Латын антологиясы: Энийден (б.з.д. 239-169) 1000 ж. дейінгі латын өлеңдерінің жинағы. Питер Бурманн жасаған, ежегі римдік поэзиясы туралы білуге асығушыларға арналған!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Латын антологиясы – шамамен б.з.д. 239 – б.з.д. 169 жылдар аралығындағы Эний дәуірінен (көбінесе рим поэзиясының әкесі саналады) 1000 жылға дейінгі латын өлеңдерінің жинағы. Бұл жинақты негізінен Питер Бурманн кіші (1713 – 1778) құрастырған. Грек антологиясы бірінші ғасырда б.з.д. ежелгі грек ақыны Гадаралық Мелеагермен алғаш құрастырылса, ежелгі римдіктер өздерінің латын антологиясын құрастырмаған. Дегенмен, Марциалдың б.з. 95-98 жылдары жинаған сияқты эпиграммалар жинақтары болды. Сонымен қатар, Публилий Сирус (шамамен б.з.д. 85–43) сияқты авторлардан алынған қысқа ойлар жинағы, және Priapeia (шамамен 100 жыл) сияқты арнайы тақырыптарға арналған өлеңдердің шағын топтамалары да болды.
The Latin Anthology is a compilation of Latin verses from the era of Ennius (c. 239 – c. 169 BC, often considered the father of Roman poetry) up to around 1000 AD. This collection was mainly compiled by Pieter Burmann the Younger (1713 – 1778). While the Greek Anthology was first compiled by the ancient Greek poet, Meleager of Gadara in the first century BC, the ancient Romans did not compile their own Latin Anthology. However, there were volumes of epigrams, such as those compiled by Martial between 95 and 98. There were also compilations of brief sententiae from authors such as Publilius Syrus (fl. 85–43 BC), along with smaller groupings of verse on specialized subjects, such as the Priapeia (circa 100).
Антологияның дамуы
Бұл бөлшектерден тұратын алғашқы қазіргі заманғы жинақ – Scaliger жасаған «Catalecta veterum Poetarum» (1573) еді. Одан кейін Pithoeus-тің «Epigrammata et Poemata e Codicibus et Lapidibus collecta» (1590) атты көлемді жинағы жарық көрді. Көптеген қосымша мәліметтер, әсіресе жазулар арқылы, үнемі қосылып отырды. 1759–1773 жылдары Burmann оларды «Anthologia veterum Latinorum Epigrammatum et Poematum» атты антологиясына біріктірді. Burmann қайтыс болғаннан кейін, редакциялық жауапкершілік филолог Иоганн Кристиан Вернсдорфқа жүктелді. Бұл 1869 жылға дейін стандартты басылым болып келді, содан кейін Александр Ризе жаңа және сынға толы редакцияны бастады. Осы редакцияда Burmann дұрыс емес енгізген көптеген шығармалар алынып тасталды және оның жіктеу жүйесі жаңасымен ауыстырылды. Материал көздеріне сәйкес реттелді: алдымен қолжазбалардан алынғандар, содан кейін жазулардан алынғандар. 1982 жылы Д. Р. Шеклтон Бейли бірінші бөліктің толыққанды жаңа басылымын жариялады. Екінші том (екі бөлімнен тұратын) 1895–1897 жылдары «Carmina Epigraphica» деген атаумен, Франц Бюхелердің редакторы атымен жарық көрді. Латын антологиясы ғалымдардың мүмкіндігінше көп материалды сақтап қалуға бағытталғандықтан, грек антологиясына қарағанда әлдеқайда алуан түрлі.
The initial modern collection of these fragmented pieces was Catalecta veterum Poetarum (1573), created by Scaliger. This was followed by the more extensive collection of Pithoeus, Epigrammata et Poemata e Codicibus et Lapidibus collecta (1590). Further additions, primarily from inscriptions, were continually added. In 1759–1773, Burmann organized these into his anthology titled Anthologia veterum Latinorum Epigrammatum et Poematum. After Burmann's demise, the editorial responsibilities fell to the philologist Johann Christian Wernsdorf. This became the standard edition until 1869, when Alexander Riese started a new and more critical recension. In this revision, many pieces that were improperly included by Burmann were removed, and his classification system was replaced. It arranged the material according to the sources, starting with those derived from manuscripts, followed by those obtained from inscriptions. In 1982, an entirely new edition of the first part was published by D. R. Shackleton Bailey. The second volume (in two parts) was released in 1895–1897, with the title Carmina Epigraphica, edited by Franz Bücheler. As the Latin Anthology was formed by scholars with a primary focus on preserving as much material as they could find, it is significantly more diverse than the Greek Anthology.