АҚШ жоғарғы сотының «Юнайтед Стейтс против Спраг» ісі және Конституцияның бесінші бабы
United States v. Sprague
АҚШ-тағы «Спраг» ісі (1931) – АҚШ Конституциясының 5-бабына қатысты. 18-қосымшаның жарамдылығын Конституциялық конвенция емес, штат заңнамалары арқылы бекіту дұрыс па? Толығырақ оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
United States v. Sprague, 282 U. S. 716 (1931) – АҚШ Жоғарғы Сотының АҚШ Конституциясының Бесінші бабына қатысты қараған ісі. Айыпталушылар Ұлттық тыйым салу туралы заң бойынша айыпталып, он сегізінші түзету дұрыс ратификацияланбағанын алға тартып, айыптау актілерін жоюға тырысты. Олардың пікірінше, АҚШ Конгресі конституциялық конвенциялардың орнына штат заң шығарушы органдары арқылы оны ратификациялауды жөн көрді. Егер бұл дұрыс болса, Конгресс өкілеттігін асырып, Ұлттық тыйым салу заңын қабылдаған болар еді. Алайда, сот мұныңмен келіспеді, Конституция Конгреске түзетулерді ратификациялау тәсілін анықтауға толық құқық бергенін мәлімдеді. Бесінші баптың бір бөлігінде: «Кез келген түзету, егер үштен бірі штаттардың заң шығарушы органдарымен немесе олардың үштен біріндегі конвенциялармен ратификацияланса, Конгресс ұсынған ратификациялау тәсіліне сәйкес, осы Конституцияның бір бөлігі ретінде барлық жағдайларда жарамды болады» делінген (көшірмесі қосылған). Бұдан әрі, сот айыпталушылардың он сегізінші түзетуді штат конвенцияларымен ратификациялау қажет деген талабына келіспеді, себебі «он сегізінші түзетуден басқа барлық [алдыңғы түзетулер] жеке азаматтардың құқықтарына емес, мемлекеттік құралдар мен механизмдерге қатысты». Конституция түзетулердің түрлерін ажыратпайды, деді сот, сондықтан түзету «заңды ұсыныс және ратификация арқылы Конституцияның бір бөлігіне айналды».
United States v. Sprague, 282 U. S. 716 (1931), was a United States Supreme Court case that dealt with the Fifth Article of the US Constitution. The defendants had been indicted under the National Prohibition Act and were attempting to quash their indictments, arguing that the Eighteenth Amendment had not been properly ratified. Their reasoning was that the Congress of the United States had chosen to ratify it by usage of state legislatures instead of constitutional conventions. If this were held true, Congress would have exceeded its authority in passing the NPA. The court did not agree, however, ruling that the Constitution explicitly authorized Congress to determine the method used in ratifying amendments. In part, Article Five states that any amendment "shall be valid to all Intents and Purposes, as part of this Constitution, when ratified by the Legislatures of three fourths of the several States, or by Conventions in three fourths thereof, as the one or the other Mode of Ratification may be proposed by the Congress" (emphasis added). Furthermore, the court rejected the defendants' claim that the Eighteenth Amendment needed to be ratified by state conventions since "all [previous amendments] save the Eighteenth dealt solely with governmental means and machinery rather than with the rights of the individual citizen." The Constitution does not make a difference between types of amendments, the court held, so the amendment, "by lawful proposal and ratification, has become a part of the Constitution."