Фернан Гонсалес: Кастилия мен Бургос графы және тәуелсіздік негізін салушы
Fernán González of Castile
Фернан Гонсалес (910-970) – Кастилияның алғашқы тәуелсіз графы, әулеттің негізін қалаушы. Леон королігінде әкімшілік рөлде болды, тарихқа Muniadona ұрпағы ретінде енді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кастилия мен Бургос графы (шамамен 910–970)
Count of Castile and Burgos (c. 910–970)
Фернан Гонсалес (970 жылы қайтыс болды) – Кастилияның алғашқы тәуелсіз графы. Фернан Гонсалес – Ибериядағы аңызға толы, әйгілі тұлға және жартылай тәуелсіз Кастилияны билеген әулеттің негізін қалаушы, соның арқасында ол тәуелсіз корольдік мәртебесіне ие болды. 930 жылы Фернанның есімі шығыс Леон Корольдігінің әкімшілік құрылымында граф титулымен аталады.
Fernán González (died 970) was the first autonomous count of Castile. Fernán González was a colourful character of legendary status in Iberia, and founder of the dynasty that would rule a semi autonomous Castile, laying the foundations for its status as an independent kingdom. In the year 930, Fernán's name appears with the title of count inside the administrative organization of the eastern Kingdom of León.
Жас шағы мен отбасы
Фернан 900 жылы Арланса және Дуэро графтығына ие болған Гонсало Фернандестің ұлы болды және дәстүр бойынша жартылай аңызға айналған судья Нуньо Расураның ұрпағы еді. Оның анасы Муниадона соншалықты жақсы есте сақталған, кейін Кастилия графтары Иберия мұсылман ғалымдарында Ибн Мама Дуна (Муниадонаның ұрпағы) деп тіркелген. Фернан Гонсалес Лара қамалында өсті, онда оның әкесі Ескі Кастилияның үзіліске түскен графтықтарын қайта біріктіру процесін бастаған еді. Кастилиялық Родриго билігінде біртұтас графтық болған, ол 885 жылы соңғысының ұлы Диего Родригес Порселос қайтыс болғаннан кейін бөлініп кеткен. 899 жылы Гонсало Бургос графы болып тағайындалды, ал 909 жылы ол туысы Мунио Нунезден кейін Кастилия графы болды, бұл сол аттас бұрынғы графтықтың бір бөлігін білдірді. Гонсалоның 915 жылы қайтыс болғаннан кейін графтықтар Фернандо Ансурес, Гонсалоның інісі Нуньо Фернандес, Фернандо Ансурес тағы және Гутьер Нунеске тиесілі болды. Фернан Гонсалес 931 жылға дейін Кастилия және Бургос графтары болды. Сол жылы Алава, Цересо және Лантарон графы Альваро Херрамелиз қайтыс болды, Фернан сондай-ақ оның орнына отырды, осылайша Родригоның графтығын қайта біріктірді. Ол сонымен қатар Памплона королі Гарсия Санчестің қарындасы Санча Санческе үйленді. Санчо I Памплона және Тода Наварраның қыздарының бірі, ол екі рет жесір болған, алдымен Леон королі Ордоньо II-ге өмірінің соңында үшінші әйелі болып үйленген. Оның екі қарындасы, Оннека мен Уррака, Санчаның өгей ұлдарымен, Ордоньоның ұлдары Леон королі Альфонсо IV және Рамиро II-ге үйленді. Ордоньо 924 жылы қайтыс болғаннан кейін ол граф Альваро Херрамелизге үйленді. Санчаға үйленуі Фернанға Кастилияны біріктіруге ғана емес, сонымен қатар христиандық солтүстіктегі саяси одақтарды нығайтуға мүмкіндік берді.
Fernán was the son of Gonzalo Fernández, who had been named count of Arlanza and the Duero around the year 900, and by tradition a descendant of semi legendary judge Nuño Rasura. His mother Muniadona was so well remembered that the later counts of Castile would sometimes be recorded by Iberian Muslim scholars as Ibn Māma Duna (descendant of Muniadona). Fernán González grew up in the castle of Lara, where his father had begun the process of reuniting the fractured counties of Old Castile. What had been a single county under Rodrigo of Castile had been split after the death of the latter's son Diego Rodríguez Porcelos in 885. About 899, Gonzalo was named count of Burgos, and around 909 succeeded his kinsman Munio Núñez as count of Castile, representing a fraction of the previous county of that name. Following Gonzalo's 915 death, the counties would be held by Fernando Ansúrez, Gonzalo's brother Nuño Fernández, Fernando Ansúrez again, and Gutier Núñez. Fernán González was made count of Castile and Burgos before 931. The same year, Álvaro Herraméliz, count of Álava, Cerezo and Lantarón died, and Fernán succeeded him as well, thereby reuniting Rodrigo's county. He also married Álvaro's widow, Sancha Sánchez, the sister of King García Sánchez I of Pamplona. One of the daughters of Sancho I of Pamplona and Toda of Navarre, she had been twice widowed, having first married king Ordoño II of León late in his life as his third wife — two of her sisters, Onneca and Urraca, would marry Sancha's step sons, Ordoño's sons Alfonso IV of León and Ramiro II of León. Following Ordoño's death in 924, she had married count Álvaro Herraméliz. Her marriage to Fernán not only allowed him to unite Castile, but reinforced political alliances across the Christian north.
Мансап
Фернан өзінің бақылауына Бургос, Астурия, Сантильяна, Лантарон, Алава, Кастилия және Лара округтерінен жасақталған күшті әскери күш жинады. Оның әскери шеберлігі 939 жылы Симанкас шайқасында, содан кейін Сепульведа шайқасында танымал болды, онда ол аймақты маврлардан тартып алып, қайтадан қоныстандырды. Оның билігі артаған сайын, Леоннан тәуелсіздігі де артты. Леонның Рамиро II-сімен арабтарға қарсы шайқасқаннан кейін, Симанкас шайқасы мен мұсылмандардың шегінуінен кейін Фернан қанағаттанбады, себебі Леон патшасы оның әскерін шекаралық қалаларға таратып жіберді және ол оған қарсы бүлік көтерді. 944 жылы Кастилия графтығы одан алынып, король оны ұлы Санчоға сыйлады, граф Ансур Фернандес регенттік қызметін атқарды. Фернан жеңіліп, 3 жылға тұтқынға алынды, содан кейін ол өзінің билеушісімен келісіп, қызы Урраканы корольдің мұрагері Ордоноға үйлендірді, ол кейін король Ордоно III атанды. 951 жылы Леон патшасы Рамиро II қайтыс болғаннан кейін Леон патшалығы династиялық дағдарысқа ұшырады, одан Фернан өзіне тиімді пайдаланды. Бастапқыда Фернан Санчоның үлкен жартылай бауыры Ордоно III-ке, Фернанның күйеу баласына қарсы талаптарын қолдады. Санчо сәтсіздікке ұшырағанда Фернан Ордононы король деп мойындауға мәжбүр болды, бірақ соңғысы Фернанның қызынан бас тартты. Ордононың ерте қайтысы Фернанға маневрлеу қабілетін қайтаруға мүмкіндік берді, бірақ ол өзінің ескі одақтасы, қазіргі король Санчо I-ді тастап, оның орнына өзінің қарсыласы Ордоно IV-ті, Альфонсо IV-тің ұлы және Фернанның қызы Урраканың жаңа күйеуін қолдады. 4 қыркүйек 959 жылы оның әйелі Санча Наваррадан қайтыс болды, ал 960 жылы Фернан Наварраның араласуымен Санчоның пайдасына жеңіліске ұшырады. Оны Гарсия Санчес I Памплона тұтқынға алды, бірақ ол түрлі аумақтық жеңілдіктер бергеннен кейін және Ордоно IV-ке қолдау көрсетуден бас тартқаннан кейін бостандыққа шықты. 5 мамыр 964 жылға дейін ол Гарсияның бірінші әйелінің немересі, Гарсияның қызы Урракаға қайта үйленіп, жаңа одақты нығайтты, ал Фернанның сол аттас қызы, бұл жолы Ордоно IV-тен ажырасып, Гарсияның мұрагері, болашақ Санчо II Памплонаға үйленді. Леон патшалығы әлсіреп, тәртіпсіздікке түскен кезде Фернан Кастилия графы ретінде автономиялық мәртебесін нығайта берді, Леонға тек формалды адалдықпен ғана мойынсұнды.
Fernán gathered under his control a strong military force composed of troops from the counties of Burgos, Asturias, Santillana, Lantaron, Álava, Castile, and Lara. His military prowess came to prominence in the Battle of Simancas in 939 and then at Sepulveda, where he wrested the region from the Moors and repopulated it. As his power increased, so did his independence from León. After having fought with Ramiro II of León against the Arabs, and after the Battle of Simancas and the retreat of the Muslims, Fernán was dissatisfied because the king of León distributed his troops in the frontier towns and he rose in rebellion against him. In 944, the county of Castile was stripped from him and awarded by the king to his son Sancho, with count Ansur Fernández serving as regent. Fernán was defeated and made prisoner for 3 years until he became reconciled with his sovereign, giving his daughter Urraca in marriage to the king's heir, Ordoño, who afterwards became King Ordoño III. Upon the death of Ramiro II of León in 951, the kingdom of León experienced a dynastic crisis that Fernán played out to his advantage. Initially Fernán supported the demands of Sancho against his elder half brother Ordoño III, Fernán's own son in law. When Sancho failed, Fernán was forced to recognize Ordoño as king, even though the latter cast off Fernán's daughter. Ordoño's early death allowed Fernán to recover his maneuvering capacity, although he abandoned his old ally, now king Sancho I, instead supporting his rival Ordoño IV, son of Alfonso IV and the new husband of Fernán's daughter Urraca. Shortly after 4 September 959, his wife Sancha of Navarre died, and in 960 Fernán was defeated through Navarrese intervention on Sancho's behalf. He was captured by García Sánchez I of Pamplona, but he recovered his freedom after making various territorial concessions and by forswearing his support for Ordoño IV. Prior to 5 May 964 he cemented the new alliance by remarrying García's own daughter Urraca, the niece of his first wife, while Fernán's daughter of the same name, this time divorced by Ordoño IV, was married to García's heir, the future Sancho II of Pamplona. With the kingdom of León weakened and in disorder, Fernán slowly solidified a position of autonomy as count of Castile, with only nominal fealty due to León.
Өлім
Фернанның қайтысынан кейін округ оның ұлы Гарсия Фернандеске берілді, ал оның әйелі Уррака Гасконияның Вильгельм II Санческе тұрмысқа шығар алдында Памплона сарайына қайтып келді. Оның денесі Арлансадағы Сан-Педро монастырында жерленді. Оның өмірі мен ерліктері 1250-1271 жылдар аралығында жазылған, ал он бесінші ғасырдан сақталған толық емес бір көшірмесі бар "Фернан Гонсалес жырлары" атты анонимдік поэмада баяндалған.
After Fernán's death the county was left to his son García Fernández, while his widow Urraca returned to the Pamplona court before marrying William II Sánchez of Gascony. His remains were buried in the monastery of San Pedro of Arlanza. His life and feats are recorded in an anonymous poem, The Poem of Fernán González, written between 1250 and 1271 and preserved as an incomplete copy from the fifteenth century.