Леон Хиеко: Аргентиналық фолк-рок музыкантының өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Аргентиналық музыкант

Рауль Альберто Антонио Гиеко, көбінесе Леон Гиеко (León Gieco) деп танылатын (1951 жылдың 20 қарашасында Аргентинаның Канад Роскин қаласында туған) – аргентиналық фолк-рок орындаушысы, композитор және әнші. Ол аргентиналық рок пен халықтық фольклор жанрларын үйлестіріп, әлеуметтік және саяси мағынасы бар өлеңдер жазады. Сондықтан оны "Аргентиналық Боб Дилан" деп атайды.

Өмірбаян

Леон Гиеко 1951 жылғы 20 қарашада Аргентинаның Санта-Фе провинциясында итальяндықтар отбасында дүниеге келді. 6 жасында Гиеко отбасымен бірге экономикалық қиындықтарға байланысты ауыл орталығына көшті. 8 жасында Гиеко өзінің алғашқы гитарын несиеге сатып алып, көп ұзамай жергілікті шараларда әкесінің тобымен бірге музыка ойнай бастады. Балалық шағында Гиеко "Лос Ночерос" (Түнгі күзетшілер) және "Лос Москос" (Шыбындар) сияқты жергілікті топтармен ойнады, сондай-ақ Аргентинада танымалдыққа ие болған рок-топтармен де бірге өнер көрсетті. 1965 жылы Гиеко Боливияға студенттік алмасу бағдарламасымен барды. Ол музыка оқып, жергілікті мерекелерде гитара ойнады. 18 жасқа толғанда Гиеко толық уақытты музыкант болу үшін Буэнос-Айреске кетті. Ол жерде Густаво Сантаолаладан гитара сабағын алды, ол оны Буэнос-Айрес музыка қауымдастығының маңызды өкілдерімен – Рауль Порчетто, Чарли Гарсия, Нито Местре және Мария Роза Йориомен таныстырды. Бұл адамдар болашақта Гиекомен бірге Аргентинаның супертобы "Porsuigieco" құрамына кірді. 1971, 1972 және 1973 жылдары Гиеко Буэнос-Айрес рок-фестивалінде өнер көрсету мүмкіндігіне ие болды. 1973 жылы ол өзінің алғашқы альбомын – "Leon Gieco" жазды (бұл альбомды Сантаолаламен бірлесіп тәуелсіз түрде жазды). Альбомнан шыққан "En el País de la Libertad" ("Азаттық елінде") әні Аргентинадағы өзгерістерге және әлеуметтік әділдікке қатысты Гиеконың алаңдаушылығын көрсетті. 1976 жылы Гиеко "El Fantasma de Canterville" ("Кентервильдің жындысы") альбомын шығарды. Альбом әскери үкіметтен үлкен цензураға ұшырады, оның салдарынан ол 6 әннің мәтінін өзгертуге және 3 әнді толығымен алып тастауға мәжбүр болды. Дегенмен, альбом сәтті болды және ол Аргентинада ғана емес, Оңтүстік Американың басқа елдерінде де концерттер берді. Екі жылдан кейін ол өзінің ең танымал әндерінің бірі – "Sólo le pido a Dios" ("Мен тек Құдайдан сұраймын") әні бар IV LP альбомын шығарды. Аргентинадағы саяси жағдайға байланысты 1978 жылы Гиеко бір жылға АҚШ пен Италияға көшуге мәжбүр болды. АҚШ-та ол Лос-Анджелесте және Мичиган штатының Энн-Арбор қаласында отбасылық достарымен бірге тұрды. Энн-Арборда ол 1978 жылдың жазында әйгілі өнер фестивалінде өнер көрсетті. 1979 жылғы 20 желтоқсанда Аргентинаның білім министрі Буэнос-Айрестегі Лухан ұлттық университетінің жабылуын жариялады. Гиеко "La Cultura es la Sonrisa" ("Мәдениет – күлімдеу") әнін орындап, жабылуға қарсы наразылық акциясына қатысты. Оның ән мәтінінде: "Мәдениет тек оны таңдау мүмкіндігі жоқ елде ғана жылайды / Министр мектепті жапса, ол тек қайғысын жылайды" делінген. 1981 жылы Гиеко Аргентина бойынша 3 жылдық, 110 000 шақырымдық тәуелсіз концерттер сериясын бастады, ол барлығы 420 000 адамға арналды. Тур кезінде ол барған әртүрлі жерлерден материал жинады және 1985 жылы Буэнос-Айресте әртүрлі жергілікті музыканттармен бірге "De Ushuaia a La Quiaca" ("Ушуаядан Ла Куиакаға дейін") атты алғашқы томын жазды. "De Ushuaia a La Quiaca 2" және "De Ushuaia a La Quiaca 3" келесі альбомдары елдің әртүрлі аймақтарында мобильді студияда жазылды. 1985 жылы Гиеко Хуан Карлос Баглието және Литто Неббиямен бірге Аргентина атынан 12-ші "Жастар мен студенттердің әлемдік фестиваліне" Мәскеуге барды. 1986 және 1987 жылдары ол досы Мерседес Сосамен бірге Германияда концерттер берді, соның ішінде Берлиннің саяси ән фестивалінде де өнер көрсетті. Гиеко Аргентинаға оралып, Росариодағы Ұлттық Ту Мемориалінде 40 000 көрерменге, ал Буэнос-Айресте 35 000 адамға арналған тегін концерттер берді. "Бока Хуниорс" стадионында Пабло Миланес және Чико Буарке, сондай-ақ Мерседес Соса, Фито Паэз, Нито Местре, Хуан Карлос Баглието және Сиксто Палавечиномен бірге концерт берді. Жыл соңында ол Мексика, Перу, Бразилия, Швеция, Германия және Дания сияқты елдерді қамтитын әлемдік турнеге шықты. 1988 жылы Гиеко Германия мен Австрияда өнер көрсетті. Аргентинаға оралған соң ол Amnesty International Human Rights Now! турнесінің соңғы концертіне қатысты. "Ривер Плейт" стадионында Чарли Гарсия, Питер Габриэль, Брюс Спрингстин, Стинг және басқалармен бірге өнер көрсетті. Сегіз жылдық турнеден кейін 1989 жылы "Semillas del corazón" ("Жүрек тұқымдары") альбомы студияға оралуын белгіледі. Сол жылы ол Буэнос-Айрестегі "Театро-Операда" АҚШ-тың фольклорлық аңызы Пит Сигермен бірге өнер көрсетті. Келесі жылы Сигер оны Вашингтонға, Бостонға және Нью-Йоркке алып баратын турнеге шақырды. Ол жерде ол бұдан бұрын Буэнос-Айресте танысқан Дэвид Бёрнмен бірге ойнады. 1992 жылы Сан-Паулудағы Латын Америкасы Парламентінің ашылуында Милтон Нассименто, Мерседес Соса, Os Paralamas do Sucesso, Гилберто Гил және Рубен Радамен бірге өнер көрсетті. 1997 жылы ол "Divididos", "La Renga", "Los Piojos" және "Attaque 77" сияқты топтармен бірге "Plaza de Mayo" аналарының мемориалдық концертіне қатысты. Гиеко 2007 жылы әлеуметтік әділдік үшін арналған "Mundo Alas" атты соңғы ұлттық турнесін бастады. Аргентиналық музыканттар, бишілер, әншілер және суретшілер, барлығының да мүмкіндігі шектеулі болғандықтан, Гиекомен бірге өнер көрсетіп, өзінің ерекше таланттарын көрсетті және көрермендермен байланыс жасады. Ол осы суретшілерге өз армандарының орындалуына мүмкіндік берді. Гиеко тур жолында түсірілген деректі фильм жасады, ол 2009 жылдың наурыз айында жарық көрді. Фильмде рок-музыка, фольклорлық музыка және танго, сондай-ақ Гиеконың түпнұсқалық хиттері орын алды. 2013 жылы "Wrecking Ball World Tour" турнесі аясында Буэнос-Айресте болған Брюс Спрингстин "Sólo le pido a Dios" әнінің акустикалық орындалуына видео түсірді.

Leon Gieco was born into a family of Italian origin on November 20, 1951, in Santa Fe Province, Argentina. At 6 years old, Gieco traveled with his family from the field to the village center due to economic problems. At age 8, Gieco bought his first guitar on credit, and soon began playing music at local events with his father's band. Throughout his childhood, Gieco played with local bands such as a folkloric group called Los Nocheros (The Night Watchers) and Los Moscos (The Flies), a rock band that gained some popularity within Argentina. In 1965, Gieco traveled to Bolivia as an exchange student. He studied music and played guitar at local festivities. When Gieco turned 18, he went to Buenos Aires to become a full time musician. There, he took guitar lessons from Gustavo Santaolalla, who introduced him to important people in the Buenos Aires musical community, such as Raúl Porchetto, Charly García, Nito Mestre, and María Rosa Yorio, future members along with Gieco of the Argentine supergroup, Porsuigieco. Gieco was given the opportunity to perform in the Buenos Aires Rock Festival in 1971, 1972, and 1973. In 1973, he recorded his first album, "Leon Gieco" ( it was recorded independently with Santaolalla). "En el País de la Libertad" ("In the Country of Freedom"), a hit from his album, demonstrated Gieco's concern for change in Argentina, his concern for social justice. In 1976 Gieco released El Fantasma de Canterville ("The Ghost of Canterville"). The record suffered a great deal of censorship from the military government forcing him to change the lyrics of 6 songs and remove 3 others altogether. Nevertheless, the record was a success, and he had concerts not only around Argentina, but also in other countries of South America. Two years later he released IV LP, with one of his most famous songs: "Sólo le pido a Dios" ("I only ask of God"). Due to the political situation in Argentina, Gieco was forced to move to the United States and Italy in 1978 for one year. In the US he lived with family friends in Los Angeles and Ann Arbor, Mi. While in Ann Arbor, he performed at the famous Art festival in the summer of 1978. On December 20, 1979, the Argentine Minister of Education announced the closing of the National University of Lujan in Buenos Aires. Gieco participated in a protest against the closing by singing "La Cultura es la Sonrisa". His lyrics say, "(Culture) only cries in a country where people can't choose it/it only cries its sadness if a minister closes a school "

In 1981 Gieco started a 3 year, 110,000 kilometre long series of independent concerts all over Argentina, playing for a total of 420,000 people. He gathered material from the different places he visited during the tour, and recorded the first volume of De Ushuaia a La Quiaca ("From Ushuaia to La Quiaca" in Buenos Aires with various autochthonous musicians in 1985. The following De Ushuaia a La Quiaca 2 and De Ushuaia a La Quiaca 3 were recorded in a mobile studio in different locations of the country. In 1985, Gieco went to Moscow for the 12th "World Youth and Students' Festival" alongside Juan Carlos Baglietto and Litto Nebbia, representing Argentina. In 1986 and 1987, he held concerts in Germany with his friend Mercedes Sosa, including that of Berlin's Political Song Festival. Gieco returned to Argentina and performed free concerts, one for 40,000 spectators at the National Flag Memorial in Rosario, and the other for 35,000 people in Buenos Aires. At Boca Juniors' Stadium he had a concert with Pablo Milanés and Chico Buarque, and guest musicians Mercedes Sosa, Fito Páez, Nito Mestre, Juan Carlos Baglietto and Sixto Palavecino. At the end of the year he went on a world tour that included countries such as Mexico, Peru, Brasil, Sweden, Germany and Denmark. In 1988, Gieco performed in Germany and Austria. Back in Argentina he participated in the final concert of the Amnesty International Human Rights Now! Tour at River Plate Stadium, with Charly García, Peter Gabriel, Bruce Springsteen, Sting, and others. After eight years of touring, Semillas del corazón ("Seeds of the heart") marked his return to the studio in 1989. That same year he performed at the Teatro Ópera in Buenos Aires with United States folk legend Pete Seeger. The following year, Seeger asked him to join a tour that took him to Washington, D. C., Boston and New York City. There he played with David Byrne, whom he had met in Buenos Aires shortly before. In 1992, he played with Milton Nascimento, Mercedes Sosa, Os Paralamas do Sucesso, Gilberto Gil and Rubén Rada at the inauguration of the Latin American Parliament in São Paulo. In 1997 he participated in the memorial concert for the Mothers of the Plaza de Mayo, with bands such as Divididos, La Renga, Los Piojos, and Attaque 77. Gieco began his most recent national tour for social justice, Mundo Alas, in 2007. Argentine musicians, dancers, singers, and painters, all with disabilities, performed alongside Gieco, expressing their unique talents and communicating with audiences. He gave these artists the opportunity to live out their dreams as he does. Gieco created a documentary from the road tour which was produced in March, 2009. The film features rock music, folk music, and tango, along with Gieco's original hits. During his stop in Buenos Aires on his 2013 Wrecking Ball World Tour, Bruce Springsteen filmed a video for a solo acoustic performance of "Sólo le Pido a Dios".