Юлиус Истман: Американдық композитор және өнер шебері

Кіріспе

Американдық композитор Джулиус Истман (27 қазан 1940 жыл - 28 мамыр 1990 жыл) - американдық композитор, пианист, вокалист және орындаушы. Ол поп-музыка элементтерімен минималистік процестерді біріктірген және "органикалық музыка" деп атаған музыканы кеңейту мен өзгертудің тәжірибелік әдістерін қолданған алғашқы композиторлардың бірі болды. Ол көбінесе өз шығармаларына саяси мақсатты атаулар берген, мысалы Evil Nigger және Gay Guerrilla, және оның музыкасының жаңа орындалуы мен қайта шығарылуынан кейін танымал болды.

Өмірбаян

Джулиус Истман Нью-Йорктің Итака қаласында анасы Фрэнсис Истман және кіші інісі Джерримен бірге өсті. Ол 14 жасында фортепиано ойнауды үйреніп, тез прогресс жасады. Филадельфиядағы Кертис музыка институтына ауысудан бұрын Итака колледжінде оқыды. Ол Мицзислав Хорсзовскийден фортепиано, ал Констант Вокленнен композиция сабақтарын алды және 1963 жылы бітірді. 1966 жылы Нью-Йорктегі The Town Hall-да пианист ретінде тұңғыш рет сахнаға шықты. Истман бай, терең және өте икемді әнші дауысына ие болды, соның арқасында 1973 жылы британдық композитор Питер Максвелл Дэвистің «Eight Songs for a Mad King» туындысын Nonesuch лейблінде жаздырғаннан кейін танымал болды. Истманның таланты композитор-дирижер Лукас Фоссқа әсер етті, ол Бруклин филармониясында Дэвистің музыкасын орындады. Фосс өтінішімен Истман «авангардтық классикалық музыкадағы беделді бағдарлама» болған және «оқу ақысы болған, бірақ оқыту міндеттемелері болмаған» SUNY Buffalo’s Center for the Creative and Performing Arts-тағы Creative Associates қатарына қосылды. Осы кезеңде ол чех туған композитор, дирижер және флейташы Петр Котикпен танысты. Истман мен Котик 1970-жылдардың басында және ортасында бірлесіп жиі өнер көрсетті. Котикпен бірге Истман S. E. M. ансамблінің негізін қалаушы мүшесі болды. 1971 жылдан бастап ол топпен бірге өнер көрсетіп, гастрольдік сапарлар жасады және олар үшін көптеген шығармалар жазды. Осы кезеңде Creative Associates орындауында Истманның алғашқы он бес туындысы орындалды, соның ішінде «Stay On It» (1973) – постминимализмнің ерте белгісі және Артур Рассел мен Рис Чатэмнің кейінгі инновацияларын болжаған, танымал музыкадан алынған прогрессиялардан шабыттанған алғашқы көркем музыкалық композициялардың бірі. Истман қызметінің барысында теория және композиция курстарын оқыта бастағанымен, 1975 жылы Джон Кейдждің «Ән кітаптары» атты туындысының даулы қойылымынан кейін Буффалодан кетіп қалды. Бұл қойылымда S. E. M. ансамблі Мортон Фельдманның қолдауымен жалаңаштық пен гомоэротикалық меңзеулерді қамтыды, оларды Истман қосты. Кейдж ашуланып, одан кейін өткен лекцияда Истманның «[эгосы] гомосексуализмге жұмылған. Оның басқа айтатын идеясы жоқ екенін білеміз, өйткені ол осылай». Сонымен қатар, Истманның досы Кайл Ганн оның академиялық өмірдің бюрократиялық жақтарына (қағазбасшылық сияқты) бейімделе алмауы оның университеттің қатарынан кетуіне себеп болуы мүмкін деп болжады. 1976 жылы Истман Линкольн орталығында Пьер Булез жетекшілігімен «Eight Songs for a Mad King» қойылымына қатысты. Ол Мередит Монк ансамблінің алғашқы ер вокалисі болды, бұл оның ықпалды «Dolmen Music» (1981) альбомында жазылған. Ол Артур Расселмен тығыз қарым-қатынас жасап, оның оркестрлік жазбаларының барлығын дерлік жүргізді (First Thought Best Thought [Audika Records, 2006]) және 24 24 Music (1982; Dinosaur L лейблінде шығарылған) жазбасына қатысты (органшы және вокалист ретінде), бұл диско музыкасының ықпалымен жазылған және «Go Bang!» және «In the Cornbelt» сияқты андеграундты би хиттерін қамтыған даулы туынды. Осы кезеңде ол ағасы Джерримен бірге джаз ансамблінде ойнады, Джерри бұрын Count Basie Orchestra-да гитарашы болған. Ол Бруклин филармониясының CETA оркестрінде ойнады және жетекшілік етті (Мәдени кеңес қоры басқаруындағы жан-жақты жұмыспен қамту және оқыту туралы заңмен қаржыландырылды). Ол сондай-ақ Фосс және басқа да түрлі-түсті композиторлармен бірлесіп Филармонияның Қоғамдық концерттер сериясын үйлестірді. 1980 жылға қарай ол АҚШ және халықаралық деңгейде тұрақты түрде гастрольдік сапарлар жасады; сол жылы Солтүстік-Батыс университетінде өткен концерттің жазбасы «Unjust Malaise» (2005) жинағында жарық көрді. Истманның нотациялық әдістері еркін және интерпретацияға ашық болғандықтан, оның музыкасын қайта жаңғырту қиын болды, бұл онымен жұмыс істеген адамдарға байланысты.

Julius Eastman grew up in Ithaca, New York, with his mother, Frances Eastman, and younger brother, Gerry. He began studying piano at age 14 and made rapid progress. He studied at Ithaca College before transferring to the Curtis Institute of Music in Philadelphia. There he studied piano with Mieczysław Horszowski and composition with Constant Vauclain, and switched majors from piano to composition, graduating in 1963. He made his debut as a pianist in 1966 at The Town Hall in New York City. Eastman had a rich, deep, and extremely flexible singing voice, for which he became noted for his 1973 Nonesuch recording of Eight Songs for a Mad King by the British composer Peter Maxwell Davies. Eastman's talents gained the attention of composer conductor Lukas Foss, who conducted Davies' music in performance at the Brooklyn Philharmonic. At the behest of Foss, Eastman joined the Creative Associates — a "prestigious program in avant garde classical music" that "carried a stipend but no teaching obligations"—at SUNY Buffalo's Center for the Creative and Performing Arts. During this period, he met Petr Kotik, a Czech born composer, conductor, and flutist. Eastman and Kotik performed together extensively in the early to mid 1970s. Along with Kotik, Eastman was a founding member of the S. E. M. Ensemble. From 1971 he performed and toured with the group, and composed numerous works for it. During this period, fifteen of Eastman's earliest works were performed by the Creative Associates, including Stay On It (1973), an early augury of postminimalism and one of the first art music compositions inspired by progressions from popular music, presaging the later innovations of Arthur Russell and Rhys Chatham. Although Eastman began to teach theory and composition courses over the course of his tenure, he left Buffalo in 1975 following a controversially ribald performance of John Cage's aleatoric Song Books by the S. E. M. Ensemble under the aegis of Morton Feldman. It included nudity and homoerotic allusions interpolated by Eastman. Cage was incensed and said during an ensuing lecture that Eastman's "[ego] is closed in on homosexuality. And we know this because he has no other idea to express." Additionally, Eastman's friend Kyle Gann has speculated that his inability to acclimate to the more bureaucratic elements of academic life (including paperwork) may have hastened his departure from the university. In 1976, Eastman participated in a performance of Eight Songs for a Mad King conducted by Pierre Boulez at Lincoln Center. He served as the first male vocalist in Meredith Monk's ensemble, as documented on her influential album Dolmen Music (1981). He fostered a strong kinship and collaboration with Arthur Russell, conducting nearly all of his orchestral recordings (compiled as First Thought Best Thought [Audika Records, 2006]) and participating (as organist and vocalist) in the recording of 24 24 Music (1982; released under the imprimatur of Dinosaur L), a controversial disco influenced composition that included the underground dance hits "Go Bang!" and "In the Cornbelt"; both featured Eastman's trademark bravado. During this period, he also played in a jazz ensemble with his brother Gerry, who previously played guitar in the Count Basie Orchestra. He played in and conducted the Brooklyn Philharmonia's CETA Orchestra (funded by the Comprehensive Employment and Training Act under the administration of the Cultural Council Foundation). He also coordinated the Philharmonia's Community Concert Series in conjunction with Foss and other composers of color. By 1980, he was regularly touring across the United States and internationally; a recording of a performance from that year at Northwestern University was released on the posthumous compilation Unjust Malaise (2005). As Eastman's notational methods were loose and open to interpretation, revival of his music has been a difficult task, dependent on people who worked with him.