Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бұл талап арыз және іс бойынша талап арыз – ағылшын ортақ құқығындағы екі балама құқық бұзушылық түрі, біріншісі адамға қарсы жасалған құқық бұзушылықты, екіншісі заңмен қорғалатын кез келген нәрсеге қарсы жасалған құқық бұзушылықты қамтиды. Бұл талап арыз қазіргі заманда іс бойынша шағым ретінде де танылады және құқық бұзушылық болып есептелетін, бірақ әлі белгілі бір категорияға жатпайтын кез келген әрекет үшін қолданылуы мүмкін.
The writs of trespass and trespass on the case are the two catchall torts from English common law, the former involving trespass against the person, the latter involving trespass against anything else which may be actionable. The writ is also known in modern times as action on the case and can be sought for any action that may be considered as a tort but is yet to be an established category.
Құқық бұзушылық туралы бұйрықтың пайда болуы
Заңбұзушылық және заңбұзушылық ісі, немесе "іс", 13 ғасырда Лондонның патшалық соттарында жеке шаралар ретінде басталды. Бұл ерте заңбұзушылық түрлері кең ауқымдағы құқық бұзушылықтарды көрсетті. Алайда, 1278 жылы Глостер жарғысы қабылданды. Бұл патшалық соттардағы іс-қимылдарды 40 шиллингтен жоғары сомадағы мүліктік зиянға, мүгедектікке, ұруға немесе жарақаттануға дейін шектеді. Осы жарғы қабылданғаннан кейін көп ұзамай "күш және қару" немесе "vi et armis" деп аталатын заңбұзушылыққа қатысты стандартталған талап арыздар пайда болды. Күш және қару қолдану туралы айыптаулар жай ғана заңбұзушылық деп белгіленді. Кейбір "vi et armis" нысанындағы істер, шын мәнінде, күш пен қаруды қамтымаған және ойдан шығарылған болып саналуы мүмкін. Мысалы, 1317 жылғы "Раттлсден" Грунстоунға қарсы сот ісін қарастырайық. Алайда, талап арызда былай делінген: "Қозғалған күшпен, яғни қылыштармен, садақтармен және жебелермен, олар аталған шараптың көп бөлігін тартып алды, ал шараптың орнына тұзды суды құйып, осылайша барлық шарапты жойды".
Trespass and trespass on the case, or "case", began as personal remedies in the royal courts in London in the 13th century. These early forms of trespass reflected a wide range of wrongs. In 1278, however, the Statute of Gloucester was passed. This limited actions in the royal courts to property damage worth above 40 shillings, maims, beatings or wounds. Soon after this Statute was passed, writs of trespass appeared in a stereotyped form alleging "force and arms", or "vi et armis". Trespass writs alleging force and arms became known simply as trespass. Some of the cases brought in vi et armis form probably did not involve force and arms at all and could be regarded as fictions. An example is Rattlesdene v Grunestone in 1317 on the adulteration of wine with salt water. The form of the writ, stated however, that the defendants "with force and arms, namely with swords and bows and arrows, drew off a great part of the wine from the aforesaid tun and instead of the wine so drawn off they filled the tun with salt water so that all the aforesaid wine was destroyed".
Іске қатысты заңсыз кіру туралы бұйрықтың пайда болуы
1350 жылдарға қарай, корольдік соттарда құқық бұзу туралы талаптар тек "күш пен қару қолданылған" деп айтылған жағдайда ғана қарала бастады. Дегенмен, бұл көбінесе процедуралық мәселе еді; корольдік соттардың кейбір бөлімдері осы тұрғыда басқаларына қарағанда көбірек жеңілдік көрсетті. Атап айтқанда, Корольдің тағы бойынша іс жүргізу, Жалпы соттар бойынша іс жүргізуге қарағанда кем қатаң болды. 1340 және 1360 жылдар аралығында бірнеше іс заң жобасы арқылы Корольдің тағына әкелінді, оларда күш пен қару қолданылғандығы туралы айтылмады. Хэмбер паромдық ісінде (1348) Хэмбер өзенінен ат кесіп өту кезінде жоғалып кетті, және күш пен қару қолданылғандығы туралы ешқандай мәлімдеме жасалмады. "Шыншыл" талаптар жасаудағы шешуші кезең Вальдон мен Марешаль (1369) ісі болды. Жауапкердің талапкердің атына немқұрайлылықпен қарағаны айтылды. Жалпы соттар мұндай жағдайда талапта күш пен қару туралы мәлімдеме жасаудың қажеті жоқ екенін мойындады. 1390 жылдарға қарай, осы талап бойынша іс қозғау кең таралды.
By the 1350s, writs of trespass could be litigated in the royal courts only if they alleged "force and arms". That was, however, largely a problem of procedure; some sections of the royal courts were more liberal than others in that respect. In particular, procedure under the King's Bench was less strict than procedure by writ in the Court of Common Pleas. Several cases were brought by a procedure of Bill into the King's Bench which did not allege force and arms between the 1340s and 1360s. In the Humber Ferry Case (1348), a horse was lost while being ferried across the Humber, and no force of arms was alleged. The turning point in the creation of "honest" writs of Case was Waldon v Mareschal (1369). It was alleged that the defendant had negligently treated the plaintiff's horse. The Common Pleas accepted that in such a situation, an allegation of force and arms in a writ would not be appropriate. By the 1390s, actions on the case were common.