Кіріспе

Еске сақтау үшін мағыналы пікірлер өлең түрінде айтылады Гномикалық поэзия - бұл есте сақтау үшін мағыналы сөздерді өлең түрінде айту. Гректер оларды гномы деп атаған (мысалы, гректің γνωμικός (gnomikos) "пикірге немесе афоризмге қатысты") Елизаветалық сыншы Генри Пичэм жынды "адамның әдеттері мен әдеттеріне қатысты сөз, бұл біздің өмірімізде не істеу керектігін немесе жасамауы керектігін қысқаша мәлімдейді" деп түсіндірді. Ол - дана әдебиеттер тобының бірі, ол әлем туралы жалпы шындықтарды білдіреді. Тақырыптар құдайлық және зайырлы, моральдық афоризмдерден иерархиялық әлеуметтік қатынастарға дейін.

Ежелгі грек гномикалық әдебиеті

Біздің заманымыздан бұрынғы VI ғасырда өркендеген Грекияның гномикалық ақындары - өлең түрінде сөйлемдік максималардың тізбесін құрастырғандар. Бұл кітаптарды 4 ғасырда Аргос қаласының ораторы Лобон жинаған, бірақ оның жинағы жоғалып кеткен.

Ортағасырлық және ерте заманауи гномикалық әдебиет

Гномдар көбінесе Арабия, Парсы және Үндістанның ежелгі әдебиеттерінде, англосаксон поэзиясында және исландиялық таяқтарда кездеседі. Англосаксон үлгілерімен салыстырмалы ерте Уэльс гномикалық өлеңдері. Приамель, қысқа, сөйлемдік өлең түрі, ол 12-16 ғасырларда Германияда кең тараған, шынайы гномикалық тапқа жататын және оны 15 ғасырда Нюрнбергтің лирикалық алтын шебері Ханс Розенблют ерекше табысқа қол жеткізді. Гномикалық әдебиет, оның ішінде Максим I және Максим II, Англиядағы ортағасырлық әдебиеттің жанры. Гномикалық рухты кейде үйшік философияның ақындары, мысалы, Франсис Кварль (15921644) Англияда және Гви де Пибрак (15291584) Францияда көрсетті. 1574 жылы жарық көрген оның бір кездері әйгілі болған төртбұрыштары бүкіл Еуропада үлкен жетістікке қол жеткізді; олар біздің заманымызға дейінгі VI ғасырдағы грек гномик жазушыларын әдейі еліктеп жазылған. Пибрактың гномикалық жазбаларымен Антуан Фабердің (немесе Фаврдың) (15571624) және Пьер Матьедің (15631621) жазбаларын байлау ұзақ уақытқа дейін әдеттегісі болды.