19-20 ғасырлардағы итальяндық спиритуалист Эузапия Палладино

Кіріспе

XIX және XX ғасырдағы итальяндық спиритуалист Эусапия Палладино (басқаша жазу: Паладино; 21 қаңтар 1854 – 16 мамыр 1918) – итальяндық спиритуалист, физикалық медиум. Ол үстелдерді ауырсыздату, өзінің рух жетекшісі Джон Кинг арқылы қайтыс болғандармен байланыс орнату және басқа да табиғаттан тыс құбылыстарды жасау сияқты ерекше қабілеттері бар екенін айтты. Ол көптеген адамдарды өз күштеріне сендірді, бірақ өмірі бойы алдауға талпынулары анықталды. Гарри Гудини сияқты әйгілі сахна шеберлері мен оның мәлімдемелерін бағалаған скептиктер оның ешқандай құбылысы нағыз емес екенін және ол шебер алдамшы екенін тұжырымдады. 1893-94 жылдарғы Варшавадағы сеанстары Болеслав Прус 1894 жылы жаза бастаған тарихи "Фараон" романындағы бірнеше жарқын эпизодтарға шабыт берді.

Ерте өмір

Палладино Италияның Минервино-Мурге қаласында шаруа отбасында дүниеге келді. Ол формальды білім алған жоқ дерлік. Бала кезінде жетім қалған ол Неаполь қаласындағы бір отбасыға бала күтуші болып алынды. Жастық шағында ол саяхатшы әдеттегі сиқыршы және театр суретшісі Рафаэль Дельгаизға үйленді, оның дүкенін басқаруға көмектесті. Кейін Палладино шарап саудагері Франческо Ниолаға үйленді.

Польша

Палладино Польшаның Варшава қаласына екі рет сапар шекті. Оның алғашқы және ұзақ сапары психолог доктор Джулиан Охоровичтің шақыруымен болды, ол оны 1893 жылдың қарашасынан 1894 жылдың қаңтарына дейін қабылдады. Палладиноның сеанстарында көрсетілген құбылыстарға қатысты Охорович рух гипотезасын жоққа шығарды және құбылыстар "сұйықтық әрекетінен" туындап, медиумның және сеансқа қатысушылардың күштері есебінен орындалды деген гипотезаны қолдады. Охорович Палладиноны журналист және романист Болеслав Пруспен таныстырды, ол оның бірнеше сеанстарына қатысып, олар туралы баспасөзде жазды және тарихи романы "Фараонға" спиритуализмнен шабыттанған көріністерді қосты. 1894 жылдың 1 қаңтарында Палладино Прустың пәтеріне барды. Охоровичтің баяндамаынша:

"Кешкісін ол әрқашан сүйген Прусқа барды. Олардың әңгімелері ерекше болды, себебі біреуі поляк тілін, екіншісі итальян тілін білмеді. Бірақ il Prusso кірген кезде ол қуаныштан есінен шығып, олар бір-бірімен қарым-қатынас жасауға тырысты. Сондықтан ол Жаңа жылда оған баруды өзіне міндет деп санады." Палладино кейін 1898 жылдың мамыр айының екінші жартысында Санкт-Петербургтен Вена мен Мюнхенге жолда Варшаваға қайта келді. Ол кезде Прус оның өткізген үш сеанстың кем дегенде екеуіне қатысты (екі сеанс Людвик Кживицкийдің пәтерінде өтті).

Англия

1895 жылдың шілдесінде Палладино Англияға, Кембридждегі Фредерик Уильям Генри Майерстің үйіне оның медиумдық қабілетін зерттеу үшін шақырылды. Тергеушілер Майерс пен Оливер Лоджтің мәлімдемелеріне сәйкес, Кембридж сеанстарында байқалған барлық құбылыстар – алдаудың нәтижесі болды. Майерс айтқандай, оның өтірігі соншалықты шебер болған, «оны қазіргі деңгейге жеткізу үшін ұзақ тәжірибе қажет болған». Кембридждегі сеанстар оның медиумдық беделі үшін апатқа ұласты. Сеанстар барысында Палладино тәжірибелердің физикалық бақылауынан құтылу үшін алдаумен ұсталды. Ричард Ходжсон Палладиноның бір қолымен заттарды жылжытып, екінші аяғымен бөлмедегі жиһазды тепкенін көрген. Алдамшылықтың анықталғаннан кейін, британдық SPR тергеушілері Генри Сиджвик пен Фрэнк Подмор Палладиноның медиумдық қабілетін толығымен күмәнді деп санады және оның алдауына байланысты, оған Ұлыбританияда SPR-мен қосымша эксперименттер жүргізуге тыйым салынды. 1895 жылдың 29 қазанында «Daily Chronicle» газетінде Маскелин Палладиноның алаяқтық әдістерін толық жариялады. Тарихшы Рут Брэндонның сөзіне қарағанда, «Маскелиннің қорытындысы бойынша, мәселе Еусапияның қолы мен аяғын уақыт-уақыт босата алуында жатқан. Ол тым көп қимылдады, оны тиісті түрде бақылау мүмкін емес еді. Егер ол бір қолын, кейде бір аяғын босата алса, барлығын түсіндіруге болады». 1895 жылдың 9 қарашасында «Британ медициналық журналында» «Эусапия кетті!» деген мақала жарияланды. Мақалада Палладиноны зерттеу үшін SPR-дің ғылыми негізділігі күмәнді деп бағаланды. Мақаланың бір бөлігінде былай делінген: «Егер осы қайғылы Егерияны профессор Сиджвик, профессор Лодж, Ф.Х. Майерс, доктор Шиапарелли және профессор Ришет сияқты адамдар қоршап, оның қысымдарын, тепкілерін, саусақтарының сырғанауын, түрлі жиһазбен жасаған қолдаушылық әрекеттерін, зерттеуді талап ететін құбылыстар ретінде қабылдап отырса, бұл көңіл көтеруге лайық болар еді, бірақ өкінішті». «BMJ» журналының жауабында SPR неге «алдау мен шыңқырлықтың нәтижесі» болған және адамзаттың игілігіне тікелей қатысы жоқ құбылыстарды зерттеуге уақыт жұмсап жатқаны туралы сұрақ қойылды. Сиджвик Майерске Палладиноның бұрынғы тергеулердегі алдауын «көп айғақ табатын» деп еске салды, бірақ Майерс өз ұстанымын өзгертпеді. Бұл SPR басылымдарының сол кездегі редакторы Ричард Ходжсонды ашуландырды, ол Майерске SPR журналында Палладиномен өткізген соңғы сеанстары туралы ештеңе жариялауға тыйым салды. Ходжсон Палладиноның алаяқ екеніне сенді және Сиджвикті «сол қарапайым алаяқ Еусапияны жамандауға тырысуда» қолдады. Британдық психикалық зерттеуші Гарри Прайс, Палладиноның медиумдығын зерттеген, «Оның трюктері көбінесе балаларша болды: 'телекинетикалық қозғалыстарды' жасау үшін кішкентай заттарға бекітілген ұзын шаштар; бақылаушылармен басқарылатын кезде бір қолды екіге ауыстыру; жасырын түрде аяқ киімінен шығарылған аяқпен 'феномендер' жасау және т.б».

In July 1895, Palladino was invited to England to Frederic William Henry Myers's house in Cambridge for a series of investigations into her mediumship. According to reports by the investigators Myers and Oliver Lodge, all the phenomena observed in the Cambridge sittings were the result of trickery. Her fraud was so clever, according to Myers, that it "must have needed long practice to bring it to its present level of skill." In the Cambridge sittings, the results proved disastrous for her mediumship. During the séances Palladino was caught cheating in order to free herself from the physical controls of the experiments. Richard Hodgson had observed Palladino free a hand to move objects and use her feet to kick pieces of furniture in the room. Because of the discovery of fraud, the British SPR investigators such as Henry Sidgwick and Frank Podmore considered Palladino's mediumship to be permanently discredited, and because of her fraud she was banned from any further experiments with the SPR in Britain. In the Daily Chronicle on 29 October 1895, Maskelyne published a long exposure of Palladino's fraudulent methods. According to historian Ruth Brandon "Maskelyne concluded that everything rested on the question whether Eusapia could get a hand or foot free occasionally. She wriggled so much that it was impossible to control her properly throughout. If she could get one hand, and sometimes a foot, free, everything could be explained." In the British Medical Journal on 9 November 1895 an article was published titled Exit Eusapia!. The article questioned the scientific legitimacy of the SPR for investigating Palladino a medium who had a reputation of being a fraud and imposture. Part of the article read "It would be comic if it were not deplorable to picture this sorry Egeria surrounded by men like Professor Sidgwick, Professor Lodge, Mr. F. H. Myers, Dr. Schiaparelli, and Professor Richet, solemnly receiving her pinches and kicks, her finger skiddings, her sleight of hand with various articles of furniture as phenomena calling for serious study." The response from the "BMJ" questioned why the SPR wasted time investigating phenomena that were the "result of jugglery and imposture" and did not urgently concern the welfare of mankind. Sidgwick reminded Myers of Palladino's trickery in the previous investigations as "overwhelming" but Myers did not change his position. This enraged Richard Hodgson, then editor of SPR publications, who banned Myers from publishing anything on his recent sittings with Palladino in the SPR journal. Hodgson was convinced Palladino was a fraud and supported Sidgwick in the "attempt to put that vulgar cheat Eusapia beyond the pale." The British psychical researcher Harry Price, who studied Palladino's mediumship, wrote "Her tricks were usually childish: long hairs attached to small objects in order to produce 'telekinetic movements'; the gradual substitution of one hand for two when being controlled by sitters; the production of 'phenomena' with a foot which had been surreptitiously removed from its shoe and so on."

Франция

Француз психикалық зерттеушісі Чарльз Рише, Оливер Лодж, Фредерик Уильям Генри Майерс және Джулиан Охоровичпен бірге 1894 жылдың жазында Жерорта теңізіндегі Иле Рубодағы үйінде медиум Палладиноны зерттеді. Рише сеанс кезінде жиһаздың қозғалғанын және кейбір құбылыстардың үстін асып түсуші күштің нәтижесі екенін мәлімдеді. Джозеф МакКейб бұл дәлелдерді сенімді деп таба алмады. Ол мақтадағы бет-әлпеттердің іздері әрқашан Палладиноның бетіне ұқсас болғанын және оларды оңай жасауға болатындығын, ал ол левитацияға түскен фотосуреттердегі үстелден толығымен көрінбейтінін айтты. 1905 жылы Эусапия Палладино Парижге келді, онда Нобель сыйлығының лауреаттары – физиктер Пьер Кюри мен Мари Кюри, сондай-ақ Нобель сыйлығының лауреат физиологы Чарльз Рише, Анри Бергсон мен Жак Арсен д'Арсонвал сияқты философтар мен ғалымдар қатарында оны зерттеді. Алдамшылықтың белгілері анықталды, бірақ олар барлық құбылыстарды түсіндіре алмады. Кюрилердің ғалым достарының тобы – Уильям Крукс, болашақ Нобель сыйлығының лауреаты Жан Перрин және оның әйелі Генриетта, Луи Жорж Гуи және Поль Ланжевен, сондай-ақ Пьер Кюридің сенімді жақтасы болған бауыры Жак та спиритизмді зерттеді. Кюрилер медиумдық сеанстарды «ғылыми тәжірибелер» деп қарастырып, егжей-тегжейлі жазбалар жасады. Тарихшы Анна Хурвиктің сөзіне сәйкес, олар спиритизмде радиоактивтіліктің құпиясын ашатын белгісіз энергияның көзін табуға болатынын ойлады. Пьер Гуиді қатыстыруға ынталанды. Ол оған Палладино қарашада қайта оралатынын хабарлады және «Біз сізді құбылыстардың шынайылығына немесе кем дегенде олардың бір бөлігіне көндіре аламыз деп үміттенемін» деді. Пьер «әдістемелік тұрғыда» тәжірибелер жүргізуді жоспарлап отырды. 1907 жылы Палладино өзінің шашының бір тал шашын қолданып, бір затты өзіне қарай жылжытқаны анықталды және тергеушілер бұл заттар оның қолынан оңай алынбағанын байқады.

Италия

XIX ғасырдың соңында криминолог Чезаре Ломброзо Палладиноның сеанстарына қатысып, оның табиғаттан тыс күштерге ие екеніне сенді. Ломброзо Палладиноның менеджері Эрколь Чиаяның ықпалымен оның сеанстарына баруға көнді. Чиая "La Fanfulla" журналында ашық хат жазып, Ломброзо бейтарап және әділ болса, оның құбылыстарын зерттеуге дайын болуы керектігін мәлімдеді. Алғашқыда Ломброзо бұл шақырудан бас тартты, бірақ жас испан дәрігері Мануэль Отеро Асеведо оны қабылдады. Асеведо Неапольге сапар шегіп, Палладиноны зерттеді және Ломброзо, Аксакоф және басқа ғалымдарды оның құбылыстарын зерттеудің маңыздылығына көндірді. Ломброзоның кейіннен сенімі, Италия және әлемдік баспасөз тарапынан жарияланды, Палладиноның ғасыр басында танымал болуына септігін тигізді. Ең таңғажайып құбылыс – Ломброзо "Орталықтың үстелдің үстіне көтерілуі" деп атаған нәрсе болды. Дегенмен, басқа зерттеушілер үстелдің левитациясын жалған деп тапты. Ломброзоның қызы Джина Ферреро өзінің соңғы жылдары әкесінің артериосклерозға шалдыққанын және оның психикалық және физикалық денсаулығының күйрегенін жазды. Джозеф Маккейб осы себепті Палладиноның оны өз алдауымен шатастыруы таңқаларлық емес екенін айтты. Энрико Морселли де медиумдыққа және психикалық зерттеулерге қызығушылық танытты. Ол Палладиноны зерттеді және оның кейбір құбылыстары шынайы екеніне, барлық адамдарда бар белгісіз биопсихикалық күштің дәлелі екеніне көз жеткізді. 1908 жылы Психикалық зерттеулер қоғамы (SPR) Палладиноны Неапольде тексеру үшін үш адамнан тұратын комиссия құрды. Комиссия құрамына мырза Херевард Каррингтон, американдық Психикалық зерттеулер қоғамының зерттеушісі және әуесқой фокусник; мырза В. В. Баггли, сондай-ақ тәжірибелі зерттеуші және әуесқой фокусник; және құрметті Эверард Фельдинг, зерттеуші ретінде көп жылдар бойы тәлім алған және "жалған медиумдардың қолынан толыққанды білім алған" кісілер кірді. Бөлменің бұрышында қара перделерден жасалған, ішінде музыкалық аспаптар бар кішкентай дөңгелек үстел орналасқан сеанс кабинеті құрылды. Перделердің алдына ағаш үстел қойылды. Сеанс кезінде Палладино пердеге арқасымен бұл үстелге отыратын. Зерттеушілер оның екі жағына отырып, қолын ұстап, аяғын оның аяғына қоятын. Кейбір сеанстарға қонақтар да қатысты; Фельдингтің баяндамасында профессор Боттацци мен профессор Галеотти төртінші сеанста, ал мистер Райан сегізінші сеанста болғаны айтылған. Франк Подмор өзінің "Жаңа спиритизм" (1910) кітабында Фельдингтің баяндамасын жан-жақты сынады. Подмор баяндамада маңызды сәттер туралы жеткіліксіз ақпарат берілгенін, зерттеушілердің куәгерлердің айғақтарын беруінде Палладиноның аяқтары мен қолын кім ұстағаны туралы қайшылықтар мен сәйкессіздіктер бар екенін мәлімдеді. Психолог К. Э. М. Хансель сеанстардың жағдайлары алдауға бейім екендігіне байланысты Фельдингтің баяндамасын сынады. Хансельдің айтуынша, олар жартылай қараңғы жағдайда, түнгі немесе таңертеңгі уақытта өткізілді, бұл шаршау мүмкіндігін тудырды және "зерттеушілердің табиғаттан тыс күштерге сенімі мықты болғандықтан, олар эмоционалды түрде қатысатын". 1910 жылы Эверард Фельдинг Херевард Каррингтон мен В. В. Багглисіз Неапольге қайта оралды. Оның орнына, онымен бірге досы Уильям С. Мариотт, Пирсон журналында психикалық алаяқтықты әшкерелеген белгілі фокусник болды. Оның жоспары – 1908 жылы Палладиномен болған атақты Неаполь кездесуін қайталау еді. 1908 жылғы отырыстар зерттеушілерді озатқаннан өзгеше, бұл жолы Фельдинг пен Мариот оның АҚШ-та істегеніндей, алдап жүргенін анықтады. Оның алдауы айқын болды. Палладино бақылаудан қашып, аяғымен заттарды жылжытып, перделерді қолмен сілкіп, шкаф үстелін терісімен жылжытып, сеансқа қатысушыларға қол тигізіп тұрғаны байқалды. Мильборн Кристофер осы жайтты былай деп жазды: "Егер адам қандай да бір тәсілді білсе және не іздеу керектігін білсе, тек ең шебер орындаушы ғана осындай хабардар тексеруге қарамастан, иллюзияны сақтай алады". Пол Курц Каррингтон Палладиноның құпия серіктесі болуы мүмкін екенін ұсынды. Курцтың айтуынша, оның Неапольдегі сеанстардан кейін оның менеджері болып тағайындалуы күдіс тудырды. Каррингтон соңғы сеанс өткен түні де болмады. Алайда, Фельдингтің баяндамасын талдаған Массимо Полидоро мен Джан Марко Ринальди 1908 жылғы Неаполь сеанстары кезінде Палладино өзінің аяғын қолдана отырып құбылыстарды тудыра алғандықтан, құпия серіктес қажет емес деген қорытындыға келді.

In the late 19th century, the criminologist Cesare Lombroso attended séances with Palladino and was convinced that she had supernatural powers. Lombroso was persuaded by Palladino's manager, Ercole Chiaia, to attend her séances. Chiaia challenged him in an open letter in the magazine La Fanfulla, pointing out that if Lombroso was unbiased and free of prejudice, he should be willing to investigate her phenomena. Initially, Lombroso rejected the challenge, which was accepted by a young Spanish physician, Manuel Otero Acevedo, who travelled to Naples, studied Palladino and convinced Lombroso, Aksakof and other scientists of the importance of investigating her phenomena. Lombroso's subsequent conversion, reported by the press in Italy and the world, was instrumental to Palladino's reaching celebrity status at the turn of the century. Most extraordinary was a phenomenon that Lombroso dubbed "The Levitation of the Medium to the Top of the Table." However, other investigators found the levitations of the table to be fraudulent. Lombroso's daughter Gina Ferrero wrote that, in his later years, Lombroso suffered from arteriosclerosis and his mental and physical health was wrecked. Joseph McCabe wrote that because of this it is not surprising that Palladino managed to fool him with her tricks. Enrico Morselli was also interested in mediumship and psychical research. He studied Palladino and concluded that some of her phenomena were genuine – evidence for an unknown bio psychic force present in all humans. In 1908, the Society for Psychical Research (SPR) appointed a committee of three to examine Palladino in Naples. The committee comprised Mr. Hereward Carrington, investigator for the American Society for Psychical Research and an amateur conjurer; Mr. W. W. Baggally, also an investigator and amateur conjurer of much experience; and the Hon. Everard Feilding, who had had an extensive training as investigator and "a fairly complete education at the hands of fraudulent mediums." In the corner of the room was a séance cabinet created by a pair of black curtains to form an enclosed area that contained a small round table with several musical instruments. In front of the curtains was placed a wooden table. During the séances, Palladino would sit at this table with her back to the curtains. The investigators sat on either side of her, holding her hand and placing a foot on her foot. Guest visitors also attended some of the séances; the Feilding report mentions that Professor Bottazzi and Professor Galeotti were present at the fourth séance, and a Mr. Ryan was present at the eighth séance. Frank Podmore in his book The Newer Spiritualism (1910) wrote a comprehensive critique of the Feilding report. Podmore said that the report provided insufficient information for crucial moments and the investigators representation of the witness accounts contained contradictions and inconsistencies as to who was holding Palladino's feet and hands. The psychologist C. E. M. Hansel criticized the Feilding report based on the conditions of the séances being susceptible to trickery. Hansel said that they were performed in semi dark conditions, held in the late night or early morning introducing the possibility of fatigue and the "investigators had a strong belief in the supernatural, hence they would be emotionally involved." In 1910, Everard Feilding returned to Naples, without Hereward Carrington and W. W. Baggally. Instead, he was accompanied by his friend, William S. Marriott, a magician of some distinction who had exposed psychic fraud in Pearson's Magazine. His plan was to repeat the famous earlier 1908 Naples sittings with Palladino. Unlike the 1908 sittings which had baffled the investigators, this time Feilding and Marriott detected her cheating, just as she had done in the US. Her deceptions were obvious. Palladino evaded control and was caught moving objects with her foot, shaking the curtain with her hands, moving the cabinet table with her elbow and touching the séance sitters. Milbourne Christopher wrote regarding the exposure "when one knows how a feat can be done and what to look for, only the most skillful performer can maintain the illusion in the face of such informed scrutiny." Paul Kurtz suggested that Carrington could have been Palladino's secret accomplice. Kurtz found it suspicious that he was appointed as her manager after the séances in Naples. Carrington was also absent on the night of the last séance. However, Massimo Polidoro and Gian Marco Rinaldi who analyzed the Feilding report came to the conclusion that no secret accomplice was needed as Palladino during the 1908 Naples séances could have produced the phenomena by using her foot.

Америка

Палладино 1909 жылы Америкаға Херевард Каррингтонды менеджер ретінде алып келді. Сиқыршы Говард Терстон сеансқа қатысып, Паладиноның үстелді көтеруін нағыз деп мойындады. Дэниел Коэн: "[Палладино] Мюнстербергтің әшкέρлеуіне қайырған жоқ. Оның қулықтары бұрын да көп рет ашылған, бірақ ол сәтті болды" деді. Паладиноның қорғаушылары бұл жайтты маңызды деп санамады. 1910 жылдың қаңтар айында Колумбия университетінің физика зертханасында бірнеше сеанс өтті. Онда Роберт Вуд және Эдмунд Бичер Уилсон сияқты ғалымдар қатысты. Сәуір айындағы сеанстарға сиқыршылар В. С. Дэвис, Дж. Л. Келлог, Дж. В. Сарджент және Джозеф Ринн қатысты. Олар Паладиноның сол аяғын босатқанын анықтады. Ринн Паладиноның сеансында байқалған алаяқтық әрекеттерді толық баяндады. Ринн Паладиноға, егер ол сиқыршылардың қайталай алмайтын бақыланатын жағдайда керемет нәрсе жасаса, 1000 доллар сыйлық беруге уәде берді. Паладино бәйгеге келісті, бірақ оған қатыспады, керісінше Италияға оралды. Тарихшы Питер Ламонт Паладиноның қорғаушылары оның алдағанын мойындағанын, бірақ олар "ең сенімді дәлелдерді (алдау мүмкін емес деп санайтын жерлерді) көрсетті, [бірақ] сыншылар тергеушілер оны байқамады деді" деп жазды. Алдамшылық және Паладино туралы философ және скептик Пол Курц былай деп жазды:

Palladino visited America in 1909 with Hereward Carrington as her manager. The magician Howard Thurston attended a séance and endorsed Palladino's levitation of a table as genuine. Daniel Cohen said that "[Palladino] was undaunted by Munsterberg's exposure. Her tricks had been exposed many times before, yet she had prospered." The exposure was not taken seriously by Palladino's defenders. In January 1910 a series of séance sittings were held at the physics laboratory at Columbia University. Scientists such as Robert W. Wood and Edmund Beecher Wilson attended. The magicians W. S. Davis, J. L. Kellogg, J. W. Sargent and Joseph Rinn were present in the last séance sittings in April. They discovered that Palladino had freed her left foot to perform the phenomena. Rinn gave a full account of fraudulent behavior observed in a séance of Palladino.|

Palladino was offered $1000 by Rinn if she could perform a feat in controlled conditions that could not be duplicated by magicians. Palladino eventually agreed to the contest but did not turn up for it, and instead returned to Italy. Historian Peter Lamont has written that although Palladino's defenders accepted that she would cheat, they "pointed to the best evidence (where, they argued, fraud had been impossible), [but] critics argued that the investigators had simply missed it." On the subject of fraud and Palladino, the philosopher and skeptic Paul Kurtz wrote:

[Palladino] was caught red handed in blatant acts of fraud by members of the Society for Psychical Research in Cambridge and by scientific teams at Columbia and Harvard Universities. She was shown to be substituting her hand or foot and using them in darkened seances to move objects so that they appeared to be levitating. Even her defenders conceded that she cheated, at least some of the time. The problem that puzzles me is this; If one finds sleight of hand techniques being used some of the time by such individuals, then why should one accept anything else that is presented by them as genuine? Skeptics question the first Feilding report because in a subsequent test by Feilding and other tests by scientists, Palladino had been caught cheating.|

In 1910, Stanley LeFevre Krebs wrote an entire book debunking Palladino and exposing the tricks she had used throughout her career, Trick Methods of Eusapia Paladino. The psychologist Joseph Jastrow's book The Psychology of Conviction (1918), included a chapter ("The Case of Paladino (sic)") exposing Palladino's tricks. Researchers have suspected that Palladino's first husband, a travelling conjuror, taught her séance tricks. Theodor Lipps who attended a séance sitting in 1898 in Munich noticed that, instead of Palladino's hand, he held the hand of the sitter controlling the left side of the medium. In this way Palladino had freed both hands. She was also discovered using trickery by others in Germany. Palladino normally refused to allow someone beneath the table to hold her feet with his hands. She refused to levitate the table from a standing position. The table being rectangular, she had to sit only at a short side. No wall of any kind could stand between Palladino and the table. The weight of the table was seventeen pounds. The table levitated to a height of 3 to 10 inches for a maximum of 2–3 seconds. She was an expert at freeing a hand or foot to produce phenomena. She chose to sit at the short side of the table so that her controllers on each side had to sit closer together, making it easier to deceive them. In 1909 an article was published in The New York Times titled "Paladino Used Phosphorus". Hereward Carrington confessed to having painted Palladino's arm with phosphorescent paint, though he claimed to have used the paint to detect fraud by tracking the movement of her arm. There was publicity over the incident and Carrington claimed his comments had been misquoted by newspapers. The conjuror W. S. Davis published an article (with diagrams) exposing the tricks of Palladino. Davis also speculated that she used a piece of wire that she hid in her dress to tilt the séance table. Davis noted that when an attempt had been made to place a screen between her and the table she protested. Davis wrote she could not lift the table unless her dress was in contact with it and there is no obstruction between herself and the table. Physician Leonard Keene Hirshberg who attended a séance, observed Palladino to have "hook[ed] her skirt and foot into a tiny reed table behind her" he also said that he heard a noise that sounded like "a piece of wire, pin, or toe nail groping its way under the table." The psychologist Millais Culpin wrote that Palladino was a conscious cheat but also had symptoms of hysterical dissociation so may have deceived herself. Laura Finch, editor of the Annals of Psychical Science, wrote in 1909 that Palladino had "erotic tendencies" and some of her male séance sitters were deluded or "glamoured" by her presence. According to Deborah Blum, Palladino had a habit of "climbing into the laps of the male" investigators. M. Lamar Keene said that "observers said that Eusapia Palladino used to experience obvious orgasmic reactions during her séances and had a marked propensity for handsome male sitters." In 1910, Palladino admitted to an American reporter that she cheated in her séances, claiming her sitters had 'willed' her to do so. Eric Dingwall who investigated the mediumship of Palladino came to the conclusion that she was "vital, vulgar, amorous and a cheat."

[Палладино] Кембридждегі Психикалық зерттеулер қоғамының мүшелері мен Колумбия және Гарвард университеттерінің ғылыми топтары оны ашық алаяқтық әрекеттерінде ұстады. Ол қолын немесе аяғын ауыстырып, оларды қараңғы сеанстарда заттарды қозғалтуға пайдаланды, соның салдарынан олар желбірегендей көрінді. Тіпті оның қорғаушылары да, кем дегенде кейде, оның алдағанын мойындады. Мені қызықтыратын мәселе мынада: егер мұндай адамдар кейде қолмен жасалатын амалдарды қолданса, онда неге олардың басқаларын шынайы деп қабылдау керек? Скептиктер алғашқы Филдингтің есебін күдікпен қарады, өйткені Филдингтің кейінгі сынағында және ғалымдардың басқа сынақтарында Паладино алдап тұрғаны анықталды. Психолог Джозеф Джастроудың "Психологиялық сендіру" (1918) кітабында Паладиноның қулықтарын ашып көрсететін тарау ("Паладино ісі (sic)") бар. Зерттеушілер Паладиноның алғашқы күйеуі, саяхатшы сиқыршы, оған сеанс трюктерін үйреткен деп күдіктенді. 1898 жылы Мюнхенде болған сеансқа қатысқан Теодор Липпс Паладиноның қолының орнына медиумның сол жағын басқаратын сеансқа қатысушының қолын ұстағанын байқады. Осылайша Паладино екі қолын да босатқан. Ол Германиядағы басқалар арқылы да қулықпен айналысатынын анықтады. Паладино әдетте үстелдің астындағы біреудің аяғын қолмен ұстауына рұқсат бермейтін. Ол үстелді тік тұрған күйінен көтеруден бас тартты. Үстел төртбұрышты болғандықтан, ол қысқа жағында ғана отыруға мәжбүр болды. Паладино мен үстелдің арасында ешқандай қабырға болмауы керек еді. Үстелдің салмағы он жеті фунт болды. Үстел 3-10 дюйм биіктікке 2-3 секундқа көтерілді. Ол қолды немесе аяқты босатып, құбылыстарды тудыруда шебер болды. Ол үстелдің қысқа жағында отыруды таңдады, сондықтан оның бақылаушылары екі жақта да бір-біріне жақын отыруға мәжбүр болды, оларды алдау оңай болды. 1909 жылы "Нью-Йорк Таймс" газетінде "Паладино фосфорды қолданды" деген мақала жарық көрді. Херевард Каррингтон Паладиноның қолын фосфоресцентті бояумен бояғанын мойындады, бірақ ол бояуды оның қолының қозғалысын қадағалап, алаяқтықты анықтау үшін қолданғанын мәлімдеді. Бұл оқиға туралы көпшілікке мәлім болды және Каррингтон өзінің пікірлерін газеттер қате келтірді деп мәлімдеді. Сиқыршы В. С. Дэвис Паладиноның амал-тәсілдерін ашып көрсететін мақала жариялады. Дэвис сонымен қатар, ол киімінің ішіне жасырып қойған сымның бір бөлігін сеанс үстелін еңкейту үшін қолданған деп болжайды. Дэвис өзінің және үстелдің арасында экран қоюға тырысқанда, ол наразылық білдіргенін атап өтті. Дэвис, егер оның киімімен жанаспаса және өзі мен үстел арасында кедергі болмаса, үстелді көтере алмайтынын жазды. Бір сеансқа қатысқан дәрігер Леонард Кин Хиршберг Паладиноның "күлтегін және аяғын артында тұрған кішкентай қамыс үстелге іліп тұрғанын" байқаған. Сондай-ақ, ол "тесті астынан сым, шына немесе аяқ тырнағы сыпырылып жатқандай" шу естілгенін айтты. Психолог Милла Кальпин Паладиноның саналы түрде алдап жүргенін, сонымен қатар истерикалық диссоциация белгілері бар екенін, сондықтан өзін алдаған болуы мүмкін деп жазды. "Психикалық ғылым жылнамасының" редакторы Лора Финч 1909 жылы Паладиноның "эротикалық бейімділіктері" бар екенін және оның кейбір ер адам сеансқа қатысушылары оның сымбатына алданып, "баурап" қалғанын жазды. Дебора Блумның сөзінше, Паладиноның әдеті "ер адамдардың жанына отыру" еді. М. Ламар Кин Паладиноның сеанстары кезінде "көрермендердің Паладиноның сеанстары кезінде айқын оргазмдық реакцияларға ұшырағанын және сұлу ер адамдарға бейім екенін" айтты. 1910 жылы Паладино американ тілшісіне сеанстары кезінде алдағанын мойындады, оның сеансқа қатысушылары оны олай істеуге "мәжбүрлегенін" мәлімдеді. Эрик Дингволл Паладиноның медиумдығын зерткеннен кейін оның "жанды, жабайы, махаббатқа құштар және алдаушы" екенін түйіндеді.