Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сусак (; неміс және француз тілдерінде: Sansig) – Хорватияның Адриатика теңізінің солтүстік жағалауындағы кішкентай арал. Сансего атауы грек сөзі Сансегус (Sansegus) – аралда көптеп өсетін бидайық (орегано) деген мағынаны білдіреді. Аралда әлі де аз ғана жергілікті тұрғындар тұрады, бірақ ол, әсіресе жаз айларында, танымал туристік орынға айналды. Сусақтың көптеген халқы қазір Америка Құрама Штаттарында тұрады.
Susak (; German and French: Sansig) is a small island on the northern Adriatic coast of Croatia. The name Sansego comes from the Greek word Sansegus meaning oregano which grows in abundance on the island. A small percentage of natives still reside on the island which has increasingly become a popular tourist destination—especially during the peak summer months. Many of the people from Susak currently live in the United States.
География
Кварнер шығанағында және Истрия түбегінің оңтүстік-шығысында орналасқан Хорватияның Сусак аралы Лошин аралынан оңтүстік-батысқа қарай, Уние аралынан оңтүстікке қарай және Италия жағалауынан шығысқа қарай орналасқан. Сусак шамамен ұзын және ені, ал ауданы шамамен құрайды. Сусақтың ең биік нүктесі – Гарба, теңіз деңгейінен жоғары орналасқан. Геологиялық тұрғыдан алғанда, бұл арал Адриатика теңізіндегі басқа аралдардан өзгеше, себебі ол негізінен әктас тау жынысының үстіне жатқан ұсақ құмнан тұрады. Аралда құм қалай пайда болғаны толыққанды анықталған жоқ: кейбір ғалымдар Сусақтың соңғы мұз дәуірінде По өзенінен келген шөгінділердің нәтижесінде пайда болғанын болжайды, бұл шөгінділер тектоникалық белсенділік арқасында су бетіне көтерілген, ал басқалары Сусақ құмының эолдық текті деп санайды. Топырақтың кеуектілігіне байланысты аралда тұрақты су ағындары немесе басқа да су көздері жоқ.
Located in the Kvarner Bay and southeast of the Istrian peninsula, the Croatian island of Susak is southwest from the island of Lošinj, south of the island of Unije, and east of the Italian coast. Susak is about long and wide, and covers an area of approximately Susak's highest elevation point, Garba is above sea level. The island is geologically different from other Adriatic islands in that it is mostly formed of fine sand laid on a limestone rock base. The way sand appeared on the island has not been fully settled: while some scientists speculate that Susak formed as a result of sediment deposits from the river Po during the last ice age, which rose above the surface through tectonic activity, others believe Susak's sand is of eolic origin. Due to the porous soil, there are no permanent water streams or other bodies of water on the island.
Тарих
Сусак тарихы бай және күрделі оқиғалармен толы. Өкінішке орай, 20-шы ғасырға дейінгі тарихының көп бөлігі белгісіз. Бұның себебі негізінен үш факторда. Біріншіден, 20-шы ғасырға дейін Сусак тұрғындарының көпшілігінде формальды білім болмады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін аралдан жаппай көші-қон болмай тұрып, бастауыш мектепті бітірген тұрғын табу сирек кездесетін. Екіншіден, арал тарихының көп бөлігі жазбада қалдырылмаған, ауызша таратылған. Соңғысы, және ең маңыздысы, арал тарихы үнемі өзгертіліп, жасырылып, сол кездегі билеушілердің ықпалына түсірілген. Мысалы, аралдың аты үкіметтің өзгеруіне байланысты кем дегенде үш рет өзгерген (Сансагус, Сансего және Сусак). Осы себептерге байланысты арал тарихын нақты қалпына келтіру қиын.
Susak's history is a rich and complex story. Unfortunately, little of it prior to the 20th century is known. This is a result of mainly three factors. First, few of Susak's inhabitants prior to the 20th century had formal education. Before the massive exodus off the island after World War II, it was rare to find a resident who had finished the equivalent of grade school. Next, most of the island's history was not recorded – it was passed down orally. Finally, and probably most prevalent, the island's history was consistently manipulated, suppressed, and influenced by those who were its current rulers. For example, even the island's name changed at least three times (Sansagus, Sansego, and Susak) depending on which government controlled it. For these reasons, it is difficult to precisely piece together the island's history.
Мифтік шығу тегі
Ежелгі заманда, аралдар грек колониясы болған кезде, олар Абсиртідер деп аталды. Бұл Аргонавттар туралы аңыз бойынша, Ясон мен Медея алтын жүнді ұрлағаннан кейін, сиқыршының інісі Абсирттың қуып жете беруінен қашу үшін Минерва аралына тығылғандарымен байланысты. Алайда, Медеяның інісі оларды тауып алып, ол жасатқан тұзаққа түсті: оны кесіп-кесіп теңізге лақтырды, оның дене мүшелері Крес пен Лошинні айнала қоршаған көптеген кішкентай аралдарды құрады. Олармен бірге келген колхиялықтар осы жерде қалды және Абсорис қаласын құрды.
"In Antiquity, when the archipelago was home to a Greek colony, the islands were called the Absyrtides. This is because, according to an episode in the legend of the Argonauts, Jason and Medea were said to have taken refuge here on the island of Minerva to escape pursuit by Absyrtus, the sorceress's brother, after they had stolen the golden fleece. Medea's brother found them, however, and fell into a trap she had laid: he was chopped into pieces and thrown into the sea where his body parts formed the many islets surrounding Cres and Lošinj. The Kolchians, who had come with them, remained here and founded the city of Absoris."
Антикалық кезеңнен Наполеонға дейін
Сусак атауының грекше «маржорам» деген мағына беретін сампсихон сөзінен шыққан деп есептеледі, ол кейін роман тілдерінде сансегус және сансакус болып өзгеріп, соңында славяндар Сусак деп атады. Сусакқа кем дегенде екі мың жыл бұрын иллирийліктер, грек теңізшілері және римдіктер (бай римдік азаматтар үшін жазғы демалыс орны ретінде) қоныстанған деген болжам бар. Сусакта осыны растайтын тікелей дәлелдер аз болғанымен, Сусақты қоршаған басқа аралдарда ғимараттар, мозаикалар, монеталар және жерлеу саркофагтары сияқты көне қалдықтар табылды. Сусак соңғы рет ерте орта ғасырларда қоныстанған болуы мүмкін. Егер Сусак сол кезде қоныстанған болса, онда славяндар Византия империясының билігінде аралды басқарған болуы керек (шамамен 500 жылдан шамамен 1000 жылға дейін). Джованни Диакон Сусақ туралы ең ерте сақталған жазбаны 11 ғасырдың басында жазды. Ол 844 жылы сарациндер венециялық кемелер флотын жойғанын айтқан. Құтқарылған кемелер Сансегоға қашқан деседі. Сусак 10-11 ғасырларда Хорватия Корольдігінің билігінде болды. 1071 жылы немесе шамамен сол уақытта Хорватия королі Крешимир Сусақты бенедиктин монахтарына аралда монастырь салу үшін берді, ол Әулие Михаил және Николайға арналмақ болды. Бенедиктин монахтары Сусақты 12 ғасыр мен 1267 жыл аралығында басқарды. 1267 жылы Истрия Венеция Республикасының құрамына кірді, және Сусақ та сол кезде немесе шамамен сол уақытта венециялықтарға өткен болуы мүмкін. Монастырь 11 ғасырдан 1770 жылға дейін жұмыс істеді, содан кейін оның орнына жаңа Әулие Николай шіркеуі салынды. 13-18 ғасырлар аралығында Сусақ венециялық дождардың түрлі құжаттарында, карталарында және ресми қағаздарында кездеседі. 1280 жыл шамасында Сусақты алғаш рет көрсеткен ең көне теңіз картасы – Carta Pisana жарық көрді. 16-18 ғасырларда картографтар Сусақтағы елді мекенді егжей-тегжейлі көрсеткен. 1593 жылы Кристиан Сгроттен аралдағы елді мекенді картаға түсірген алғашқы адам болды. 17 ғасырдың соңында картограф Корнелий Сусақтағы мұнара туралы айтқан: Villa e torre di Sansego. 1771 жылы картограф Альберто Фортис Сусақтағы шіркеу, порт және бірнеше шығанақтар мен мүйістері бар елді мекенді сипаттады. Бенедиктин монахтарынан кейін Сусақты Венеция Республикасы басқарды. Венеция билігі 1797 жылдың 17 сәуіріне дейін жалғасты, содан кейін Наполеон Бонапарт Леобен шартына қол қойып, Истрия мен Далмация арасындағы жерді (Сусақты қоса алғанда) Австрияға берді. Бұл жерді Австрияға қосу туралы ұсыныс 1797 жылдың 17 қазанында Кампо-Формио шартымен бекітілді.
The name of Susak is believed to be derived from sampsychon (Greek for marjoram), which was later transformed into sansegus and sansacus in Romance languages, and finally adopted by Slavs as Susak. There is speculation that Susak has been settled for at least two thousand years by Illyrians, Greek sailors, and Romans (as a summer resort for wealthier Roman citizens). While there is little or no surviving evidence from Susak supporting this claim, there are ancient remains including buildings, mosaics, coins, and burial sarcophagi on other islands surrounding Susak. The latest Susak would have been settled is during the early Middle Ages. Assuming Susak was settled then, probably Slavs would have ruled the island under the Byzantine Empire during that time period (circa 500 CE through circa 1000 CE). Giovanni the Deacon wrote the earliest surviving text referencing Susak in the early 11th century. He wrote about Saracens in 844 destroying a fleet of Venetian ships. The surviving ships were said to have fled to Sansego. Susak was likely governed by the Croatian Kingdom during the 10th and 11th centuries. In or around 1071, the Croatian King Krešimir gave Susak to Benedictine monks to build an abbey on the island, which would be dedicated to Saint Michael and Nicholas. The Benedictine monks governed Susak until sometime between the 12th century and 1267. 1267 is the year in which Istria became a territory of the Republic of Venice and it is likely that Susak was also ceded to the Venetians at or around the same time. The monastery was operational from the 11th century until 1770 when the new Church of Saint Nicholas was built on its place. Between the 13th and 18th centuries, Susak is mentioned in various documents, charts, and official papers of Venetian doges. Around 1280, the oldest surviving nautical chart mentioning Susak, the Carta Pisana is published. Between the 16th and 18th centuries, cartographers detail a settlement on Susak. In 1593, Christiaan Sgrooten was the first to chart a settlement on the island. In the late 17th century, the cartographer Cornellius mentioned a tower on Susak: Villa e torre di Sansego. In 1771, cartographer Alberto Fortis cited a settlement on Susak with a church, harbor, and several coves and capes. After the Benedictine monks, the Republic of Venice was next to rule Susak. Venetian rule lasted until April 17, 1797, when Napoleon Bonaparte signed the Treaty of Leoben ceding the land between Istria and Dalmatia (including Susak) to Austria. The proposed secession of this land to Austria was ratified on October 17, 1797, by the Treaty of Campo Formio.
Наполеон қазіргі заманға дейін
Сусак қазір Австрия империясының құрамына кірсе де, ол әлі де Наполеонның билігінде болды. Осы кезеңде (1797-1815 жылдары) Истрия мен Далмация арасындағы аймақ Наполеон империясының Илирия провинциялары немесе қысқаша Наполеонның Илириясы деп белгілі болды. Наполеонның жер аударылуынан кейін Австрия империясы Вена конгресінің шешімімен Сусакты және аймақтың көп бөлігін аннексиялады. Австрия империясы, содан кейін Австро-Венгрия империясы шамамен 1815 жылдан бастап 1918 жылы Бірінші дүниежүзілік соғыстың аяқталуына дейін 100 жылға жуық аралықта аралды басқарды. Австро-Венгрия билігі тұсында Сусак Австрияның теңіз жағалауы, яғни Кустенландтың бір бөлігіне айналды. Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Австро-Венгрия империясы тарағаннан соң, 1919 жылғы Сен-Жермен-ан-Лай шарты бойынша Сусак және басқа бірнеше аумақ салыстырмалы түрде жаңа Италия мемлекетіне берілді. Бенито Муссолинидің фашистік үкіметімен Италия үкіметі осы жаңа итальяндық аумақтарды итальяндықтандыру процесін бастады. Мысалы, Сусакта Италия үкіметі аралдың бірнеше тұрғындарының тегін және олардың жазылуын өзгертуді жүктеді. Тарабокия Тарабоччияға, ал Пикинич Пикиниге айналды. Сусактан эмиграция жасағандар өз ұлты итальяндық екенін айтса, хорват емес адамдар Тарабокия орнына Тарабоччия деп жазды, себебі Австро-Венгрия үкіметі итальян халқының санын азайтуға көп күш жұмсаған еді. 1943 жылдың қыркүйегінде Одақтастар Италияға шабуыл жасаған кезде Сусакқа қатысты итальяндық егемендік аяқталды. Нацистер Адриатикалық теңіз жағалауының операциялық аймағын құрып, Сусакты қоса алғанда, аймақты өз бақылауына алды. Нацистер 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғанға дейін аралда қалды. 1947 жылы Париж бейбіт шарты Екінші дүниежүзілік соғысты ресми түрде аяқтады. Сусак маршал Тито басқарған Социалистік Югославияның құрамына кірді. Югославия 6 республика, 1 автономиялы округ және 1 автономиялы провинциядан тұрды, ал Сусак Хорватия Социалистік Республикасының құрамына енді. 20 ғасырдың ортасында Сусактан жаппай адамдар көшіп кетті. 1991 жылдың 25 маусымында Хорватия Югославиядан тәуелсіздігін жариялады және Сусак жаңадан құрылған Хорватия Республикасының құрамында қалды.
Although Susak was now part of the Austrian Empire, it was still under Napoleon's jurisdiction. This area between Istria and Dalmatia during this time (1797 through 1815) was known as the Illyrian provinces of Napoleon's Empire or Napoleon's Illyria for short. After Napoleon's exile, the Austrian Empire annexed Susak and much of the region per a Viennese congressional resolution. The Austrian Empire and subsequently the Austro Hungarian Empire ruled over the island for the next 100 years from roughly 1815 through the end of World War I, in 1918. Under Austro Hungarian rule, Susak became part of the Austrian Littoral or Küstenland. After the breakup of the Austro Hungarian Empire after World War I, the 1919 Treaty of Saint Germain en Laye gave Susak and several other territories to the relatively new nation of Italy. The Italian government under the fascist government of Benito Mussolini began the Italianization of these new Italian territories. On Susak, for example, the Italian government changed the spellings and pronunciations of several of the island's surnames. Tarabokija became Tarabocchia; Picinić became Picini. Immigrants from Susak would give Italian as their ethnicity and non Croatians themselves would spell Tarabocchia instead of Tarabokija since the Austro Hungarian government had spent many efforts to reduce the Italian population. Italian sovereignty of Susak ended in September 1943 when the Allies invaded Italy. The Nazis established the Operation Zone of the Adriatic Littoral and took control of the area including Susak. The Nazis remained on the island until the end of World War II in 1945. In 1947, the Paris Peace Treaty formally ended World War II. Susak became part of the Socialist Yugoslavia under Marshal Tito. Yugoslavia consisted of 6 republics, 1 autonomous district, and 1 autonomous province, Susak becoming a part of the Socialist Republic of Croatia. Around the middle of the 20th century, Susak experienced a mass exodus. On June 25, 1991, Croatia declared independence from Yugoslavia and Susak remained a part of the newly formed Republic of Croatia.
Этникалық итальяндықтарды қуып шығару және Америкаға жер аударылу
Юлиан аймағындағы итальяндықтар соғыстан кейін, әсіресе жақын маңдағы Истрияда итальяндықтардың жаппай қырғынынан кейін, аралды тастауға зор қысымға ұшырады. Социалистік үкіметтегі хорват және словен ұлтшылдары, славян мемлекетіне (Югославия Федерациясындағы Хорватия Республикасы) қосылғаннан кейін итальяндықтарға ұжымдық жаза салуға тырысты. Сусак Сансего тұрғындары роман және славян лексикасын қамтитын жергілікті диалектіде сөйледі. Кедейлік, ашаршылық және жұмыс таба алмау, сондай-ақ жақсы өмір сүру ниетімен арал 1948 жылдан 1960 жылдардың ортасына дейін саяси жағдай мен ұлтшылдық саясаттың тікелей салдарынан жаппай эмиграцияны бастан өткерді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Югославияның жаңа үкіметі барлық еңбекке қабілетті ер адамдардан белгілі бір мерзімге жалақысыз жұмыс істеуді талап етті. Сансеготтардың (Сусақтан шыққан адамдар) көпшілігі, халықтың 80 пайызынан астамы, 1960 жылдардың ортасына дейін аралды тастап кетті. Сусақ тұрғындары АҚШ-қа көшудің екі негізгі себебі болды. Біріншіден, олар АҚШ-тың оларға байлыққа, жұмысқа, білімге және тұрмыс деңгейіне жақсы мүмкіндіктер ұсынатынына сенді. Екіншіден, Екінші дүниежүзілік соғысқа дейін Сусақтан эмиграциялаған адамдардың көпшілігі АҚШ-қа, әсіресе Нью-Джерси штатының Хобокен қаласына қоныс аударған.
Italians in the Julian region were under extreme pressure to leave after the war, especially following the mass killings of Italians in nearby Istria. The Croat and Slovenian nationalists in the socialist government sought to impose collective punishment on the Italians after the annexation to the Slavic state (the Republic of Croatia in the Yugoslav Federation). The inhabitants of Susak Sansego spoke in a local idiom, with both Romance and Slavic vocabulary. Faced with poverty, famine, and lack of employment opportunities, along with the desire for a better life, the island experienced a mass exodus between 1948 through the mid 1960s directly due to the political climate and nationalist policies. After World War II, Yugoslavia's new government required that all able men work for a period of time without payment. Many of the Sansegots (people from Susak), more than 80 percent of the population, had left the island by the mid 1960s. Susak's inhabitants immigrated to the United States for two main reasons. First, they believed that the United States would be able to offer them better opportunities for wealth, employment, education, and standard of living. Second, the majority of the people who emigrated from Susak prior to World War II had moved to the United States, primarily to Hoboken, New Jersey.
Экономика
Сусак аралының тарихының көп бөлігінде, оның тұрғындары шарап жасау, егін шаруашылығы және балық аулау арқылы өздерін асыраған. Арал тұрғындары 1936-1969 жылдар аралығында шарап пен граппаның көп мөлшерін өндірді, бұл кезде кооперативтік шарап қоймасы сусындарды өндіруге және дайындауға көмектесті. Бір кезде аралда балық консервілеу зауыты да болған. 1960 жылдардың ортасына қарай Сусак дерлік толығымен босады, ал оның бас қаласы қирап жатты. Бүгінде туризм Сусақтың басты саласы болып табылады, бірақ қызыл шарап – плескунац және құрғақ розе – трожищина сияқты шараптар да әлі өндіріледі. Маусым мен қыркүйек аралығында күн сайын бірнеше жүз турист аралға келіп, түнеп қалады немесе күндізгі саяхаттарға шығады. Туристік маусымның шарықталу кезеңінде, шілде және тамыз айларында арал халқының саны 1500-ге дейін жетеді. Сусақтың туризмін дамытуға Сусак Экспо – жетекші, заманауи суретшілерді тартатын халықаралық жылдық өнер шарасы үлкен үлес қосты.
For much of the island's history, Susak's inhabitants supported themselves by making wine, farming, and fishing. The islanders produced a significant quantity of wine and grappa between 1936 and 1969 when a cooperative wine cellar aided in the production and manufacturing of the beverages. At one time, there was also a fish cannery on the island. By the mid 1960s, Susak had become almost completely depopulated with its main town in virtual ruin. Today, tourism is Susak's main industry although some wine is still produced particularly a red wine called pleskunac and a dry rosé called trojiśćina. Between June and September, several hundred tourists visit the island each day, overnight or on day long excursions. In the peak of the tourist season, in July and August, the island's population swells up to 1,500. A boost to Susak's tourism was the Susak Expo – an international annual art event attracting leading, contemporary artists.
Әдет-ғұрыптар мен дәстүрлер
Хорватия материгінен қашықтығы және оны жылдар бойы басқарған көптеген мәдениеттердің ықпалынан туындап, Сусак тұрғындарының көптеген ерекше дәстүрлері бар. Кейбір дәстүрлер аралға тән, мысалы, аралдың тілі мен әсем киімдері. Ал басқа дәстүрлер, мысалы, ас мәдениеті, Оңтүстік және Орталық Еуропаның алуан түрлі әдет-ғұрыптарының үйлесімінен құралған. Сусак тұрғындары ерекше диалектте сөйлейді, оны тек аралда және аралдан кеткен ересек ұрпақ арасында естуге болады. Сонымен қатар, аралдың 60 жастан асқан көптеген тұрғындары итальян тілінде де сөйлейді. Арал тұрғындарының бір-бірін лақап атымен атау қа обырасы бар, және Сусаққа келген сырттан келгендерге де лақап ат қойылады.
Due to its significant distance from mainland Croatia and the many cultures that have governed it through the years, the people from Susak have many unique traditions. Some traditions are exclusively the island's own (such as the island's language and the fanciful clothing). Other traditions, such as cuisine, are a blend of the diverse customs from southern and central Europe. The people from Susak speak a distinct dialect that is heard only on the island and among the older generation of the island's emigrants. Additionally, most of the island's population over the age of 60, to varying degrees, speaks Italian. The islanders have a custom of referring to each other by nicknames, and the outsiders who visit Susak are often given a nickname too.
Киім-кешек және киім
Сусак ең алдымен жас әйелдер киетін әсем әрі күрделі киімдерімен танымал, әсіресе тойлар мен мерекелер сияқты ерекше жағдайларда. Киімнің өзі қысқа, жарқын, тіпті неоновый түсті юбкадан тұрады, оның астында көптеген жиегі бар кіші юбкалар бар, бұл киген адамға балет туту кигендей көрінеді. Әдетте, осы киімнің үстінен ұзын жеңді, ақ көйлек киіледі. Киімді қызғылт немесе апельсин түсті жүн шұлық, былғары аяқ киім және юбканың түсіне сәйкес бас киім толықтырады. Бұл дәстүрлі киімді кигенде әйелдер әдетте бір немесе екі қолын беліне қойып, киімнің ерекшелігін көрсетеді. Егде саялы және жұмыс істейтін әйелдер көбінесе қараңғы, ұзын юбка киеді, оның астында жиегі жоқ. Олар ақ немесе қара ұзын жеңді көйлек, шаштарын жабатын қысқа жамылғы және қара жүн шұлық киеді. Сусақтың еркек киімдері әйелдердікінен гөрі қарапайым. Ерлер дәстүрлі түрде қара шалбар және қара жилет киіп, ұзын жеңді, ақ, жағалы көйлек киеді. Киімді жұмсақ, қара түсті бас киім және жилетке түрлі-түсті белбеу немесе ленталар қосып толықтыруға болады. Жақын туыстарының, мысалы, жұбайының, ата-анасының, бауырларының немесе балаларының қайтыс болуынан кейін қайғы кезеңінде Сусақ тұрғындары белгілі бір уақыт бойы толығымен қара киім киеді.
Susak is perhaps best known for the ornate and elaborate costumes worn by younger women primarily for special occasions such as a wedding or feast days. The costume is made up of a short, brightly, almost neon colored skirt with multiple ruffled petticoats underneath which gives the wearer the appearance that she is dressed in a ballet tutu. A similar colored vest is generally worn over a long sleeved, white chemise. The outfit is accentuated by pink or orange woolen stockings, leather shoes, and a headpiece that matches the colors of the skirt. When wearing this traditional outfit, women generally place one or both hands on their hips to emphasize the dress's uniqueness. Older and working women generally wear darker, longer skirts without ruffled petticoats. They wear white or dark, long sleeved shirts, a short veil to cover their hair, and dark, woolen stockings. Male costumes from Susak are less ornate than their female counterparts. Men traditionally wear dark trousers and a dark vest over a long sleeved, white, collared shirt. The outfit is completed by a soft, dark cap and may be accentuated with a colorful belt or ribbons on the vest. During a period of mourning generally following the death of a close family member such as a spouse, parent, sibling, or child people from Susak wear all black for a period of time.
Тағам
Сусақтың асханасы итальяндық, хорват, австриялық және Жерорта теңізі асханаларының ерекше үйлесімін ұсынады. Теңіз өнімдері, әсіресе сардина, скумбрия және групер сияқты балықтар, олардың жеткілікті мөлшерде болуына байланысты, көп танымал. Ашық отта пісірілген қой еті мен шошқа еті де танымал, бірақ көбінесе арнайы мерекелерге сақталады. Сусақ халқы десерт ретінде джем немесе жеміспен толтырылған палачинка, штрудель (арал Австро-Венгрия империясының билігінде болған кезден қалған дәстүр) немесе ұннан жасалған және қант ұнтағымен себілген лоси тәттісін жемісті пайдаланады.
Susak's cuisine combines a unique blend of Italian, Croatian, Austrian, and Mediterranean cooking. Seafood — especially fish such as sardines, mackerel, and grouper is popular fare due to its relative abundance. Lamb and pork cooked on an open fire are also popular but are generally reserved for special occasions. For dessert, the people of Susak enjoy Palacinke filled with jam or fruit, strudel (a throw back from when the island was under the rule of the Austro Hungarian Empire), or losi, a fried pastry made with flour and sprinkled with powdered sugar.