Кіріспе
1956 жылы түсірілген Кон Ичикаваның фильмі Ичикава Такеямамен кездесуі туралы әңгімелесіп, Такеяма соғыста Қытайда соғысқандықтан, ешқашан Бірмаға бармағанын айтқан кезде таң қалды. Такеяма Қытай туралы жазуды жоспарлап отырғанын, бірақ ол әңгімеде сөз еткен музыка осында жиі кездеспейтінін түсіндірді. Жазушы Кэтрин Расселлдің айтуынша, Мизусима басында монахтың киімін ұрлап, буддалық монах болып көрінгенімен, одан да құлшынысты болады. Алайда Расселл Мизусиманың буддизмі, оның қабірлерге салют жасауы және япониялық қораптарды қолдануы жапондық ұлтшылдықтың бір түрі болып қала береді деп айтады. Профессор Рональд Грин Мизусиманың жапондық сарбаздарды жерлеуге арналған монах ретінде міндеті діни сапар болып табылады деп айтады, оның үйінділері буддалық ступаларға ұқсайды, ал оның қабірлерге сәлем беру тәжірибесі буддалық ритуалдарды еске салады. Фильмнің көрнекі бейнелері сонымен қатар буддалық хабарларды жеткізеді, құрлықтағы панорамалар, содан кейін фильмнің соңында мұхит, Мизусиманың хабарларының "кеңдігін" көрсетеді. Толық айдың суреттері буддалық ояну символдарын еске салады. Фильмде музыка мәдени топтар мен жаулар арасындағы бірлікті бейнелеу үшін де қолданылады. Ән айту Иноуэйдің тобындағы рухты жақсартады, Иноуэй музыкада оқыған, ал Мизусима Бирмамен байланысты аспап - Бирма арфасында өздігінен оқытылады. Топ соғыстың аяқталғанын Мизусима "Hanyo no yado" әнін орындағанда біледі, британдықтар "Үйге! "Сүйікті үй!"
Ichikawa met with Takeyama to discuss the story, and was surprised when Takeyama revealed he had never been to Burma, having fought in China during the war. Takeyama explained he planned to write about China, but the music he referenced in his story was not commonly found there. Author Catherine Russell writes that Mizushima, initially stealing a monk's robes and disingenuously posing as a Buddhist monk, becomes more devout. However, Russell argues that Mizushima's Buddhism, in his salute of graves and use of distinctly Japanese boxes, remains a form of Japanese nationalism. Professor Ronald Green argues that Mizushima's mission as a monk to bury Japanese soldiers is a pilgrimage, in which his mounds resemble Buddhist stupas, and his practice of saluting the graves is reminiscent of Buddhist rituals at stupas. The film's visuals also communicate Buddhist messages, with the panoramas in land, and then the ocean at the end of the film, showing the "broadness" of Mizushima's messages. Shots of full moons invoke Buddhist symbols of awakening. Music is also used in the film to represent the unity between cultural groups and enemies. Singing improves the spirits in Inouye's group, with Inouye trained in music while Mizushima is self taught in the Burmese harp, an instrument particularly associated with Burma. The group learns the war is over when Mizushima plays "Hanyo no yado", with the British joining in by singing "Home! Sweet Home!"
Шығару
Жапонияда фильмді тапсырған студия - Никкацу 1956 жылы 21 қаңтарда 63 минут бойы фильмнің бірінші бөлігін шығарды. Екінші бөлігі 80 минутқа созылып, 12 ақпанда жарық көрді. Бұл Ичикаваның халықаралық деңгейде шыққан алғашқы фильмі болды, бірақ 143 минуттық фильм 116 минутқа дейін қысқартылды, бұл Ичикаваның қарсылығы деп саналады. Фильмді DVD-де 2007 жылдың наурыз айында The Criterion Collection шығарды.
Мұра
"Бирман арфасы" романында соғыстағы каннибальдар бейнеленген көрініс бар. Фильмде бұл жағдай өзгертілмесе де, Ичикава бұл тақырыпты 1959 жылы түсірген "От жалында" фильмінде зерттеді. Ол 3,87 миллион көрерменді тартты, ол кезде ол Жапониядағы ең үлкен екінші кассалық хит болды.