ші акт

От құдайы Вулканның қорығында ол Купидонды қабылдайды, екеуі де Фебстің әлі де қарсылық танытып келе жатқан Дафнаға деген махаббатын қолдамауға келіседі. Вулканның жасап жатқан жебесі Дафнаның махаббатын жек көруге айналдыру үшін арналған, себебі ешбір құдай Дафнаның Фебпен бірге аспаннан билік ететінін көргісі келмейді. Купидон Фебке кек алудың сәтті болатынына қуанады. Ликорис Альфиренаға келеді, ол мұңайып, Флориндоның махаббатына қол жеткізу туралы ойдан бас тартады және Альфиренадан басқа, Флориндоға ол да құлай бастағанын күдіктенеді. Одан кейін болған әңгімеде Ликорис өзінің дұрыс екенін біледі, бірақ Флориндоны да жақсы көретінін мойындайды. Екеуі үмітсіздікке қарамастан дос болады. Деймон сүйікті Ликорисін шөп арасында ұйықтап жатқанын көреді. Ол оны қорғап, ешкімге зиян келтірмеуіне тырысады. Тирсис келіп, оның қорғауға деген қамқорлығына таңғалады, бірақ соның салдарынан қорқады, соңында Деймон Ликористің бетіндегі бір шыбынды өзгерген Юпитер деп ойлайды, ол оның "қайыпқан ыстығын" басуды қалайды. Деймон шыбынды қолымен ұстауға тырысады, бірақ кездейсоқ Ликористің бетіне тиіп, ол ашуланып секіріп тұрады. Деймон қорқып ағаш артына тығылады. Тирсис Ликористі тыныштандырып, Деймонға жақсы сөздер мен ишаралар жасауға көндіруге тырысады. Ол мұнан қуанып қалар. Флориндо мен Дафнаның үйлену тойы басталады. Альфирена, Галатея, Тирсис, Ликорис және барлық шопандар хоры пайда болады. Флориндо нимфалардың тобын қарсы алуын жалғастырады. Тіпті Феб та көктен түсіп, тойға қатысады.

Музыка

Екі операның да ноталары жоғалып кетті. Гендель Гамбургте өзінің қолжазбаларын қалдырған болуы мүмкін, себебі олар сол жерде орындалуына үміт болған. Бірақ олар сенімді қолға берілмегені мүмкін. Гендель Италияда болғаннан бері өзінің туындыларының толық анықтамалық кітапханасына ие болған, сондықтан ол егер көшірмесін алып кеткен болса, бұл ноталар осылайша бізге жеткен болар еді. Алайда, Кейзер кеткеннен кейін (1706 жылдың қыркүйегінде) опера театрының жалға алушысы болған әнші Иоганн Конрад Дрейердің жұмысты қайта бастау қиындықтары туралы айтқан сөздері, опера театрындағы ноталардың қауіпсіз сақталуына күмән тудырады. Тек Манчестер орталық кітапханасының «Ньюман гүлдер жинағы» мен Ұлыбритания кітапханасының Айлсфорд жинағында Дэвид Р. Б. Кимбелл, Уинтон Дин және Бернд Базельттің екі операның қалдықтарын табуға мүмкіндік болды. Айлсфорд жинағындағы он екі аспаптық бөлім (HWV 352–354) екі жоғалған операның үзінділері болуы мүмкін. Олар шамамен 1728 жылы Гендельдің кіші хатшысы, клавесинші Иоганн Кристоф Шмидт кіші жасаған және белгісіз автордың антологиясына көшірілген. B мажордағы (HWV 336) увертюра, «Уақыт пен Алданудың жеңісі» операсы үшін ұсынылған, бірақ Арханжело Корелли «тыныш француздық» деп қабылдамаған, операның бастапқы увертюрасы деп есептеледі.