Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1648 жылғы шіркеу басқаруы туралы мәлімдеме
1648 statement of church government
Кембридж платформасы – отарлық Жаңа Англия шіркеулері үшін қауымдық шіркеу басқаруының мәлімдемесі. Ол 1648 жылы пресвитериандық сынға жауап ретінде жазылды және 1780 жылға дейін Массачусетс штатының діни конституциясы болып қызмет етті. Платформаның кіріспесі Вестминстерлік мойындауды да қолдады. Бұл құжатты негізінен пуритандық пасторлар Ричард Мэзер және Джон Коттон жасады.
The Cambridge Platform is a statement of congregational church government for the churches of colonial New England. It was written in 1648 in response to Presbyterian criticism and served as the religious constitution of Massachusetts until 1780. The platform's preface also endorsed the Westminster Confession. The document was shaped primarily by the Puritan ministers Richard Mather and John Cotton.
Өмірбаян
Жаңа Англияға қоныс аударған пуритандар – қауымдық шіркеу басқаруына және шіркеуге тек қайта туған адамдар ғана толық мүше бола алатынына сенетін кальвинистер еді. Осы себепті олар конгрегационалистер деп белгілі болды, ал олардың шіркеулері конгрегационалистік шіркеулер деп аталды. Жаңа Англияда конгрегационализм мемлекеттік дін болды – конгрегационалистік шіркеулер салықтар есебінен қаржыландырылды, ал Массачусетс штатында тек конгрегационалистік шіркеу мүшелері ғана дауыс бере алатын. 1640 жылдары конгрегационализм ағылшын азамат соғысының нәтижесінде күш алған ағылшын пресвитериандарының күшейген бақылауына тап болды. Кальвинистер болғандықтан, конгрегационалистер мен пресвитериандардың сенімдері шіркеу басқаруындағы айырмашылықты қоспағанда, дерлік бірдей болды. Пресвитериандық басқару жергілікті шіркеуден тысқары ақсақалдар кеңесіне билік берді. Сонымен қатар, пресвитериандар шіркеу мүшелерінің қайта тууына талап қоймады және барлық "әдепсіздік жасамайтын" шіркеуге баратындарға Иеміздің соңғы тоқпағына қатысуға рұқсат берді. 1645 жылы Уильям Вассал мен Роберт Чайлд басқарып, жергілікті пресвитериандар Массачусетстің шіркеу мүшелігі және дауыс беру саясатына қарсы наразылық білдірді. Чайлд өзінің шағымдарын Парламентке жеткіземіз деп угроза жасады, бұл отарлық басшылардың арасында ағылшын үкіметі Жаңа Англияға пресвитериандық дінді күштеп таңу үшін араласуы мүмкін деген қорқыныш тудырды. Осы конгрегационализмге жасалған шабуылдарға жауап ретінде Кембридж Синоды шақырылды.
The Puritans who settled colonial New England were Calvinists who believed in congregational church government and that the church should include only regenerated persons as full members. Because of this, they became known as Congregationalists and their churches became known as Congregational churches. In New England, Congregationalism was the established religion—Congregational churches were supported financially by taxation and, in Massachusetts, only Congregational church members could vote. In the 1640s, Congregationalism faced heighteined scrutiny from English Presbyterians, who were gaining power due to the English Civil War. As Calvinists, Congregationalists and Presbyterians were nearly identical in their beliefs with the exception of church government. Presbyterian polity gave authority to a presbytery of elders outside of the local church. In addition, Presbyterians did not insist upon a regenerate church membership and allowed all "non scandalous" churchgoers to receive the Lord's Supper. In 1645, local Presbyterians led by William Vassal and Robert Child staged a protest against Massachusetts' policies on church membership and voting. Child threatened to take his complaints to Parliament, provoking fear among colonial leaders that the English government might intervene to force Presbyterianism on New England. The Cambridge Synod was called in response to these attacks on Congregationalism.
Синод
1646 жылдың мамыр айында Массачусетс штатының дін қызметкерлері колонияның Бас сотына колонияның шіркеулерінің жиналысын шақыруды ұсынды. Олар шіркеу мүшелігі және мүше емес ата-аналардың балаларын крещение рәсімімен қабылдау мәселелерін қарастыруды көздеді. Кембридж синоды алғаш рет 1646 жылдың 1 қыркүйегінде өтті және 1648 жылдың тамызында жұмысы аяқталғанға дейін белгілі бір уақыт аралығында жинала берді. Оның құрамына Массачусетс штатындағы 29 шіркеудің төртеуін қоспағанда, барлық шіркеулерден дін қызметкерлері мен миряндардың өкілдері кірді. Сонымен қатар, Нью-Гэмпшир, Плимут, Коннектикут және Нью-Хейвендегі басқа пуритан колонияларындағы 24 шіркеудің қолдауы болды. Осы колониялардағы кейбір шіркеулер де өздерінің дін қызметкерлері мен өкілдерін жіберді. Синод Джон Коттонға, Ричард Мазерге және Даксберилік Ральф Партриджге топтың қарауы үшін шіркеу басқаруының үлгісін жазуды тапсырды. Нәтижесінде, Синод Мазердің Шіркеу тәртібі жөніндегі платформасын қабылдады, ол Мазер мен Коттонның шіркеу басқаруы туралы бұрын жазған еңбектерінің көп бөлігін қамтыды. Бас сот Синодтан сенімді мойындауды талап етті. Осы кезде Англия пуритандары жазған Вестминстерлік сенімді мойындау Парламентте қабылданған еді. Синод бірауыздан конфессияның ілімдік бөліктерін қабылдауға дауыс берді, олар "сенімнің барлық мәселелерінде өте қасиетті, дұрыс және ойлы деп санаймыз және сондықтан оның мазмұнына еркін және толық келісеміз" деді. Синод Конфессияның пресвитериан шіркеу басқаруына қатысты бөліктерімен келіспеді.
In May 1646, a group of Massachusetts ministers asked the colony's General Court to call for a meeting of the colony's churches for the purpose of establishing a uniform set of practices. Specific points of concern involved church membership and baptism of the children of non members. The Cambridge Synod first met on September 1, 1646, and would continue to meet periodically until August 1648 when its work was completed. Its membership included ministers and lay delegates from all but four of the 29 churches in Massachusetts, and it also had the support of the 24 churches in the other Puritan colonies of New Hampshire, Plymouth, Connecticut and New Haven. Some churches in these colonies also sent ministers and delegates. The synod tasked John Cotton, Richard Mather and Ralph Partridge of Duxbury to each write a model of church government for the group's consideration. Ultimately, Mather's Platform of Church Discipline was adopted by the synod, and it included much that had been previously written on church government by Mather and Cotton. The General Court also requested that the synod adopt a confession of faith. By this time, the Westminster Confession of Faith, which had been written by English Puritans, had already been adopted by Parliament. The synod unanimously voted to accept the doctrinal portions of the confession, stating that they "do judge it to be very holy, orthodox, and judicious in all matters of faith; and do therefore freely and fully consent thereunto, for the substance thereof." The synod disagreed with portions of the Confession dealing with presbyterian church polity.
Қауымдық саясат
Платформа кіріспеден және 17 тараудан тұрады. Джон Коттонның алғы сөзінде Жаңа Англия шіркеулеріне тағылған түрлі сын-есімдерге жауап беріліп, олардың дұрыстығы қорғалады. Алғашқы төрт тарауда қауымдық басқару – Киелі кітапта санкцияланған шіркеу басқаруының жалғыз нысаны екені түсіндіріледі. Қауымдық шіркеу «Құдайға жалпы құлшылық ету және Иеміз Иса Мәсіхтің қауымдастығында бір-бірін рухтандыру үшін қасиетті келісім арқылы бір денеге біріктірілген, шақырылған қасиеттілердің тобы» деп анықталады. Жергілікті шіркеу – бұл қасиеттілердің ерікті, өзара келісіммен шіркеу келісімі негізінде кіретін «көрінетін саяси бірлестік». Бұл конгрегационалистерді Рим-католик шіркеуінен және Англия шіркеуінен ерекшелендірді, онда белгілі бір аймақтағы әр адамға шіркеу мүшелігі автоматты түрде беріледі. Платформада шіркеу монархия (Иса Мәсіх – патша және шіркеудің басшысы), демократия (қауымдық басқару) және аристократия (қызметкерлердің билігі) элементтерін қамтитын аралас басқару жүйесінде жұмыс істеуі керек екені айтылады. Қауымға берілген өкілеттіктерге өздерінің қызметкерлерін сайлау, жаңа мүшелерді қабылдау, жазалау, шіркеуден шығару және шіркеу қауымдастығына қайта қабылдау кіреді.
The platform is organized into a preface and 17 chapters. The preface, written by John Cotton, counters various criticisms leveled against the New England churches and defends their orthodoxy. The first four chapters explain that congregational polity is the only form of church government authorized in the Bible. A Congregational church is defined as "a company of saints by calling, united into one body by a holy covenant, for the public worship of God, and the mutual edification one of another, in the fellowship of the Lord Jesus." A local church is a "visible political union" that saints enter into by voluntary, mutual consent on the basis of a church covenant. This distinguished the Congregationalists from the Roman Catholic Church and the Church of England, in which everyone within a certain region was given membership in the church. The platform states that a church should operate under a mixed government, with elements of monarchy (Jesus Christ is king and head of the church), democracy (congregational governance) and aristocracy (rule by officers). The authority given to the congregation includes choosing its own officers, admitting new church members, public censure, excommunication, and restoration to church fellowship.
Ерекшелік
Шіркеудің ерекше қызметтері – елші, пайғамбар және жаңалықшы; Мәсіхтің қызметі барысында ерекше шақырылған және олардың қызметтері "өздерімен тоқтатылды".
The extraordinary offices of the church are Apostle, Prophet and Evangelist; extraordinarily called during Christ's ministry and whose offices "ended with themselves."
Кәдімгі
Қызметтердің қалыпты (жалғасатын) түрлері – пастор, мұғалім, басқарушы ақсақал және диакон.
The ordinary (ongoing) offices are Pastor, Teacher, Ruling Elder and Deacon.
Ақсақал
Пастор, ұстаз және басқарушы ақсақалдар – бәрі де ақсақалдардың түрлері. Ақсақалдардың, Жазбаларда епископтар деп те аталатындардың, кейбіреулері сөз қызметіне ерекше көңіл бөледі, мысалы, пасторлар мен ұстаздар; ал екіншілері басқаруға арналған, сондықтан оларды басқарушы ақсақалдар деп атайды.
Pastor, teacher and ruling elder are each types of elder. Of elders, who are also in scripture called bishops, some attend chiefly to the ministry of the word, as the pastors and teachers ; others attend especially unto rule, who are therefore called ruling elders.
Пастор
Пастор мен ұстаздың қызметі ерекше болып көрінеді. Пастордың арнайы жұмысы - насахаттауға көңіл бөлу және осы арқылы даналық сөздерді жеткізу.
The office of pastor and teacher, appears to be distinct. The pastor's special work is, to attend to exhortation, and therein to administer a word of wisdom
Мұғалім
Мұғалім дін туралы мәлімдемелерге көңіл бөліп, сонда білімді сөз айтуға тиіс.
the teacher is to attend to doctrine, and therein to administer a word of knowledge
Диакон
Диакондық қызметті Иеміз Иса шіркеуде орнатқан; кейде оларды көмекшілер деп атайды. Пасторлар да, ұстаздар да қасиеттіліктерді (тағамдарды) басқарып, шіркеу тәртібін орындай алады, бірақ пасторлар "насихаттауға және даналық сөзін беруге" жиі көңіл бөледі, ал ұстаздар "доктринаға (танымға) және білім сөзін беруге" жиі көңіл бөледі. Биліктегі ақсақалдар, дін қызметкерлерімен бірге, шіркеудің рухани істерін қадағалауға жауапты, оның ішінде шіркеуге қабылдануға үміткерлерді тексеру, шіркеу таңдаған қызметкерлерді тағайындау, шіркеуге ұсынылатын айыптауларды қабылдап дайындау, шіркеудің келісімімен жазалау немесе қауымнан шығару туралы үкім шығару, шіркеу жиналыстарын жүргізу, шіркеу басқаруында кеңесшілер мен жетекшілер ретінде әрекет ету және қажет болған жағдайда шіркеу мүшелерін ескерту. Диакондар шіркеудің дүниелік немесе қаржылық істерін қадағалайды, соның ішінде жарналар мен сыйлықтарды жинау, дін қызметкерлеріне жалақы төлеу және кедейлерге қайырымдылық көмегін тарату. Бұл екі қызметтен өзге, платформада егде жастағы жесірлердің де шіркеуде қызмет ете алатыны айтылады, оның ішінде "ауруларға күтім жасау, оларға көмек көрсету және басқа да мұқтаждарға көмектесу". Шіркеу мүшелері өздерінің қызметкерлерін сайлайды және оларды қызметтен шеттетуге құқылы. Платформа, мүмкіндігі болғанда, қызметкерлердің ісін қарау кезінде көршілес шіркеулермен кеңесуді ұсынады. Ол мемлекеттік лауазым иелерінің, епархиялық епископтардың немесе демеушілердің шіркеу қызметкерлерін тағайындау құқығын жоққа шығарады. Сайлаудан кейін қызметкерлер қол қою арқылы, дұға және оразамен тағайындалады; алайда платформа сайлаудың, тағайындаудың емес, адамды қызметкер ететінін атап көрсетеді. Әдетте, қол қою рәсімін ақсақалдар орындайды. Бірақ егер шіркеуде ақсақалдар жетіспесе, шіркеу мүшелері өздері қызметкерлерін тағайындауы немесе шіркеу көршілес шіркеулерден ақсақалдарды шақырып, тағайындау рәсімін жүргізуіне рұқсат етіледі.
The office of a deacon is instituted in the church by the Lord Jesus ; sometimes they are called helpsBoth pastors and teachers can administer sacraments and execute church discipline, but pastors "attend to exhortation, and therein to administer a word of wisdom", while teachers "attend to doctrine, and therein to administer a word of knowledge". Ruling elders, along with the ministers, are responsible for overseeing the spiritual affairs of the church, including examining any potential officers or members before being approved by the church, ordaining officers chosen by the church, receiving and preparing accusations to be presented to the church, pronouncing sentence of censure or excommunication with consent of the church, moderating church business meetings, acting as guides and leaders in church administration, and admonishing church members when needed. Deacons oversee the worldly or financial affairs of the church, which include collecting contributions and gifts, paying the ministers and distributing charity to the poor. In addition to the two offices, the platform also states that elderly widows may also have a ministry within the church, including "giving attendance to the sick, and to give succor unto them, and others in the like necessities." Church members elect their officers and can depose them as well. The platform recommends that when possible neighboring churches be consulted concerning the trial of officers. It rejects any right of government officials, diocesan bishops or patrons to appoint church officers. After election, officers are to be ordained by laying on of hands, prayer and fasting; nevertheless, the platform notes that it is election that makes one an officer, not ordination. Normally, elders are to perform the laying on of hands. If a church lacked elders, however, church members themselves could ordain their officers or the church could invite elders from neighboring churches to perform the ordination.
Дінге мүшелік
12-ші тарауда шіркеуге мүше болуға ниет білдірген адамдардың, күнәсіне өкініп, Иса Мәсіхке сенгендерін ақсақалдар алдында тексеруден өтуі талап етіледі. Бұдан кейін, мүшелікке қабылданбас бұрын, адам бүкіл қауым алдында өз өзгеру тарихын – «баяндамасын» немесе қоғамдық есеп беруін беруі керек. Дегенмен, «шамадан тыс қорқуға немесе денсаулығының нашарлығына» тап болғандар өз мойындауларын ақсақалдарға жекелей жеткізе алатын еді. Сондай-ақ, бала кезінде крещение рәсімінен өткендер де, толық мүшелік құқықтарын пайдалану үшін, мысалы, Раббының соңғы кешкі асысына қатысу үшін тексерілуі керек. 13-тарауда бір қауымдық шіркеуден екіншісіне өту рәсімі, ал 14-тарауда күнәсіне өкініш білдірмейтін мүшелерді жазалау және қауымнан шығару рәсімі сипатталған.
Chapter 12 stipulates that individuals seeking church membership must first undergo examination by the elders for evidence of repentance of sin and faith in Jesus Christ. The person would then be expected to give a "relation" or public account of their conversion experience before the entire congregation prior to becoming a member. Those who suffered from "excessive fear or infirmity" could give their confession to the elders in private, however. Those who were baptized as children are also required to be examined before they can exercise the privileges of full membership, such as participating in the Lord's Supper. Chapter 13 describes procedures for transferring from one Congregational church to another, and chapter 14 describes procedures for censuring and excommunicating members who refuse to repent of offenses.
Пайдалануы және әсері
Синод 1648 жылы Кембридж платформасын аяқтады, ал шіркеулерге құжатты зерттеуге, пікір білдіруге және соңында оны бекітуге уақыт берілгеннен кейін, Бас сот оны қауымдық тәжірибенің нақты сипаттамасы деп бағалады. Конгрегационал дін қызметкері Альберт Элайджа Даннинг бұл құжатты "он жетінші ғасырдағы конгрегационалистердің ең маңызды құжаты деп атады, себебі ол шіркеулердің сенімдерін және жүз жылдан астам уақыт бойы қолданған басқару жүйесін ең айқын көрсетеді" деп жазды. Коннектикут штатында оны 1708 жылғы Сайбрук платформасы алмастырды, ол конгрегациялық шіркеулерді пресвитериандық басқару нысанына жақындатты. Бұл құжат бүгінгі таңдағы кейбір конфессиялардың басқару саясатына елеулі әсер етеді. Мысалы, Біріккен шіркеудің қауымдары, Унитариян-универсалистік шіркеулер және пуритан шіркеулерінің басқа да ұрпақтары жергілікті шіркеу ұйымы ретінде қауымдық басқару саясатын сақтайды, сонымен қатар дін қызметкерлерінің бақылауын қамтамасыз ету және конфессиялар арасында байланыс орнату үшін кең ауқымды басқарушылық органдарды құрады. Жаңа Англиядағы Тұрақты тәртіптің кейбір шіркеулері Унитариян дауынан кейін Унитариян дініне өткенде де қауымдық басқару саясатын ұстады. Бұл саясат Американың Унитариян қауымдастығының және, одан әрі, Унитариян-универсалистік қауымдастығының ұйымдасқан құрылысына терең ықпал етті – бұл ұйымдар 1648 жылғы құжатқа қол қойғандардан маңызды теологиялық айырмашылықтарға қарамастан, сол саясаттың көптеген аспектілерін бөліседі. Оның ықпабы бүгінгі АҚШ-тың шегінен де асып түсті. Бұл платформа 1658 жылы ағылшын конгрегационалистері жасаған Савой декларациясын қалыптастыруда маңызды рөл атқарды.
The synod completed the Cambridge Platform in 1648, and after the churches were given time to study the document, provide feedback, and finally ratify it, the General Court commended it as an accurate description of Congregational practice While the platform was legally nonbinding and intended only to be descriptive, it soon became regarded by ministers and lay people alike as the religious constitution of Massachusetts, guaranteeing the rights of church officers and members. Congregational minister Albert Elijah Dunning wrote that it was "the most important document produced by the Congregationalists of the seventeenth century, for it most clearly represents the belief of the churches and their system of government for more than one hundred years." In Connecticut, it was replaced by the Saybrook Platform of 1708, which brought the Congregational churches closer to a presbyterian form of government. The document has significant ramifications for the polity of certain denominations today. For example, the congregations of the United Church of Christ, Unitarian Universalist churches, and other present day descendants of the Puritan churches maintain congregational polity as their local church organization, while establishing extensive denominational administrations to ensure ministerial oversight and facilitate communication between denominations. When some Churches of the Standing Order in New England became Unitarian following the Unitarian Controversy, they kept a congregational polity. This polity had a profound influence on the organization and polity of the American Unitarian Association, and, in turn, that of the Unitarian Universalist Association—an organization that, while despite significant theological differences from the signers of the 1648 document, still shares many aspects of the same polity. Its influence extended beyond what is today the United States. The platform played a role in shaping the Savoy Declaration of 1658, which was produced by English Congregationalists.