Манчестердегі көрпелі науқаншылардың 1817 жылғы шеруі
Blanketeers
Манчестердегі 1817 жылғы «Жапқыштар» шеруі: Ланкашир тоқымашыларының шағыны, Хэбеас Корпус тоқтатылуына наразылық. Реформалар мен экономикалық қиындықтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1817 жылы Манчестерде (Англия) өткен наразылық шеруі
1817 protest march in Manchester, England
Бланкитерлер немесе Одеял шеруі – 1817 жылдың наурыз айында Манчестерде ұйымдастырылған демонстрация. Негізінен Ланкашир тоқымашылары болған қатысушылардың мақсаты Лондонға қарай шеру ұйымдастырып, Ланкаширдегі тоқыма өнеркәсібінің қиын жағдайы туралы принц-регентке петиция тапсыру, сондай-ақ жақында күшін жойған Хабеас Корпус заңына наразылық білдіру болды. Шеру күшпен таратылып, көшбасшылары тұтқынға алынды. Бланкитерлер 1819 жылы Петерлу трагедиясымен және Алты заңмен аяқталған наразылықтар мен реформа талаптарының бір бөлігін құрады.
The Blanketeers or Blanket March was a demonstration organised in Manchester in March 1817. The intention was for the participants, who were mainly Lancashire weavers, to march to London and petition the Prince Regent over the desperate state of the textile industry in Lancashire, and to protest over the recent suspension of the Habeas Corpus Act. The march was broken up violently and its leaders imprisoned. The Blanketeers formed part of a series of protests and calls for reform that culminated in 1819 with the Peterloo Massacre and the Six Acts.
Өмірбаян
Англия Наполеон соғыстарынан кейінгі жылдары экономикалық қиындықтарға ұшырады, ал Лорд Ливерпульдің үкіметі әлеуметтік, саяси және экономикалық реформаларға қатысты өсіп келе жатқан талаптармен бетпе-бет келді. Солтүстік өнеркәсіптік аймақтағы тоқыма қалаларында фабрика жүйесі дамыған сайын жалақылар күрт төмендеді, ал дәстүрлі қолмен тоқушылар ең көп зардап шекті. 1815 жылдан бастап қабылданған "Астық заңдары" британдық жер иелерін арзан шетелдік тауарлардан қорғауға бағытталған, бірақ олардың салдарынан астық бағасы өсіп, қоры азайды, бұл кедейлердің жағдайына қиындық тудырды. 1816 жыл ("Жазсыз жыл") ауа райының нашарлауына байланысты нашар егін жиналды, нәтижесінде 1816-1817 жылдардың қысында азық-түлік тапшылығы одан әрі ушықты. Қанағаттанбаушылық алдымен кейбір ауылдық жерлерде, содан кейін қалалар мен қалаларда, әсіресе 1816 жылдың қараша-желтоқсан айларындағы Лондон Спа-Филдс көтерілісінде көрінді. Жалпыға бірдей сайлау құқығы туралы реформа жобасы жасалды, солтүстік радикалдарының маңызды үлесімен, және Томас Кокрейн оны қаңтар айының соңында Парламентке ұсынды, бірақ процедуралық себептермен Төменгі палата оны қабылдамады. 28 қаңтар 1817 жылы Парламенттен қайтып келе жатқан Принц-регенттің каретасына шабуыл жасалғаннан кейін, үкімет радикалдарды басуға бағытталған, соның ішінде Хабеас Корпус заңының тоқтатылуын қамтитын, "тілді шектеу заңдары" деп аталатын шараларға кірісті. Жобаның қабылданбауы және күшейе берген репрессивті шаралар Бланкитерлердің науқаны сияқты оқиғалар тізбегіне әкелді, себебі радикалдар Пулдің айтуынша: "соңғы амал ретінде парламенттің үстінен тәжге шағымдануға және оларға уәкілеттіксіз берілген петиция құқығын жеке пайдалануға тырысты". Миддлтондықтардың ешқайсысы шеруге қатыспағанына ризашылық білдірді. Кейін Бамфорд ұйымдастырушылардың бірі Бланкитерлерді тамақтандыру үшін жиналған ақшамен жоғалып кеткенін, оларды науқанда қолдау құралысыз қалдырғанын мәлімдеді.
England suffered economic hardship in the years immediately following the Napoleonic Wars, and Lord Liverpool's government faced growing demands for social, political and economic reform. In the textile towns of the industrial north, wages fell sharply as the factory system developed, and traditional handloom weavers were among the worst affected. The Corn Laws of 1815 onward were intended to protect British agricultural landowners from cheap foreign imports, but their effect was to increase grain prices and decrease supplies, causing hardship among the poor. In 1816 (the "Year without a summer") severe weather resulted in poor harvests, leading to further food shortages during the winter of 1816–1817. Discontent led to riots, first in some country districts and then in towns and cities, notably the London Spa Fields riots of November–December 1816. A Reform Bill for universal suffrage was drafted, with considerable input from the Northern radicals, and presented to Parliament at the end of January by Thomas Cochrane, but it was rejected on procedural grounds by the House of Commons. After the Prince Regent's coach was attacked on the way back from Parliament on 28 January 1817, the government embarked on the so called "Gag Acts", a number of measures to repress the radicals, including the suspension of the Habeas Corpus Act. The rejection of the draft bill, and the increasingly repressive measure, led to a series of events that included the Blanketeers' march, as the radicals attempted, as Poole puts it: "to appeal in the last resort to the crown over the head of parliament, and to exercise in person the right of petitioning which had been denied them by proxy". and expressed his relief that no Middleton people went as marchers. Bamford would later claim that one of the organisers disappeared with the money raised to feed the Blanketeers, leaving them without a means of support on the march.
Жиналыс және шеру
1817 жылғы 10 наурызда 5 мыңға жуық шеруші, негізінен иірілмешілер мен тоқымашылар, Манчестердің жанындағы Сент-Петер алаңында көптеген көрермендермен бірге, барлығы шамамен 25 000 адам жиналды. Әрбір он адамнан тұратын топ Ланкашир мақта саудасын жақсарту үшін шұғыл шаралар қабылдауды талап ететін, жиырма адамның атын қамтитын петицияны алып жүрді. Бірақ, билік тәртіпсіздік туралы заңды оқыды, жиынды Корольдің драгун гвардиясы таратып жіберді, және Баггули мен Драммондты қоса алғанда 27 адам тұтқындалды. Осылайша шеру жоспарлары күңкіреп, бірнеше жүз адам жолға шықты. Кавалерия оларды Манчестердің шетіндегі Ардвикте және басқа да жерлерде қуа тұрып, шабуылдады, соның ішінде Стокпортта бірнеше шерушілер семсерден жарақат алды, ал бір жергілікті тұрғын атып өлтірілді. Көптегендері жолдан бас тартып, немесе полиция мен жасақтар тарапынан Манчестер мен Стокпорт арасында ұсталды, ал көпшілігі Дербиширге жетпей тұрып, кезбұрындар заңы бойынша кері қайтарылды немесе тұтқындалды. Бір ғана шеруші, әртүрлі атаулармен "Абель Кануэлл" немесе "Джонатан Коугилл" деп аталған, Лондонға жетіп, петициясын тапсырды деген расталмаған әңгімелер болды.
On 10 March 1817 around 5,000 marchers, mainly spinners and weavers, met in St. Peter's Field, near Manchester, along with a large crowd of onlookers, perhaps as many as 25,000 people in total. Each group of ten carried a petition bearing twenty names, appealing directly to the Prince Regent to take urgent steps to improve the Lancashire cotton trade. Nevertheless, magistrates had the Riot Act read, the meeting was broken up by the King's Dragoon Guards, and 27 people were arrested including Bagguley and Drummond. Plans for the march were thus in confusion, but several hundred men set off. The cavalry pursued and attacked them, in Ardwick on the outskirts of Manchester and elsewhere, including an incident at Stockport that left several marchers with sabre wounds and one local resident shot dead. Many dropped out or were taken into custody by police and the yeomanry between Manchester and Stockport, and the majority were turned back or arrested under vagrancy laws before they reached Derbyshire. There were unconfirmed stories that just one marcher, variously named as "Abel Couldwell" or "Jonathan Cowgill", reached London and handed over his petition.
"Ардвик көпірінің заговоры" және оның салдары
Шерудің қатаң басылуына байланысты алаңдаушылық білдірілді, бірақ Манчестер судьялары биліктің әрекеттерін жылдам ақтады. 28 наурызда Манчестердегі Ардвик көпірі ауданында реформаторлардың жеке кездесуі таратылды, ал ертесі күні ірі қастандық ашылғаны туралы хабарланды. Ресми мәліметтерге сәйкес, Манчестер және басқа солтүстік қалалардағы адамдар көтеріліс жоспарлап, әскер мен жергілікті шенеуніктерге шабуыл жасауға, диірмендерді өртеп, тұтқынға алынған Бланкитерлерді босатуға ниеттенген. Шамамен 50 мың адам қатысуы күтілген. Көптеген күдікті көтерілісшілер, соның ішінде Сэмюэл Бамфорд дереу тұтқындалды, оның естеліктерінде тұтқындалуы мен қамауда ұсталуының толық сипаттамасы бар. Тұтқындар темірмен бұғауланған күйде Лондонға жеткізіліп, сыртқы істер министрі лорд Кастлерег пен ішкі істер министрі лорд Сидмут кіретін құпия трибуналға жеке тергеуге жіберілді. Кейбір жағдайларда олар сотталмай бірнеше ай бойы қамауда ұсталды, содан кейін босатылды. Көтеріліс күтілген күні орын алмады, бірақ бұл оқиға үкіметке төтенше жағдай шараларын жалғастыру үшін негіз болды. Парламент маусым айында Habeas Corpus-ты тоқтата тұру мерзімін ұзартты және ол келесі наурызға дейін қалпына келтірілмеді. Осы уақытта тоқтата тұру кезеңіндегі заңсыз әрекеттері үшін шенеуніктерге өтемақы төлеу туралы заң да қабылданды. Темірдегі Пентридж көтерілісі (Дербишир, 1817 жылғы маусым) жұмысшы табының әлеуметтік және саяси реформалар атынан көтеріліс жасауының үрдісін жалғастырды. Үкімет баспасөз және радикалдық жазбаларға да қатаң шектеулер қойды. 1817 жылғы ақпанда түрмеге қамау туралы заң қабылданды, бұл журналист Уильям Коббетті реформалық жазбалары мен басылымдары үшін тұтқындалудан қорқып Америкаға қашуға мәжбүр етті. Сол жылдың наурыз айында Бланкитерлер науқанына тікелей жауап ретінде бүлікшіл жиналыстар туралы заң қабылданды. 12 мамырда Сидмут Лорд-лейтенанттарға нұсқаулар жіберіп, судьяларға «құдайға қарсы немесе ар-ұятсыз жала» дегенді қалай түсіну керектігін өздері шеше алатынын және оны сатушыларды тұтқындап, кепілдікке алуға болатынын мәлімдеді. Питерлодағы қырғыннан кейін қабылданған «Алты заң» баспасөз бостандығын шектеуге бағытталған қосымша шектеулерді қамтыды. Бланкитерлер науқаны және одан кейінгі қастандық туралы хабарлар Манчестер судьяларын Манчестер және Салфорд еоманри атқыш әскерін құруға итермеледі, оның мақсаты болашақ көтерілістерге қарсы күресу болды. Екі жылдан кейін бұл әскер Питерлодағы қырғындағы рөлімен танымал болды.
Some concern was expressed over the harsh suppression of the march, but the Manchester magistrates quickly provided justification for the authorities' actions. On 28 March a private meeting of reformers was broken up in the Ardwick Bridge area of Manchester, and the following day it was announced that a major conspiracy had been discovered. According to the official story, deputies in Manchester and other northern towns had been planning an uprising in which the army and local officials would be attacked, mills burned, and imprisoned Blanketeers liberated. It was said that up to fifty thousand people were expected to take part. Many suspected insurrectionists were arrested immediately, including Samuel Bamford, whose memoirs contain a detailed description of his arrest and detention. The prisoners were taken to London in irons for personal interrogation by a secret tribunal including the Foreign Secretary, Lord Castlereagh and the Home Secretary, Lord Sidmouth. In some cases they were held without trial for months before their eventual release. No sign of the uprising was seen on the appointed day, but the event was used to support the government's case for the continued emergency measures. Parliament renewed the suspension of Habeas Corpus again in June and it was not reinstated until the following March, at which time legislation indemnifying officials for any unlawful actions during the period of suspension was also passed. Meanwhile, the Pentridge or Pentrich Rising in Derbyshire in June 1817 continued the trend of insurrection among the working classes in the name of social and political reform. The government also clamped down on press comment and radical writing. It had already passed the Power of Imprisonment Bill in February 1817, prompting the journalist William Cobbett to leave for America for fear of arrest for his pro reform writing and publishing, and the Seditious Meetings Act in March of that year, as a direct response to the Blanketeers' march. On 12 May Sidmouth circulated instructions to the Lords Lieutenant that magistrates could use their own judgement on what constituted "seditious or blasphemous libel" and could arrest and bail anyone caught selling it. The Six Acts, which followed the Peterloo massacre, would include further restrictions designed to limit the freedom of the press. The Blanketeers March and the subsequent conspiracy alarms led the Manchester magistrates to form the short lived Manchester and Salford Yeomanry cavalry, intended to combat any future attempts at insurrection. It became infamous two years later for its role in the Peterloo Massacre.