Будапешттегі Кошут көпірі: Өмірлік байланыс және уақытша құрылыс
Kossuth Bridge
Будапешттегі Кошут көпірі: 1946-1960 жж. аралығында Дунай өзені арқылы салынған, уақытша көпір. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін жасанды түрде салынды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Коссут көпірі немесе Коссут хіді – Будапештте Дунай өзенінің үстінде 1946 жылдың 15 қаңтарынан 1960 жылға дейін тұрған көпір. 1945 жылдың басында Кеңес Қызыл Армиясы Будапештті басып алғаннан кейін, қаланың бес көпірінің барлығын неміс әскерлері шегінетін кезінде жарылған екенін анықтады. (Арпад көпірі жарылмаған, ол жай ғана аяқталмаған, салынып жатқан еді). Ұзақ өтпей, әскери логистикалық мақсаттар үшін понтондық көпір салынды, бірақ оның сыйымдылығы жеткіліксіз болды және Дунайдағы қысқы мұздың қатуы 290 метрлік өзенді жүзу көпірімен тұрақты байланыс орнатуға мүмкіндік бермеді. Жаңадан көпір салу туралы шешім қабылданды. Венгриядағы өнеркәсіптің толықтай қирауы және шикізаттың жетіспеуі салдарынан, құрылыс жобасы үшін Зала округінің мұнай кендеріндегі бірнеше ондаған мұнай ұңғымаларын бұзу қажет болды. Көпірдің негізгі тіректері ретінде тереңнен темір құбырлар тартылып алынды. Кейбір болат, танктердің тасылған және қиратылған екінші дүниежүзілік соғыс машиналарыннан алынған зеңбіректерден алынды және құрылысқа енгізілді. Қолда бар сапасыз материалдармен байланысты тығыз кесте және жобалау шектеулері болғандықтан, көпір көптеген бетон тіректерімен салынды, олардың арасында 30 және 40 метрлік кішкентай ашықтар болды. Жобалау ұжымын инженерлер Элек Хилверт және Эндре Мистет басқарды. Жобаны басқаруды Zsigmondy, Béla; Erdélyi және Vajda; және Fábián, Somogyi және György компаниялары жүзеге асырды. Жобаның басқарушысы – Сехи Кароли. Болат конструкцияны Weiss Manfréd Rt. және Győri Waggongyár өндірді. Будапешт Парламенті ғимаратының оңтүстік бұрышына салынған тұрақты байланыс, әсіресе солшыл баспасөзде, «Өмір көпірі» деп аталды. Шындығында, алты ай бойы – 1946 жылдың 20 тамызына дейін – ол қаланың екі жартысын, Буда мен Пештті байланыстырған жалғыз көпір болды. Ресми түрде «Лайош Коссут көпірі» деп аталған, ол 1848–49 жылдардағы Венгрия революциясының патриот көшбасшысының құрметіне аталды. Асығыс құрылысының салдарынан Коссут көпірінің пайдалануында бірнеше шектеулер болды. Ол негізінен жаяу өтуге арналған. Ауыр жүк көліктері 20 км/сағ жылдамдықпен және бір бағытта ғана жүре алатын. Парламент сессиялары кезінде шу мен қауіпсіздік үшін кейде жабылатын. Көпірде автобустар мен жүк көліктері жүріп өткенін көптеген фотосуреттер мен жаңалықтар куәландырады. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі үш жыл ішінде Элизабет көпірінен басқа, барлық қиратылған Дунай көпірлері қайта салынды, бұл жол ахуалын жеңілдетті. Коссут көпірі бірте-бірте күтімді қажет ететін мәселеге айналды, ал оның төменгі биіктігі Дунай өзенінде кемелер қатынасына кедергі келтірді. 1957 жылы жабылып, 1960 жылы бөлшектелді, бірақ жаңадан салынбады. Бүгінде көпірдің бұрынғы орнын еске түсіретін екі тақта ғана бар.
The Kossuth Bridge or Kossuth híd was a bridge that stood over the river Danube in Budapest from 15 January 1946 to 1960. After the Soviet Red Army took Budapest in early 1945, they found all the city's five bridges had been blown up by retreating German troops. (Árpád hid was not blown up, it was just incomplete, under construction). Soon, a pontoon bridge was created for military logistical purposes but its capacity proved insufficient and presence of winter icepacks on the Danube made it impossible to maintain a permanent link across the 290 metre wide river with a floating bridge. A decision was made to build a spar type bridge in record time. The total destruction of industry and lack of raw materials in Hungary required cannibalizing several dozen oil wells in the oil fields of Zala county for the construction project. Steel piping was pulled from the depths and used as the main spars for the bridge. Some steel from gunbarrels from abandoned and destroyed World War II battle tanks were apparently incorporated in the structure. Because of the tight schedule and design restrictions dictated by available substandard materials, the bridge was built with numerous concrete pylons, with smallish, 30 and 40 metre wide openings between them. The design collective was led by engineers Elek Hilvert and Endre Misteth. The project management were done by Zsigmondy, Béla; Erdélyi and Vajda; and the Fábián, Somogyi and György companies. The top overseer, chief project manager was Széchy, Károly. The steel structure was manufactured by Weiss Manfréd Rt., and the Győri Waggongyár. The permanent link, built right at the southern corner of Budapest's Parliament Building, was often referred to as the "Link of Life", especially in the leftist press. Indeed, for six months until 20 August 1946 it was the only connection between the two halves of the city, Buda and Pest. Officially inaugurated as the "Lajos Kossuth Bridge", it was named after the patriot leader of Hungary's 1848–49 revolution. Due to its hasty construction, the Kossuth bridge had several restrictions on use. It was used mainly for pedestrian crossing. Heavier trucks could cross at 20 km/h and in only one direction at a time. During sessions of parliament, it was sometimes shut down for noise and security reasons. Both bus and truck traffic was on the bridge, numerous photographs and news film clips attest to that. In three years following World War II all of the demolished Danube bridges were rebuilt, except Elizabeth bridge, easing the traffic situation. The Kossuth Bridge gradually became a maintenance problem and its low span more of an obstacle to shipping on the River Danube. It was finally shut down in 1957 and dismantled in 1960, and not replaced. Nowadays only two plaques embedded in the riverbanks remind visitors of the bridge's former location.