1985 жылғы Квебек үкіметтік партиясының жетекші сайлауы
1985 Parti Québécois leadership election
1985 жылғы Parti Québécois көшбасшылығы сайлауы: Пьер Марк Джонсон жеңіске жетті. Квебек тарихындағы алғашқы бір мүше – бір дауыс жүйесі. Рене Левескенің орнына сайланды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1985 жылғы Квебек партиясының басшылығын сайлау Квебек партиясының жаңа басшысын сайлау мақсатымен өткізілді. Бұл сайлау нәтижесінде Пьер Марк Джонсон партия төрағасы болып сайланды. Сайлау «бір мүше – бір дауыс» принципі бойынша, жалпыға бірдей сайлау құқығы арқылы жүргізілді, осылайша Квебек партиясы Квебек тарихында осы тәсілді алғаш рет қолданған саяси партия атанды. 1968 жылы құрылған партия тарихында бұл – алғашқы мұндай жарыс болды және одан кейін 2005 жылғы басшы сайлауы өтті.
The Parti Québécois leadership election of 1985 was held to elect a new leader of the Parti Québécois, the main sovereigntist and social democratic political party in Quebec, Canada. It elected Pierre Marc Johnson at the helm of the party. It was conducted under the one member, one vote universal suffrage system, making the Parti Québécois the first political party to do so in Quebec history. It was the first race of its kind in the history of the party, created in 1968, and would be followed by the leadership election of 2005.
Тарих
Сайлау партияның негізін қалаушы Рене Левескенің кетуіне байланысты болды және партия билікте болған кезде өтті. Пьер Марк Джонсон сайланғаннан кейін, ол 1985 жылдың қазан айынан желтоқсан айына дейін премьер-министр міндетін атқарды. Джонсон соңынан 1987 жылға дейін оппозиция жетекшісінің рөлін атқарды. Сайлаудың тарихи маңызы мынада: «Референдумнан кейінгі синдром» деп аталатын алғашқы кезеңде Пьер Марк Джонсонның сайлануы партияның тәуелсіздік жобасын, PQ-ның бастапқы мақсатын, екінші орынға ысыру туралы шешімін бекітті. Бұл шешім партия ішінде дағдарыс тудырды, ол Рене Левескенің кетуіне әсер етті. Бұл партиялық ұстаным – ұлттық бірлік (Джонсонның егемендік мақсатын белсенді түрде ілгерілетпейтін ұлтшылдығы) Джонсонның қызметтен алынуына және 1988 жылы Жак Паризоның жетекші ретінде келуіне дейін сақталды. Бұл Паулин Маруаның жетекшілікке алғашқы тырабы болды, ол 2005 жылғы жетекші сайлауда қайталанды. 2001-2005 жылдар аралығында болашақ жетекші болған Бернар Ландри де 1985 жылғы жарысқа қатысты, бірақ ортасынан бас тартты. Ландри өзінің сайлауалды науқанында өзін «тәуелсіздік пен прогрессивті» кандидат ретінде таныстырды және сайлауалды науқаны барысында, егер жетекші болып сайланса, егемендікті күтіп ұстау туралы партиялық шешімді кері қайтара алатынын мәлімдеді. Гай Бертранның науқаны партияның таза және тұрақты тәуелсіздік ағымын бейнелеуге бейім болды, бұл оның кейінгі идеологиялық өзгерісімен қақтығысты.
The election was caused by the departure of founder René Lévesque, and was conducted while the party was in power. With Pierre Marc Johnson elected, he would assume premiership from October to December 1985. Johnson afterwards played the role of Leader of the Opposition until 1987. The election finds its historical importance in the fact that, in the first era of said "Post Referendum Syndrome", the election of Pierre Marc Johnson secured the party's past decision of putting the independence project, the first raison d'être of the PQ, on the back burner. This decision had caused a crisis within party ranks, which was influential in the departure of René Lévesque. This party stance of affirmation nationale (Johnson's approach of nationalism without actively pursuing the objective of sovereignty) would last until the ousting of Johnson and the arrival of Jacques Parizeau as leader in 1988. It was the first attempt of Pauline Marois for the leadership, one that she would repeat at the leadership election of 2005. Bernard Landry, future leader from 2001 to 2005, also entered the race of 1985, only to drop out midway. During his campaign, Landry had presented himself as a "sovereigntist and progressive" candidate and, during his campaign, given signs that, if elected leader, he could rescind the party decision of putting sovereignty on hold. Guy Bertrand's campaign tended to represent the sovereigntist pur et dur stream of the party, clashing with his later ideological shift.