Германиядағы Оснабрюк католик діоцезі

Кіріспе

Германиядағы католик епархиясы

Оснабрюк епархиясы (Dioecesis Osnabrugensis) – Германиядағы католик шіркеуінің Латын шіркеуіне қарасты діни аумағы немесе епархиясы. Епархия шамамен 800 жылы құрылған. Оны 1803 жылға дейін Киелі Рим империясының шіркеулік княздығы болған Оснабрюк князь-епископтығымен шатастыруға болмайды, онда епископ, князь-епископ ретінде, рухани және әкімшілік билікті бірге жүзеге асырған.

Оснабрук князьдік епархиясы

Епархия 772 жылы құрылды және ол, әрине, Карл Великий құрған ең көне епископтық болып табылады, оның мақсаты басып алынған Саксония герцогтығын христиандастыру болған. Оснабрюк епископтығының алғашқы епискобы – Әйіз Вильго (785–804); екінші епископ, Мегинхард немесе Мейнгоз (804–833) – осы епископтықтың нақты ұйымдастырушысы болды. Оснабрюк епархиясы бастапқыда Кельн архиепархиясының тәуелді епархиясы болды (1824 жылға дейін). Бастапқыда өте шектеулі болған епископтықтың уақытша иеліктері уақыт өте келе кеңейді, ал оның князь-епископтары иммунитет құқықтарына бағынған аумақта кең ауқымды азаматтық билікті жүзеге асырды. Князь-епископтық көлемі өсуін жалғастырды, бұл оның мәртебесін Реформация кезінде өте даулы мәселе етті. 16 ғасырдағы протестанттық реформация кезінде Оснабрюк толығымен католиктік болып қалған жоқ, сонымен қатар протестантизмге де өтпеді. Керісінше, әрбір приход протестантизмнің қай элементтерін қабылдау керектігін өзі шешті. Бұл ерекше жағдай Вестфалия бейбіт шартымен (1648) аяқталды, ол 1624 жылғы діни жағдай бойынша приходтардың мәртебесін бекітті. Содан бері епископтар лютерандық және католиктік лауазымдарды кезекпен атқара бастады. Князь-епископтық протестант епископтың басшылығында болса, Кельн архиепискобы Оснабрюктегі католик дінін бақылауға тиіс болды. Протестант епископтары көршілес Брансвик-Люнебург герцогтығынан таңдалды, ал Ханновер үйінің мүшелеріне басымдық берілді. Оснабрюк епископтығының соңғы князь-епискобы, Ұлыбританияның лютеран князі Фредерик (1764–1803) 1764 жылы, 197 күн ғана болғанда епископ болып тағайындалды. Ол кезде ол Георг III-нің екі ұлының кішісі болды, бұл оған князь-епископ сайлауға ең күшті құқық берді. 1803 жылғы неміс медиациясында епископтық таратылып, Брансвик-Люнебургтің Ганновер тармағына берілді; епископтық шіркеу, капитул, монастырьлар және католик қайырымдылық мекемелері ақыры секуляризацияланды. Епископтықтың аумағы 1806 жылы Пруссияға, 1807 жылы Вестфалия Корольдігіне, 1810 жылы Наполеон Франциясына, ал 1814 жылы қайтадан Хановерге өтті. Парос титулды епискобы Клеменс фон Грубен Апостолдық викарий болып тағайындалды және католик халқының рухани мүдделерін қамқорлады.

The diocese was erected in 772 and it is certainly the oldest see founded by Charlemagne, in order to Christianize the conquered stem duchy of Saxony. The first bishop of Osnabrück was Saint Wilho (785–804); the second bishop, Meginhard or Meingoz (804–33), was the real organizer of the see. Osnabrück diocese was originally a suffragan to the Archdiocese of Cologne (until 1824). The temporal possessions of the see, originally quite limited, grew in time, and its prince bishops exercised an extensive civil jurisdiction within the territory covered by their rights of immunity. The prince bishopric continued to grow in size, making its status during the Reformation a highly contentious issue. During the Protestant Reformation of the 16th century, Osnabrück did not remain completely Catholic nor switch to Protestantism. Instead, each parish decided on its own which elements of Protestantism it took over. This unique state of affairs ended with the Peace of Westphalia (1648), which froze the parishes at their religious status as of 1624. From then on, the bishops alternated between Lutheran and Catholic office holders. While the prince bishopric was ruled by a Protestant bishop, the Archbishop of Cologne would oversee the exercise of the Catholic religion in Osnabrück. The Protestant bishops were selected from the neighboring Duchy of Brunswick Lüneburg, with priority given to the cadets of what became the House of Hanover. The last Prince Bishop of Osnabrück, the Lutheran Prince Frederick of Great Britain (1764–1803), was made Bishop in 1764 when he was only 197 days old. At the time, he was the younger of two sons of George III, giving him the strongest claim to election as prince bishop. In the German Mediatisation of 1803, the bishopric was dissolved and given to the Hanover branch of Brunswick Lüneburg; the see, the chapter, the convents and the Catholic charitable institutions were finally secularized. The territory of the see passed to Prussia in 1806, to the Kingdom of Westphalia in 1807, to Napoleonic France in 1810, and again to Hanover in 1814. Klemens von Gruben, titular Bishop of Paros, was made vicar Apostolic, and as such cared for the spiritual interests of the Catholic population.

Епархияның қалпына келтіруі

Рим папасы Лев XII кезінде Рим папасының Impensa Romanorum Pontificum (26 наурыз 1824 ж.) бұқашасы Оснабрюк шіркеуін тәуелсіз шіркеу ретінде қайта құрды, яғни Римге тікелей бағынатын болды. Бұл бұқашаны азаматтық билік мойындады және ол уақытта Хилдесхайм епискобы да Оснабрюк епискобы болады деп уәде берді, бірақ Оснабрюкте оны бас викарий мен көмекші епископ өкілдік ететін болды, және бұл отыз жылға созылды. Бұл епархия Ганновер Корольдігінің, Оснабрюк және Аурихтың (Вильгельмшафеннен басқа) Ланддростейндерінің (жоғарғы билік иелері, губернаторлар) және Везер өзенінің батысындағы Ганновердің аймақтарын қамтыды. 1910 жылы оның құрамында 12 деканат, 108 приход, 153 пастырлық станция, 271 дінсіз және 12 тұрақты діни қызметкер, 204 500 католик жамағаттары болды. Ер адамдардың діни бірлестіктері – Клеменсверттегі капуциндер монастырі және Меппендегі маристердің апостолдық мектебі ғана болды. Әйелдердің діни ордендері бенедиктиндер, борромеялықтар, францискандықтар, урсулиндер және тағы басқаларды қамтыды. Апостолдық әкімші ретінде епископ Германияның Солтүстік миссияларының апостолдық викарийі және Шлезвиг-Гольштейннің апостолдық префекті (1868 жылдан бастап) болды. Клеменс фон Грубеннен кейін Солтүстік Германия миссиясының әкімшісі, көмекші епископ Карл Антон фон Люпке қызмет етті. Оның қайтысынан кейін жаңа келіссөздер нәтижесінде жаңа тәуелсіз шіркеу құрылды. Папа Пий IX, Ганновер королі Георг V-нің келісімімен, 1857 жылдың 3 тамызында Паулюс Мелхерсті Мюнстер епископы етіп тағайындады. 1866 жылы епархияның аумағы Ганновермен бірге Пруссияға (Ганновер провинциясы) қарады; Мелхерс Кельн архиепискобы болды және 1866 жылы Йоханнес Генрих Бекманн (1866–78) оның орнын басты, ал ол төрт жылдық бос орыннан кейін Бернхард Хотинг (1882–98) басқарды, бұл бос орын Kulturkampf салдарынан туындады. Келесі епископ (1911 жылға дейін) Хуберт Восс 1899 жылдың 12 сәуірінде тағайындалды. 1930 жылы Пруссиялық конкордатқа сәйкес, Шлезвиг-Гольштейн префектурасы және Германияның Солтүстік миссиялары, Германияның солтүстігіндегі бірнеше протестант аймақтарын қамтитын (Гамбург, Бремен, Шлезвиг-Гольштейн, Мекленбург-Шверин, Мекленбург-Штрелиц және Шаумбург-Липпе) епархияға қосылды (соңғысы 1965 жылы Хилдесхайм епархиясына берілді). Осы оқиғада Оснабрюк қайтадан Кельннің суфраганына айналды. 1995 жылы епархияның солтүстік бөліктері (Гамбург, Шлезвиг-Гольштейн және Мекленбург) жаңадан құрылған Гамбург архиепископтығына біріктірілді. Оснабрюк бұл Гамбург архиепископтығына бағынды. Оснабрюк шіркеуінің бұрынғы епископы Франц Йозеф Боде болды. Оның отставкасы 2023 жылдың 25 наурызында Рим папасы тарапынан қабылданды.

Under Pope Leo XII the papal bull Impensa Romanorum Pontificum (26 March 1824) re established the See of Osnabrück as an exempt see, i. e., immediately subject to Rome. This Bull, recognized by the civil authority, promised that, for the present, the Bishop of Hildesheim would be also Bishop of Osnabrück, but had to be represented at Osnabrück by a vicar general and an auxiliary bishop, and this lasted for thirty years. This diocese, comprised within the Kingdom of Hanover, the Landdrosteien (high bailiwicks, governorates) of Osnabrück and Aurich (excepting Wilhelmshaven) and those parts of Hanover that were west of the River Weser. In 1910 it numbered 12 deaneries, 108 parishes, 153 pastoral stations, 271 secular and 12 regular priests, with 204,500 Catholic faithful. The only religious communities of men were the Capuchin convent at Clemenswerth and the Apostolic School of the Marists at Meppen. The religious orders of women include Benedictines, Borromeans, Franciscans, Ursulines and others. As Apostolic administrator, the bishop was Vicar Apostolic of the Northern Missions of Germany and Prefect Apostolic of Schleswig Holstein (as of 1868). According to the Bull Impensa Romanorum (26 March 1824), he was elected by the chapter of the cathedral, composed of a dean, six canons and four vicars, elected in turn by the bishop and by the chapter. Klemens von Gruben was succeeded by the auxiliary bishop Karl Anton von Lüpke, also administrator of the North German Missions. After his death new negotiations led to the endowment of a new independent see. Pope Pius IX, with the consent of King George V of Hanover, appointed Paulus Melchers of Münster as bishop on 3 August 1857. In 1866 the territory of the diocese passed, with Hanover, to Prussia (Province of Hanover); Melchers became Archbishop of Cologne, and was succeeded in 1866 by Johannes Heinrich Beckmann (1866–78), who was succeeded by Bernhard Höting (1882–98) after a vacancy of four years owing to the Kulturkampf. The next bishop (to 1911), Hubert Voss, was appointed 12 April 1899. In 1930, following the Prussian Concordat, the Prefecture of Schleswig Holstein and the Northern Missions of Germany, comprising several Protestant areas of Northern Germany, were added to the diocese: Hamburg, Bremen, Schleswig Holstein, Mecklenburg Schwerin, Mecklenburg Strelitz and Schaumburg Lippe (the latter ceded to Hildesheim diocese in 1965). On the same occasion Osnabrück became again a suffragan of Cologne. In 1995, the northern parts of the Diocese (Hamburg, Schleswig Holstein and Mecklenburg) were made into the newly founded Archdiocese of Hamburg. Osnabrück became subordinate to this Archdiocese of Hamburg. The former Bishop of Osnabrück was Franz Josef Bode. His resignation was accepted by the Pope on March 25, 2023.