Рожерий Салернский (1140-1195) – хирург, автор "Практики хирургии". Краткое, практичное руководство по лечению ран и болезней, первое описание "волчанки".
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Рожериус (1140 жылға дейін – шамамен 1195 жыл), сондай-ақ Рожериус Салернитанус, Рожер Фругард, Рожер Фругарди, Роггерио Фругардо, Рюдигер Фрутгард және Роггерио деи Фругарди деп те аталатын ол, шамамен 1180 жылы (кейде 1170 жылға дейін, кейде 1230 жылға дейін мерзімделген) «Хирургия практикасы» («Practica Chirurgiae») атты медициналық еңбек жазған Салернолық хирург болды. Ол «Мастер Рожеридің хирургиясы» («Chirurgiae Magistri Rogerii») деп те аталады. Рожериус еңбегі анық, қысқа және практикалық, сонымен қатар басқа медициналық авторитеттерден алынған ұзақ цитаталармен салмақталмаған. Анатомиялық тұрғыдан құрылып, патологиялық-травматологиялық жүйелеу бойынша ұсынылған еңбекте әр ауруға қысқаша ұсынылатын емдеу қарастырылған. Рожериус тәуелсіз бақылаушы болды және классикалық бетке түскен бөртпелерді сипаттау үшін алғаш рет «лупус» терминін қолданды. Ол мойын жараларына жұмыртқа ақуынан жасалған таңуды ұсынды және кесілген нервтердің жаңаруына (consolidari) сенбеді, бірақ олардың бірігуі мүмкін (conglutinari) деп ойлады. Рожериус еңбегі – бүкіл Еуропада хирургия саласындағы ортағасырлық алғашқы маңызды мәтін болды және Болонья мен Монпельедегі жаңа университеттерде пайдаланылды. Рожериус еңбегін оның шәкірті, Болоньядағы профессор Роландо да Парма жасаған жаңа басылым (1250 жыл) арқасында өзектілігін сақтап қалды. Кейіннен қосылған глоссаларға Additiones, Chirurgia Rolandina, Бірінші Салерно глоссасы, Эрфурттың Роджер жазбалары, Төрт мастер глоссасы, Терапевтік Роджер глоссасы, Chirurgia Jamati және кеңінен тараған Орта жоғары неміс Роджер жиынтығы кіреді. Осы қолжазбалардың көптегені медициналық емдеуді егжей-тегжейлі көрсететін көркем суреттерді қамтиды. Рожериус еңбегі 9-шы ғасырдан бері қалыптасқан Салерно медицина мектебінің күшті дәстүрін сақтап қалды, ол анатомия мен хирургияны зерттеуді алғашқылардың бірінен бастады. Он үшінші ғасырға қарай, Еуропаның көптеген қалалары дәрігерлердің практикалық қызметке кіріспес бұрын бірнеше жыл оқып, тәжірибе жинауы керек екенін талап етті. Хирургия таза медицинадан төмен мәртебеге ие болды, Рожериус өзінің трактатын жазғанға дейін қолөнер ретінде дамыды, ол батыстық хирургиялық нұсқаулықтардың түріне негіз салды және оларға қазіргі заманға дейін әсер етеді.
Rogerius (before 1140 – c. 1195), also called Rogerius Salernitanus, Roger Frugard, Roger Frugardi, Roggerio Frugardo, Rüdiger Frutgard and Roggerio dei Frugardi, was a Salernitan surgeon who wrote a work on medicine entitled Practica Chirurgiae ("The Practice of Surgery") around 1180 (sometimes dated earlier to 1170; sometimes later, to 1230). It is also called Chirurgiae Magistri Rogerii ("The Surgery of Master Rogerius"). Rogerius' work is clear, brief, and practical, it is also unburdened with long citations derived from other medical authorities. The work, arranged anatomically and presented according to a pathologic traumatological systematization, includes a brief recommended treatment for each affliction. Rogerius was an independent observer and was the first to use the term lupus to describe the classic malar rash. He recommended a dressing of egg albumen for wounds of the neck, and did not believe that nerves, when severed, could be regenerated (consolidari), though he thought they may undoubtedly be reunited (conglutinari). Rogerius' work was the first medieval text on surgery to dominate its field in all of Europe, and it was used in the new universities in Bologna and Montpellier. Rogerius' work was kept relevant by the new edition (1250) made by his pupil Rolando da Parma, a professor at Bologna. Glosses later added include Additiones, Chirurgia Rolandina, First Salernitan Gloss, Roger Marginalia of Erfurt, Four Masters Gloss, Therapeutic Roger Gloss, Chirurgia Jamati and the widely extended Middle High German Roger Complex. Many of these manuscripts include lavish illustrations detailing medical treatment. Rogerius' work maintained the strong tradition of Salerno's medical school, in existence since the ninth century, which pioneered the study of anatomy and surgery. By the thirteenth century, many European towns were demanding that physicians have several years of study or training before they could practice. Surgery had a lower status than pure medicine, beginning as a craft tradition until Rogerius composed his treatise, which laid the foundation for the species of the occidental surgical manuals, influencing them up to modern times.