Үндістанның теңіз тарихы: ежелгі дәуірден бастау

Кіріспе

Үндістан тарихының теңіздік аспектісі

Aspect of Indian history

Indian maritime history begins during the 3rd millennium BCE when inhabitants of the Indus Valley initiated maritime trading contact with Mesopotamia. As trade between India and the Greco Roman world increased, spices became the main import from India to the Western world, bypassing silk and other commodities. Indians were present in Alexandria

On orders of Manuel I of Portugal, four vessels under the command of navigator Vasco da Gama rounded the Cape of Good Hope, continuing to the eastern coast of Africa to Malindi to sail across the Indian Ocean to Calicut. Optimum conditions for viable long distance voyages existed in this region by 2900 BCE. Mesopotamian inscriptions indicate that Indian traders from the Indus valley—carrying copper, hardwoods, ivory, pearls, carnelian, and gold—were active in Mesopotamia during the reign of Sargon of Akkad (c. 2300 BCE). Gosch & Stearns write on the Indus Valley's pre modern maritime travel: Evidence exists that Harappans were bulk shipping timber and special woods to Sumer on ships and luxury items such as lapis lazuli. The trade in lapis lazuli was carried out from northern Afghanistan over eastern Iran to Sumer but during the Mature Harappan period an Indus colony was established at Shortugai in Central Asia near the Badakshan mines and the lapis stones were brought overland to Lothal in Gujarat and shipped to Oman, Bahrain and Mesopotamia. The world's first dock at Lothal (2400 BCE) was located away from the main current to avoid deposition of silt. It is speculated that Lothal engineers studied tidal movements, and their effects on brick built structures, since the walls are of kiln burnt bricks. Excavations at Golbai Sasan in Odisha have shown a Neolithic culture dating to as early as ca. 2300 BC, followed by a Chalcolithic (copper age) culture and then an Iron Age culture starting around 900 BC. Tools found at this site indicate boat building, perhaps for coastal trade. Fish bones, fishing hooks, barbed spears and harpoons show that fishing was an important part of the economy. Some artefacts of the Chalcolithic period are similar to artefacts found in Vietnam, indicating possible contact with Indochina at a very early period. Recent excavations at Berenike in Egypt have confirmed, there was a small community of Indian Buddhists at Alexandria, the greatest of all Roman ports. A large number of significant finds have been made providing evidence of the cargo from the Malabar Coast and the presence of Tamil people from South India and Jaffna being at this last outpost of the Roman Empire.

Үндістанның теңіз тарихы б.з.д. 3 мың жылдығында басталады, осы кезде Индостан өзенінің алқабындағы тұрғындар Месопотамиямен теңіз саудасы байланысын құрды. Үндістан мен Греко-рим әлемі арасындағы сауда-саттық өскен сайын, иісмайлар жібек пен басқа да тауарлардың орнына Үндістаннан Батысқа әкелінетін басты тауарға айналды. Португалияның Мануэль I-нің бұйрығымен, навигатор Васко да Гама басқаратын төрт кеме Жақсы Үміт мүйісін айналып, Африканың шығыс жағалауындағы Малиндиге дейін жетіп, Үнді мұхиты арқылы Каликутқа сапар жасады. Бұл аймақта б.з.д. 2900 жылы ұзақ қашықтыққа сапарлар үшін қолайлы жағдайлар болған. Месопотамиялық жазбаларда Индостан алқабындағы саудагерлер мыс, қатты ағаш, піл сүйегі, інжу-маржан, карнелиан және алтын тасымалдағаны көрсетілген. Гош және Стернс Индостанның заманауи дәуірге дейінгі теңіз саяхаты туралы былай жазады: Хараппалықтар кемелерде Сумерге ағаш пен арнайы ағаштарды, сондай-ақ лазурит сияқты құнды заттарды тасымалдағандығы туралы мәліметтер бар. Лазурит саудасы Ауғанстанның солтүстігінен, шығыс Иран арқылы Сумерге дейін жүргізілді, бірақ дамыған Хараппа кезеңінде Бадахшан кен орындарының жанында Орталық Азиядағы Шортугайда Индостан колониясы құрылды және лазурит тастары жер арқылы Гуджараттағы Лоталға жеткізіліп, Оманға, Бахрейнге және Месопотамияға жіберілді. Әлемдегі ең алғашқы док Лоталда (б.з.д. 2400 ж.) орналасқан, ол негізгі ағымнан алыс жатқан, себебі шөгіндінің жиналуын болдырмау қажеттілігі болды. Лотал инженерлері судың толқынын және кірпіштен салынған құрылыстарға оның әсерін зерттегендігі болжанады, өйткені қабырғалар пеште күйдірілген кірпіштен жасалған. Одишадағы Голбай Сасан қазбалары б.з.д. 2300 жылға дейінгі неолит мәдениетін, одан кейін Халколит (мыс дәуірі) мәдениетін және б.з.д. 900 жылдан басталатын Темір дәуірі мәдениетін көрсетті. Бұл жерде табылған құралдар жағалау саудасы үшін қайық жасауға мүмкіндік бергенін көрсетеді. Балық сүйектері, балық аулау ілмектері, тікенді найзалар мен гарпундар балық аулау экономиканың маңызды бөлігі болғанын көрсетеді. Халколит дәуірінің кейбір артефакттары Вьетнамда табылған артефакттарға ұқсас, бұл өте ерте кезеңде Индокитаймен байланыс болғанын көрсетеді. Египеттегі Беренике қаласындағы жаңа қазбалар Александрияда, Римнің ең ірі портында шағын буддист қауымы болғанын растады. Малабар жағалауынан әкелінген жүктердің және Оңтүстік Үндістан мен Жаффнадан келген тамил халқының Рим империясының соңғы бекінісінде болғанын көрсететін көптеген маңызды табылған заттар табылды.

Ертедегі патшалықтар

Үнді картографиясы Поляр жұлдызын және навигациялық карталарда қолданылатын басқа да шоқжұлдыздарды анықтайды. Бұл карталар біздің заманымыздың басында теңіз саяхаттары үшін қолданылған болуы мүмкін. "Пэриплус Марис Эритреи" еңбегінде Үндістан мен Египет арасындағы теңіз саудасы тікелей қатынассыз жүзеге асырылған кездер туралы айтылады. Мұндай жағдайларда жүктер Аденге жеткізілген. Бірақ, тарихи деректер бойынша, Үндістанда теңіз күшін ұйымдастыруға жасалған алғашқы құжатталған әрекет Мегастеннің (шамамен б.з.д. 350—290 жж.) сипаттамасындағыдай, Чандрагупта Маурьяға (322—298 жж. билеу мерзімі) жатқызылады. Оңтүстік Азияның дамыған теңіз жолдары бір державаның бақылауында болмағандықтан, үнді кемелері Египетке қатынайтын. Үндістанда Барбарикум (қазіргі Карачи), Баригаза, Музирис, Коркай, Каверипатиннам және Арикамеду порттары осы сауданың маңызды орталықтары болды. "Периплус Марис Эритреи" грек-рим саудагерлерінің Барбарикумда "жұқа киім, өрнекті зығыр маталары, топаз, коралл, шторакс, ладан, шыны ыдыстар, күміс және алтын табалар, сондай-ақ аздаған шарап" саудалап, олардың орнына "кост, бделлиум, лиций, нард, түркіз, лазурит, серік терісі, мақта, жібек жіп және индиго" алғанын көрсетеді. Александриядағы үнділердің болуы мәдениетке әсер еткен болуы мүмкін, бірақ бұл әсердің сипаты туралы көп мәлімет жоқ. Бұл Римнің Қызыл теңіздегі порттарын жоғалтуына әкелді, бұрыннан грек-рим әлемі Птолемейлер дәуірінен бері Үндістанмен сауда жасау үшін оларды пайдаланып келген.

Біздің заманымыздың басында орта ғасырлар

Осы кезеңде Оңтүстік-Шығыс Азияның индуистік және буддистік діни орындары экономикалық қызмет пен саудамен байланысты болды, себебі демеушілер үлкен қаражаттарды сеніп тапсырды, олар кейіннен жергілікті экономикаға пайда әкелді – еншілерді басқару, қолөнер және сауданы дамыту арқылы. Әсіресе буддизм теңіз саудасымен бірге таралып, ақша айдарымдарын, өнерді және сауаттылықты кеңейтті. Бұл жол көптеген өнер және мәдени ықпалдардың – эллиндік, ирандық, үнді және қытай мәдениеттерінің араласуына әкелді. Грек-буддистік өнер осы өзара әрекеттесудің жарқын мысалы болып табылады. Будда Кушан дәуірінде грек және үнді элементтерінің қосылуымен алғаш рет адам кейпінде бейнеленді, ал осы грек-буддистік өнердің ықпалы кейінгі буддистік өнерде Қытайда және Жібек жолы бойындағы елдерде байқалады. Ашока және одан кейін Калинга, Паллава және Чола империялары, олардың вассалдары Пандия және Чера әулеттері, сондай-ақ Виджаянагара империясы Үндістанның кеңеюіне, Үнді теңіз саудасын дамытуға және индуизм мен буддизмнің өсуіне зор үлес қосты. Коллам порты – Теңіз Жібек жолындағы маңызды сауда портының мысалы. Біздің заманымыздан бұрынғы 2 ғасыр мен біздің заманымыздың 15 ғасыры аралығында гүлденген Теңіз Жібек жолы Қытайды, Оңтүстік-Шығыс Азияны, Үндістан субконтинентін, Арабия түбегін, Сомалиді, Мысырды және Еуропаны байланыстырды. Соңғы ғасырларда Қытаймен байланысқа қарамастан, Теңіз Жібек жолы негізінен Оңтүстік-Шығыс Азиядағы австронезиялық теңізшілер, Үндістан мен Оңтүстік-Шығыс Азиядағы тамил саудагерлері, Шығыс Африкадағы грек-рим саудагерлері, Үндістан, Цейлон және Индокитай, Араб теңізіндегі және одан әрі парсы және араб саудагерлері арқылы құрылып, жұмыс істеді. Тарихының көп бөлігінде австронезиялық талассократиялар Теңіз Жібек жолының ағынын бақылады, әсіресе Малакка мен Банка, Малай түбегі және Меконг дельтасы маңындағы саясатты. Қытай деректері бұл патшалықтарды "үнділік" деп қате жібергенімен, бұл аймақтардың үнділенуіне байланысты, бірақ бұл патшалықтар мен олардың мәдениетіне әсер етті. Теңіз Жібек жолы Шри-Ланка мен Оңтүстік Үндістанмен аралдық Оңтүстік-Шығыс Азиялықтардың бұрынғы австронезиялық дәмдеуіш сауда желілерінен пайда болды. Калинга (б.з.д. 3 ғасырда Маури императоры Ашокаға қосылды) және Виджаянагара империясы (1336-1646 жж.) Малайя, Суматра және Батыс Явада бекіністер құрды. Ежелгі заманда Калинга деп аталған Одишаның теңіз тарихы б.з.д. 350 жылға дейін басталды. Бенгал шығанағының жағалауындағы бұл аймақтың халқы Үндістан жағалауымен жүзіп, Индо-Қытайға және бүкіл теңіздік Оңтүстік-Шығыс Азияға сапар шегіп, сауда жасаған адамдарға өз мәдениетінің элементтерін таныстырды. Ежелгі дәстүрлер әлі күнге дейін қазан-қараша айларында бес күнге дейін жалғасатын жыл сайынғы Бали Джатра немесе Боита Бандана фестивалінде сақталады. Біздің заманымыздың 1-2 ғасырларында Үндістаннан келген маталар Мысырда, Шығыс Африкада және Жерорта теңізінде сұранысқа ие болды, ал бұл аймақтар Үндістан экспорті үшін шетелдік нарыққа айналды. Ява мен Борнеода үнді мәдениетінің пайда болуы хош иісті заттарға сұраныс тудырды, ал сауда орындары кейіннен қытай және араб нарықтарына қызмет етті. "Пэриплус Марис Эритреи" кітабында Үндістанның бірнеше порты аталған, ондатан үлкен кемелер шығысқа қарай Chryse-ге бағыт алды. Малуку аралдарынан Арабия порттары арқылы Таяу Шығысқа жеткізілген өнімдер Үндістан мен Шри-Ланка порттары арқылы өтті. Үндістан немесе Шри-Ланка порттарына жеткеннен кейін, өнімдер кейде Шығыс Африкаға жеткізіліп, жерлеу рәсімдері сияқты түрлі мақсаттар үшін қолданылды. Аббасид халифаты (750-1258 жж.) Үндістан мен Қытайға кіру порттары ретінде Александрия, Дамиетта, Аден және Сирафты пайдаланды. Үндістаннан Аден портына келген саудагерлер Йемен сұлтаны Ибн Зиядқа мүк, камфор, амбер-гриз және сандал ағашы түрінде сыйлық төледі. Императорлар Раджараджа Чола I (985-1014 жылдары билік құрған) және Ражендра Чола I (1012-1044 жылдары билік құрған) Чола патшалығын дәстүрлі шекарадан тыс кеңейтті. Шола империясы өзінің ең биік кезінде оңтүстіктегі Шри-Ланка аралынан солтүстіктегі Годавари алабына дейін созылды. Ганг өзеніне дейінгі Үндістанның шығыс жағалауындағы патшалықтар Чола билігін мойындады. Шола теңіз әскерлері Шри-Ваджайяға басып кірді және оны жеңді, ал Шри-Ваджайя теңіздегі Оңтүстік-Шығыс Азиядағы ең ірі империя болды. Осы кезеңнен бастап Үндістанның тауарлары мен идеялары бүкіл әлемді "үнділендіруде" маңызды рөл атқара бастады. Чолалар шетелдік саудада және теңіз қызметінде табысқа жетті, өз ықпалын Қытайға және Оңтүстік-Шығыс Азияға таратып, кеңейтті. 9 ғасырдың соңына қарай Оңтүстік Үндістан кең ауқымды теңіз және сауда қызметін дамытты. Чолалар Үндістан түбегінің батыс және шығыс жағалауларының бөліктерін иеленгендіктен, осы кәсіпкерлікте алдыңғы қатарда болды. Қытайдың Тан әулеті (618-907 жж.), Теңіздік Оңтүстік-Шығыс Азиядағы Шри-Ваджайя империясы Сайлендралардың басшылығымен және Бағдаттағы Аббасид халифаты – негізгі сауда серіктестері болды. 682 ж. Палембангте құрылған, Тан жазбаларында көрсетілгендей, Шри-Ваджайя империясы, люкс хош иісті заттар мен Батыс Азиядан келген буддистік артефакттарды гүлденген Тан нарығына бақылау арқылы аймақтағы сауданы басып озды. Пандия империясының (б.з.д. 3 ғасырдан 14 ғасырға дейін) билеушілерінің бірі Парантака Недумджадайян (765-790 жж.) және Чера әулеті (10/11 ғасырға қарай Пандия саяси жүйесіне сіңірілді) Паллавалардың (275 ж. бастап 897 ж.) жақын одақтасы болды. Ақырында, Чера әулеті Пандия әулетіне сіңірілді, ал Пандия әулеті Паллава әулетіне сіңірілді. Керланың жағалауындағы Коллам (сондай-ақ Куилон немесе Десинганаду) 825 ж. жұмыс істеуге кірісті және финикийліктер мен римдіктер дәуірінен бері жоғары коммерциялық беделге ие болды. Колламның билеушілері (Пандия әулетінің вассалдары, кейін Чола әулетінің вассалдары болған) қытай билеушілерімен елшілік алмасып тұрды және Колламда қытай қоныстары гүлденді. Қытай саудасымен қуаттанған Коллам портын 14 ғасырда Ибн Баттута өзінің жиырма төрт жылдық саяхаты барысында көрген бес үнді портының бірі ретінде атады. Керланың ішкі аудандарындағы ауыл шаруашылығының өсуі және дамуы артық өнімнің көп болуына әкелді. Артық өнімдер мен астықтар angadis немесе сауда орталықтарында басқа қажетті заттарға айырбасталды, порттарды қалаларға айналдырды. Саудагерлер, әсіресе шетелдік саудада, дәмдеуіштер, муслин, мақта, инжу және құнды тастарды батыс елдеріне экспорттау үшін монеталар қолданды және одан шарап, зәйтүн майы, амфора және терракотты ыдыстар алды. Египет динарлары мен Венециялық дукаттар (1284-1797 жж.) орта ғасырлық Керланың халықаралық саудасында үлкен сұранысқа ие болды. Арабтар мен қытайлар орта ғасырлық Керланың маңызды сауда серіктестері болды. Араб саудасы мен теңіз жүзуі исламның тууы мен таралуына байланысты жаңа күш алды. Котхамангламда табылған Умаяд халифатының (665-750 жж.) төрт алтын монетасы араб саудагерлерінің осы кезеңде Керлаға келгенін куәландырады. Аббасид халифатының (750-1258 жж.) құрылуымен исламның алтын ғасыры басталды және дін саудаға жақсы көңілмен қарағандықтан сауда гүлденді. 9 ғасырдан бастап Малабарға жасалған араб саудасы жаңа деңгейге көтерілді және мұсылман саудагерлерінің көптеген бекеттері пайда болды. Бұл кейіннен Керланың теңіз тарихының маңызды бөлігіне айналды. Малабармен сауда Қытай алтынының көптеген ағынына әкелді, сондықтан Сун әулеті (1127-1279 жж.) 1219 жылы шетелдік саудада алтын, күміс және қоланың қолданылуын тыйым салып, шетелдік тауарларға қарсы жібек маталар мен фарфорды айырбастауға бұйрық берді. Малабардан бұрыш, кокос, балық, бетель жаңғақтары және т.б. экспортталды, ал олардың орнына алтын, күміс, түрлі түсті атлас, көк-ақ фарфор, мүк және т.б. алынды.

During this period, Hindu and Buddhist religious establishments of Southeast Asia came to be associated with economic activity and commerce as patrons entrusted large funds which would later be used to benefit local economy by estate management, craftsmanship and promotion of trading activities. Buddhism, in particular, travelled alongside the maritime trade, promoting coinage, art and literacy. This route caused the intermixing of many artistic and cultural influences, Hellenistic, Iranian, Indian and Chinese, Greco Buddhist art represents one such vivid examples of this interaction. Buddha was first depicted as human in the Kushan period with intermixing of Greek and Indian elements, and the influence of this Greco Buddhist art can be found in later Buddhist art in China and throughout countries on the Silk Road. Ashoka and after him his successors of Kalinga, Pallava and Chola empires along with their vassals Pandya and Chera dynasties, as well as Vijayanagara empire all played a vital role in expanding Indianisation, extending Indian maritime trade and growth of Hinduism and Buddhism. Port of Kollam is an example of important trade port in Maritime Silk Route. Maritime Silk Route, which flourished between the 2nd century BC and 15th century AD connected China, Southeast Asia, the Indian subcontinent, Arabian peninsula, Somalia, Egypt and Europe. Despite its association with China in recent centuries, the Maritime Silk Route was primarily established and operated by Austronesian sailors in Southeast Asia, Tamil merchants in India and Southeast Asia, Greco Roman merchants in East Africa, India, Ceylon and Indochina, and by Persian and Arab traders in the Arabian Sea and beyond. For most of its history, Austronesian thalassocracies controlled the flow of the Maritime Silk Road, especially the polities around the straits of Malacca and Bangka, the Malay Peninsula, and the Mekong delta; although Chinese records misidentified these kingdoms as being "Indian" due to the Indianization of these regions but its had influenced the kingdoms and its culture. The Maritime Silk Road developed from the earlier Austronesian spice trade networks of Islander Southeast Asians with Sri Lanka and Southern India (established 1000 to 600 BCE). Kalinga (in 3rd century BCE was annexed by the Mauryan emperor Ashoka) and Vijayanagara Empire (1336 1646) also established footholds in Malaya, Sumatra and Western Java. Maritime history of Odisha, known as Kalinga in ancient times, started before 350 BC according to early sources. The people of this region of eastern India along the coast of the Bay of Bengal sailed up and down the Indian coast, and travelled to Indo China and throughout Maritime Southeast Asia, introducing elements of their culture to the people with whom they traded. The old traditions are still celebrated in the annual Bali Jatra, or Boita Bandana festival held for five days in October/November. Textiles from India were in demand in Egypt, East Africa, and the Mediterranean between the 1st and 2nd centuries CE, and these regions became overseas markets for Indian exports. In Java and Borneo, the introduction of Indian culture created a demand for aromatics, and trading posts here later served Chinese and Arab markets. The Periplus Maris Erythraei names several Indian ports from where large ships sailed in an easterly direction to Chryse. Products from the Maluku Islands that were shipped across the ports of Arabia to the Near East passed through the ports of India and Sri Lanka. After reaching either the Indian or the Sri Lankan ports, products were sometimes shipped to East Africa, where they were used for a variety of purposes including burial rites. The Abbasid caliphate (750–1258 CE) used Alexandria, Damietta, Aden and Siraf as entry ports to India and China. Merchants arriving from India in the port city of Aden paid tribute in form of musk, camphor, ambergris and sandalwood to Ibn Ziyad, the sultan of Yemen. Emperors Rajaraja Chola I (reigned 985–1014) and Rajendra Chola I (reigned 1012–1044) extended the Chola kingdom beyond the traditional limits. At its peak, the Chola Empire stretched from the island of Sri Lanka in the south to the Godavari basin in the north. The kingdoms along the east coast of India up to the river Ganges acknowledged Chola suzerainty. Chola navies invaded and conquered Srivijaya and Srivijaya was the largest empire in Maritime Southeast Asia. Goods and ideas from India began to play a major role in the "Indianization" of the wider world from this period. The Cholas excelled in foreign trade and maritime activity, extending their influence overseas to China and Southeast Asia. Towards the end of the 9th century, southern India had developed extensive maritime and commercial activity. The Cholas, being in possession of parts of both the west and the east coasts of peninsular India, were at the forefront of these ventures. The Tang dynasty (618–907) of China, the Srivijaya empire in Maritime Southeast Asia under the Sailendras, and the Abbasid caliphate at Baghdad were the main trading partners. Srivijaya empire, an Indianised Hindu Buddhist empire founded at Palembang in 682 CE as indicated in Tang records, rose to dominate the trade in the region around the straits and the South China Sea emporium by controlling the trade in luxury aromatics and Buddhist artifacts from West Asia to a thriving Tang market. One of the Pandya empire (3rd century BCE to 14th century CE) ruler Parantaka Nedumjadaiyan (765–790) and the Chera dynasty (absorbed into the Pandya political system by 10th/11th century AD) were a close ally of the Pallavas (275 CE to 897 CE). Eventually, Cheras dynasty were subsumed by Pandya dynasty, which in turn was subsumed by the Pallava dynasty. Kollam (also called Quilon or Desinganadu's) in coastal Kerala become operational in AD.825, and has a high commercial reputation since the days of the Phoenicians and Romans, The ruler of Kollam (who were vassals of Pandya dynasty who in turn later became vassals of Chola dynasty) also used to exchange the embassies with Chinese rulers and there was flourishing Chinese settlement at Kollam. Fed by the Chinese trade, port of Kollam was also mentioned by Ibn Battuta in the 14th century as one of the five Indian ports he had seen in the course of his travels during twenty four years. Growth and development of agriculture in Kerala hinterlands brought about plentiful availability of surplus. The excess agricultural crops and grains were bartered for other necessities in angadis or trading centres, turning the ports to cities. Traders used coins especially in foreign trade to export spices, muslin, cotton, pearls and precious stones to countries of the west and received the wine, olive oil, amphora and terracotta pots from there. Egyptian dinars and Venetian ducats (1284 1797) were in great demand in medieval Kerala's international trade. The Arabs and the Chinese were important trade partners of medieval Kerala. Arab trade and navigation attained a new enthusiasm since the birth and spread of Islam. Four gold coins of Umayyad Caliphate (665 750 CE) found in Kothamangalam testifies the visit of Arab traders to Kerala in that period. With the formation of Abbasid Caliphate (750 1258 CE) the Golden Age of Islam began and trade flourished as the religion was favorably disposed towards trade. Ninth century on wards the Arab trade to Malabar was raised to new esteems and saw many outposts of Muslim merchants. This, later on, became a strong element of Kerala Maritime History. The Trade with Malabar resulted in the drainage of Chinese gold in abundance that the Song dynasty (1127 1279) prohibited the use of gold, silver and bronze in foreign trade in 1219 and silk fabrics and porcelain was ordered to be bartered against foreign goods. Pepper, coconut, fish, betel nuts, etc. were exported from Malabar in exchange for gold, silver, colored satin, blue and white porcelain, musk, quicksilver and camphor from China

Орта ғасырдың соңы

Ма Хуан (1413–51) Кочинге жеткенде, Кочинде фанам деп аталатын үнді монеталары шығарылғанын және қытай стандарттары бойынша олардың жалпы салмағы бір фен және бір ли болғанын атап өтті. Олардың сапасы жоғары болғандықтан, Қытайда әрқайсысы төрт ли салмақты 15 күміс монетаға айырбастауға болады. Франциск Ксавьер сияқты саудамен бірге саяхат еткен христиан миссионерлері Шығыста христиан дінінің таралуына зор үлес қосты. Голландтың алғашқы экспедициясы Амстердамнан (1595 жылдың сәуірінде) Оңтүстік-Шығыс Азияға аттанды. 1598 жылы тағы бір голланд конвойы бір жылдан кейін 600 000 фунт дәмдеуіштер мен басқа да үнді өнімдерімен оралды. Португалдықтардың алғашқы табыстарын осы флот тоқтатты, сонымен қатар Үндістанның батыс жағалауындағы сауда-саттықты португалдықтардың қауіпінен қорғады. Баба Махан Шах Лабана, 17 ғасырдағы белгілі сикх, Перс шығанағы және Жерорта теңізі аймағына теңіз жолымен сауда жасауымен танымал. Моғол империясы кезінде Бенгал Суба провинциясында ірі кеме жасау өнеркәсібі дамыды. Экономикалық тарихшы Индражит Рэй Бенгалдың кеме жасау өндірісін 16 және 17 ғасырларда жылына 223 250 тоннаға бағаласа, Солтүстік Американың он тоғыз колониясында 1769-1771 жылдары 23 061 тонна ғана өндірілген. Ол Бенгалда кеме жөндеудің де өте жоғары деңгейде дамығанын айтады.

Британдық радж Қазіргі кезең

XVII ғасырдың басында Британдық Шығыс Үндістан компаниясы мол мөлшерде дәмдеуіштерді тасымалданды.

Әскери

1947 жылы Үндістан Республикасының әскери-теңіз күштері 33 кемеден және 538 офицерден тұрды, олар 4,660 миль (7,500 км) астам жағалау және 1,280 аралды қорғады. Гоаның азат етілуі, 1965 жылғы және 1971 жылғы соғыстарға қатысты. Кеңес Одағынан қосалқы бөлшектер алуда қиындықтар туындағаннан кейін, Үндістан жойғыштар, фрегаттар, корветтер және суасты кемелерін өндіруге бағытталған ауқымды отандық теңіздік жобалау және өндіріс бағдарламасын бастады. 1978 жылдың тамызында Үндістанның жағалау күзеті заңы қабылданды. Үндістанның жағалау күзеті "Кактус" операциясы сияқты терроризмге қарсы операцияларға қатысты. Заманауи кезеңде Үндістанның әскери-теңіз күштері Біріккен Ұлттар Ұйымының бірнеше бейбітшілік сақтау миссияларына қатысты. Әскери-теңіз күштері Бірінші шығанақ соғысы кезінде Кувейттен үндістандық азаматтарды елге қайтарды. Раджеш Кадиан (2006) былай деп мәлімдейді: "Каргил соғысы (1999) кезінде әскери-теңіз күштерінің агрессивті ұстанымы Пакистан биіктіктерден шегінбесе, үлкен қақтығыс болатынына Исламабад пен Вашингтонды көндірді". Батыс әлемімен стратегиялық байланыстардың күшеюі нәтижесінде Үндістанның әскери-теңіз күштері АҚШ Әскери-теңіз күштері сияқты батыстық әріптестерімен бірлескен оқу-жаттығулар өткізді және батыстық одақтастарынан ең соңғы теңіздік жабдықтарды алды. Америка Құрама Штаттары мен Израильмен қарым-қатынастың жақсаруы Малакка бұғазында бірлескен патрульдеуге әкелді.

Азаматтық

Жаңа мыңжылдықтың басынан бері Үндістан арқылы және одан халықаралық сауда еселеп өсті. Келесі кестеде 2005–06 қаржы жылындағы Үндістанның негізгі порттары туралы толық деректер және 2004–05 жылдармен салыстырғандағы пайыздық өсім көрсетілген (Источник: Үндістан порттары қауымдастығы):

Атауы Жүк көлемі (06–07) '000 тонна % Өсім (05–06-ға қарағанда) Кемелер трафигі (05–06) % Өсім (04–05-ке қарағанда) Контейнерлер трафигі (05–06) '000 TEU % Өсім (04–05-ке қарағанда)
Колката (Колката док жүйесі және Халдия док кешені) 55,050 3.59% 2,853 7.50% 313 9.06%
Парадип 38,517 16.33% 1,330 10.01% 3 50.00%
Висакхапатнам 56,386 1.05% 2,109 14.43% 47 4.44%
Ченнай 53,798 13.05% 1,857 11.26% 735 19.12%
Тутикорин 18,001 5.03% 1,576 6.56% 321 4.56%
Кочин 15,314 10.28% 1,225 9.38% 203 9.73%
Жаңа Мангалор порты 32,042 6.99% 1,087 1.87% 10 11.11%
Мормугао 34,241 8.06% 642 3.31% 9 10.00%
Мумбай 52,364 18.50% 2,153 14.34% 159 27.40%
J. N. P. T, Нави Мумбай 44,818 18.45% 2,395 3.06% 2,267 4.39%
Энноре 10,714 16.86% 173 1.17% - -
Кандала 52,982 15.41% 2,124 9.48% 148 18.23%
Барлық Үндістан порттары 463,843 9.51% 19,796 8.64% 4,744 12.07%