Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тробадур және Тулузаның каторга қарсы епископы Фолке де Марселья (сонымен қатар Folquet de Marseille, Foulques de Toulouse, Фульк Тулузалық; шамамен 1150 – 25 желтоқсан 1231) Марсельде тұратын генуэздік саудагер отбасынан шыққан. Ол тробадур ретінде, кейіннен каторга қарсы Тулуза епископы ретінде белгілі.
Trobadour and anti Cathar bishop of Toulouse
Folquet de Marselha (alternatively Folquet de Marseille, Foulques de Toulouse, Fulk of Toulouse; c. 1150 – 25 December 1231) came from a Genoese merchant family who lived in Marseille. He is known as a troubadour, and then as a fiercely anti Cathar bishop of Toulouse.
Трубадур
Бастапқыда трубадур ретінде танымал болған ол 1170 жылдары әндер жазуды бастады және Марсельдің Реймонд Джеффри II, Ричард Арыстан жүрек, Тулузаның Реймонд V, Фуаның Реймонд Роджері, Арагонның Альфонс II және Монпельедің Вильгельм VIII-ге белгілі болды. Ол ең алдымен Данте жоғары бағалаған махаббат әндерімен танымал; 14 кансо, бір тенсон, бір ағым, бір айыптау, үш крест жорығына арналған ән және мүмкін бір діни ән сақталған (бірақ авторлығы күмәнді). Басқа көптеген трубадурлар сияқты, кейіннен ол туралы ән айтқан әртүрлі ақсүйек әйелдермен махаббат қарым-қатынастарында болғаны айтылды (дегенмен, Вильгельм VIII әйелі Евдокия Комнинадан ажырасуына себеп болды деген аңыз бар), бірақ барлық дәлелдер Фолкеттің жас өмірі одан гөрі қарапайым және оның бай азамат статусына сәйкес болғанын көрсетеді. Оның замандасы Джон Гарланд кейіннен оны "әйелі, балалары және үйі үшін танымал" деп сипаттады, бұл буржуазиялық құрметтің белгілері.
Initially famed as a troubadour, he began composing songs in the 1170s and was known to Raymond Geoffrey II of Marseille, Richard Coeur de Lion, Raymond V of Toulouse, Raimond Roger of Foix, Alfonso II of Aragon and William VIII of Montpellier. He is known primarily for his love songs, which were lauded by Dante; there are 14 surviving cansos, one tenson, one lament, one invective, three crusading songs and possibly one religious song (although its authorship is disputed). Like many other troubadours, he was later credited by the Biographies des Troubadours with having conducted love affairs with the various noblewomen about whom he sang (allegedly causing William VIII to divorce his wife, Eudocia Comnena), but all evidence suggests that Folquet's early life was considerably more prosaic and in keeping with his status as a wealthy citizen. A contemporary, John of Garlande, later described him as "renowned on account of his spouse, his progeny, and his home," all marks of bourgeois respectability.
Епископ
Фолкеттің өмірі мен мансабы 1195 жылы күрт өзгерді, ол терең діни өзгеріске ұшырап, бұрынғы өмірінен бас тартуға шешім қабылдады. Ол қатаң цистерциандық орденге қосылып, Торонет (Вар, Франция) монастырына кірді, сондай-ақ әйелі мен екі ұлын да монастырлық мекемелерге орналастырған болуы мүмкін. Көп ұзамай ол беделге ие болды және Торонеттің аббаты болып сайланды, бұл оған әйелдерге, мүмкін әйелі де бар, Геменостың бауырлас монастырын құруға көмектесуге мүмкіндік берді. 1205 жылы аймақты реформалау үшін екі цистерциандық Папалық делегаты жіберілгеннен кейін ол Тулуза епископы болып сайланды. Папа Иннокентий III Лангедоктағы ерестің және епископтық сыбайлас жемқорлықтың кең таралғанына ерекше алаңдады және олармен күресу үшін цистерциандарды пайдаланды. Делегаттар бұрынғы епископ Раймон де Рабастенді қызметтен шеттетуге және Фолкеттің осы лауазымға тағайындалуын ұйымдастыруға ықпал етті. Тулуза епископы ретінде Фолке (енді дәстүрлі түрде Фолкет емес, шын атымен – Фульке, Фульк немесе Фолк деп аталатын) ереске қарсы күресте өте белсенді рөл атқарды. Епископтық мансабының барысында ол ереске қарсы уағызшылардан (негізінен катарлар мен вальдендіктерден) сенушілерді тартып алу үшін католиктік діни ынтақты қолдауға және оны дамытуға тырысты. 1206 жылы ол катарларға бәсекелесетін (қажет болған жағдайда оларды алмастыратын) діни қауымды ұсыну үшін Пруиль монастырын құрды. Ол әулие Доминиктің алғашқы уағыздық миссиясына қатысты, оны Доминиктің үстеңкісі, Диего Осма епископы басқарды. Диего епископы қайтыс болғаннан кейін де ол Доминик пен оның ізбасарларын қолдауын жалғастырып, уағыздың осы жаңа түрін қолдады, соңында олардың табысын қамтамасыз ету үшін Доминиканға мүлікті және Тулузаның оннан бір бөлігін берді.
Folquet's life and career abruptly changed around 1195 when he experienced a profound religious conversion and decided to renounce his former life. He joined the strict Cistercian Order, entering the monastery of Thoronet (Var, France), and appears to have placed his wife and two sons in monastic institutions as well. He soon rose in prominence and was elected abbot of Thoronet which allowed him to help found the sister house of Géménos to house women, quite possibly including his wife. He was elected Bishop of Toulouse in 1205, after two Cistercian Papal legates had been sent to the region to reform it. Pope Innocent III was particularly concerned by the prevalence of both heresy and episcopal corruption in the Languedoc and used the Cistercians to combat both. The legates had deposed the previous Bishop, Raimon de Rabastens, and were probably instrumental in arranging Folquet's nomination for the position. As Bishop of Toulouse, Folquet (now traditionally referred to by his proper name, Foulques, Fulk, or Folc, instead of the diminutive Folquet) took a very active role in combatting heresy. Throughout his episcopal career he sought to create and encourage outlets for religious enthusiasm that were Catholic in an effort to woo believers away from preachers of heresy (primarily Cathar and Waldensian). In 1206 he created what would become the convent of Prouille to offer women a religious community that would rival (and, where necessary, replace) those of the Cathars. He participated in the initial preaching mission of Saint Dominic that was led by Dominic's superior, Bishop Diego of Osma. He continued to support this new form of preaching after Bishop Diego's death by backing Dominic and his followers, eventually allotting the nascent Dominicans property and a portion of the tithes of Toulouse to ensure their continued success.
Альбигендіктердің крест жорығының фигурасы
Епископ Фульк өзінің епархиясымен, негізінен Альбиген крест жорығын қолдағаны үшін, аймаққа қарсы агрессиялық соғыс ретінде қабылданып, шиеленісті қарым-қатынаста болды. Оны көптеген тулузалықтар мен граф Рамон VI Тулуза жек көретін, ол 2 сәуірде Тулузаны тастап кетті. Біраз уақыттан соң ол барлық дін қызметкерлеріне қаладан кетуді бұйырды. Ол 1211 жылдың сәуір-мамыр айларында қоршауға қатысты; содан кейін Францияның солтүстігіне сапар шекті, онда Гю де Лес Во де Сернаймен (Вакс де Сернай аббаттығының иесі) бірге крест жорығын уағыздады. Содан кейін ол оңтүстікке оралып, 1212 жылдың қарашасында Памиер кеңесіне, 1213 жылдың қаңтарында Лавур кеңесіне, 1213 жылдың 14 қаңтарында Арагонның Петр II-сімен кездесуге, 1213 жылдың 12 қыркүйегінде Муре шайқасына және 1215 жылдың қаңтарында Монпелье кеңесіне қатысты. Онда Папаның легаты, Беневентолық Петр, оған Тулузадағы графтың резиденциясы – Нарбоннестің қасарайын иеленуге бұйырды. Осылайша ол 1215 жылдың ақпан айында қалаға оралды. 1215 жылдың шілдесінде Фульк Доминиктің уағыздаушылар бауырластығын (кейін Доминикан орденіне айналған) құру туралы епархиялық хат шығарды. 1215 жылдың қарашасында ол Доминикпен және Гю Монфортпен бірге Римде өткен Төртінші Латеран кеңесіне қатысты. Тулузалықтар 1216 жылдың тамызында жаңа билеуші, Лестердің 5-ші графы Симон де Монфортқа қарсы көтерілгеннен кейін, Фульк келіссөздер арқылы шешкен келісім одан әрі зорлық-зомбылыққа әкелді. Ол епархияны басқару мүмкін емес деп, лауазымынан бас тартуға тырысты, бірақ Папаға берген өтініші қабылданбады. 1217 жылдың қазан айында Симон Тулузаны тағы да қоршаған кезде, ол өзінің жақтастарының тобын Парижге жіберіп, король Филипп Августтан көмек сұрады. Бұл топқа Симонның әйелі, графша Аликс де Монморенси және Фульк кірді. Олар саяхатын жасырын түрде, "орман арқылы" бастады, себебі крестоносшылардың шабуылынан қауіптенді. Олар 1218 жылдың мамырында жаңа крестоносшылар тобымен, соның ішінде ең батыл Амаури де Кранмен бірге қайтып келді. 1218 жылдың 25 маусымында Симон де Монфорт шайқаста қаза тапқанда, Фулькс оның денесін қабылдаған дін қызметкерлерінің қатарында болды. Фульк келесі он жылдың көп бөлігін өз епархиясынан тыс өткізді, крестоносшылар армиясына және шіркеудің аймаққа тәртіп орнатуға жасаған әрекеттеріне көмектесті. Ол 1223 жылы Сенс кеңесіне қатысты. 1229 жылы Париж бейбіт шарты крест жорығын аяқтағаннан кейін, Фульк Тулузаға оралып, аймақтағы ереске қарсы күресуге арналған мекемелерді құруға кірісті. Ол Тулуза университетін құруға көмектесті және жаңадан құрылған Епископтық Инквизицияны басқарды. Ол 1231 жылы қайтыс болды және Монпельедегі Вильгельм VII-нің қабірінің жанында, Тулузаға жақын Гранселв аббаттығында жерленді, онда оның ұлдары Ильдефонс және Петрус аббат болған.
Bishop Foulques had tumultuous relations with his diocese, primarily on account of his support of the Albigensian Crusade, which was popularly perceived as a war of aggression against the region. Hated by many Toulousains and by Count Raymond VI of Toulouse he left Toulouse on 2 April 1211, after the crusaders laid siege to Lavaur. Soon afterwards he instructed all clerics to leave the city. He was present at the siege in April–May 1211; he then travelled north to France, where he preached the Crusade alongside Guy of les Vaux de Cernay (the abbot of the Vaux de Cernay Abbey). He then returned to the south, participating in the Council of Pamiers in November 1212, in the Council of Lavaur in January 1213, in the meeting with Peter II of Aragon on 14 January 1213, at the Battle of Muret on 12 September 1213, and at the Council of Montpellier in January 1215. There he was instructed by the Papal legate, Peter of Benevento, to take possession of the Château Narbonnais, the Count's residence, at Toulouse; thus he finally returned to the city in February 1215. In July 1215 Foulques issued a diocesan letter instituting Dominic's brotherhood of preachers (which eventually became the Dominican Order). In November 1215 he and Dominic, with Guy of Montfort, were in Rome at the Fourth Lateran Council. After the Toulousains revolted in August 1216 against their new ruler, Simon de Montfort, 5th Earl of Leicester, and Foulques' negotiated settlement led to further violence, he tried to relinquish his position, claiming that it was impossible to manage the diocese, but his requests to the pope were refused. In October 1217, when Simon was besieging Toulouse once more, he sent a group of sympathisers to Paris to plead for the help of king Philippe Auguste. This group included Simon's wife, the countess Alix de Montmorency, as well as Foulques. They began their journey clandestinely, "through the forest", to avoid attacks by faidits (knights dispossessed by the Crusaders) They returned more flamboyantly, in May 1218, bringing a party of new Crusaders including the dashing Amaury de Craon. When, on 25 June 1218, Simon de Montfort was killed on the battlefield, Foulques was among the clerics who received his body. Foulques spent much of the following decade outside his diocese, assisting the crusading army and the Church's attempts to bring order to the region. He was at the Council of Sens in 1223. After the Peace of Paris finally ended the crusade in 1229, Foulques returned to Toulouse and began to construct the institutions that were designed to combat heresy in the region. He helped to create the University of Toulouse and administered the newly created Episcopal Inquisition. He died in 1231 and was buried, beside the tomb of William VII of Montpellier, at the abbey of Grandselves, near Toulouse, where his sons, Ildefonsus and Petrus had been abbots.