Сербия тарихы: 1815-1882 жылдардағы серб княжествосы, түрік билігінен азаттық, Милош Обреновичтің рөлі, автономия және қаржылық тәуелділік туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік-шығыс Еуропада 1815 жылдан 1882 жылға дейінгі княздық.
Principality in southeast Europe between 1815 and 1882
Негізгі фактілері мен орнығу
Сербиялық революциялық көшбасшылар – бірінші Караджордже, содан кейін Милош Обренович – Сербияны ғасырлар бойғы түрік үкімшілігінен азат ету мақсатына қол жеткізді. Түрік билігі 1830 жылғы Хати Шариф арқылы мемлекетті мойындады, ал Милош Обренович Сербия княздығының мұрагер князі (князь) атанды. Сербия заң жүзінде Осман империясының автономиялық провинциясы болды, оның автономиясы ел аумағында түрік әскерінің болуымен және Стамбулға жыл сайын 2,3 миллион грошен төлеуге міндетті болуымен шектелді, бұл ел бюджетінің шамамен 10% құрады. Алғашқыда княздыққа Белградтың бұрынғы пашалығының аумағы кірді, бірақ 1831–33 жылдары ол шығысқа, оңтүстікке және батысқа қарай кеңейді. 1866 жылы Сербия 1866–68 жылдар аралығында басқа Балқан елдерімен бірқатар келісімдерге қол қою арқылы Бірінші Балқан одағын құру науқанын бастады. 1867 жылдың 18 сәуірінде Осман үкіметі 1826 жылдан бері Сербиядағы Осман билігінің соңғы өкілі болған Осман гарнизонын Белград бекінісінен шығаруға бұйрық берді. Бір ғана талап қойылды – Осман туын серб туымен қатар бекініс үстінде желбіреуін жалғастыру. Сербияның де-факто тәуелсіздігі осы оқиғадан басталады. 1869 жылғы жаңа конституция Сербияны тәуелсіз мемлекет деп белгіледі. Сербия 1878 жылы, Осман империясынан тәуелсіздігі Берлин шартында толық халықаралық мойындау алғанда, оңтүстік-шығысқа қарай одан әрі кеңейді. Княздық 1882 жылға дейін, Сербия Корольдығы деңгейіне көтерілгенге дейін сақталды.
The Serbian revolutionary leaders—first Karađorđe and then Miloš Obrenović—succeeded in their goal of liberating Serbia from centuries long Turkish rule. Turkish authorities acknowledged the state by the 1830 Hatt i Sharif, and Miloš Obrenović became a hereditary prince (knjaz) of the Serbian Principality. Serbia was de jure an autonomous province of the Ottoman Empire, its autonomy was constrained by the presence of the Turkish army on its soil and by being forced to pay to Istanbul a yearly tribute of 2.3 million groschen, which represented about 10% of the country's budget. At first, the principality included only the territory of the former Pashaluk of Belgrade, but in 1831–33 it expanded to the east, south, and west. In 1866 Serbia began the campaign of forging the First Balkan Alliance by signing a series of agreements with other Balkan entities in the period 1866–68. On 18 April 1867 the Ottoman government ordered the Ottoman garrison, which since 1826 had been the last representation of Ottoman suzerainty in Serbia, withdrawn from the Belgrade fortress. The only stipulation was that the Ottoman flag continue to fly over the fortress alongside the Serbian one. Serbia's de facto independence dates from this event. A new constitution in 1869 defined Serbia as an independent state. Serbia was further expanded to the southeast in 1878, when its independence from the Ottoman Empire won full international recognition at the Treaty of Berlin. The Principality would last until 1882 when it was raised to the level of the Kingdom of Serbia.
Әкімшілік бөлімшелер
Князьдік он жеті округке бөлінді, олар округ деп аталды. Округтердің мөлшеріне қарай, олар Срес деп аталатын бірнеше кантонға бөлінді. Князьдікте барлығы алпыс алты Срес болды.
The principality was divided into seventeen districts known as Okrug which were then divided into a number of cantons, known as Sres, according to the size of the district. The Principality had a total of sixty six Sres.
Әскери
Сербия Князьдігінің қарулы күштері – Сербия Князьдігінің қарулы күштері болды. 1830 жылы құрылған бұл әскер 1876-1878 жылдардағы бірінші және екінші серб-түрік соғыстарына қатысу үшін тұрақты армияға айналды, бұл елдің қазіргі тарихындағы алғашқы қақтығыс еді, одан кейін ел толық тәуелсіздік алды. Оның ізін Сербия Корольдік әскері басты.
The Armed Forces of the Principality of Serbia was the armed forces of the Principality of Serbia. Founded in 1830, it became a standing army to take part to the First and Second Serbo Turkish Wars of 1876 1878, the first conflict in the nation modern history, after which the country gained its full independence. It was succeeded by the Royal Serbian Army.
Демография
Князьдіктің алғашқы онжылдықтарында халықтың 85% сербтерді, ал 15% серб емес ұлт өкілдерін құрады. Олардың көпшілігі влахтар болса, қалғандары мұсылман албандар еді. Смедерево, Кладово және Чуприяда тұратын мұсылмандардың басым бөлігі осы албандардан тұрды. Жаңа мемлекет халқының біртекті болуын мақсат етті. Осының салдарынан, 1830 жылдан бастап 1870 жылдардағы албандар елден қуылған соғыстарға дейін Сербия Князьдігінің аумағында тұрған 150 000-ға дейін албанның қуылғаны есептеледі. 1862 жылы 10 000-нан астам мұсылман Осман Болгариясы мен Осман Босниясына жер аударылды. 1876-1878 жылдардағы серб-осман соғыстары кезінде Ниш санжағынан мұсылман халқы қуылды. Атауы 1866 жылғы санақ % халық саны Ұлттар Сербтер 1,057,540 87% Влахалар (румындар) 127,326 10.5% Рома (сиғандар) 25,171 2.1% Басқалар 5,539 0.5% Діні Православтық 1,205,898 99.20% Ислам 6,498 0.54% Католик 4,161 0.31% Басқалар 0.2%
In the first decades of the principality, the population was about 85% Serb and 15% non Serb. Of those, most were Vlachs, and there were some Muslim Albanians, which were the overwhelming majority of the Muslims that lived in Smederevo, Kladovo and Ćuprija. The new state aimed to homogenize of its population. As a result, from 1830 to the wars of the 1870s in which Albanians were expelled from the country, it has been estimated that up to 150,000 Albanians that lived in the territories of the Principality of Serbia had been expelled. In 1862 more than 10,000 Muslims were expelled to Ottoman Bulgaria and Ottoman Bosnia. During the Serbian–Ottoman Wars of 1876–1878, the Muslim population was expelled from the Sanjak of Niš. Name 1866 Census % populationEthnicities Serbs1,057,54087% Vlachs (Romanians)127,32610.5% Roma (Gypsies)25,1712.1% Others5,5390.5% Religion Orthodox1,205,89899.20% Islam6,4980.54% Catholic4,1610.31%Others 0.2%
Билеушілер
Князьдікте Обренович әулеті билік жүргізді, бірақ Караджорджевич әулетінің князі Александр билеген кезеңді қоспағанда. Принцтер Милош және Михаило Обренович әрқайсысы екі рет билік жүргізді. Портрет Аты Туған күні Өлген күні Басталуы Аяқталуы Ескермелер Милош Обренович 17 наурыз 1780 26 қыркүйек 1860 6 қараша 1817 25 маусым 1839 Милан Обренович II 21 қазан 1819 8 шілде 1839 25 маусым 1839 8 шілде 1839 Милош Обреновичтің ұлы I Михаило Обренович III 16 қыркүйек 1823 10 маусым 1868 8 шілде 1839 14 қыркүйек 1842 Милош Обреновичтің ұлы I Александр Караджорджевич 11 қазан 1806 3 мамыр 1885 14 қыркүйек 1842 23 желтоқсан 1858 Милош Обренович I 17 наурыз 1780 қыркүйек 1860 23 желтоқсан 1858 26 қыркүйек 1860 Михаило Обренович III 16 қыркүйек 1823 10 маусым 1868 26 қыркүйек 1860 10 маусым 1868 Милан Обренович IV 22 тамыз 1854 11 ақпан 1901 10 маусым 1868 6 наурыз 1882
The Principality was ruled by the Obrenović dynasty, except for a period under Prince Aleksandar of the Karađorđević dynasty. Princes Miloš and Mihailo Obrenović each reigned twice. Portrait Name Birth Death From Until NotesMiloš Obrenović IMarch 17, 1780September 26, 1860November 6, 1817June 25, 1839Milan Obrenović IIOctober 21, 1819 July 8, 1839June 25, 1839July 8, 1839son of Miloš Obrenović IMihailo Obrenović IIISeptember 16, 1823 June 10, 1868July 8, 1839September 14, 1842son of Miloš Obrenović IAleksandar KarađorđevićOctober 11. 1806 May 3. 1885September 14, 1842December 23, 1858Miloš Obrenović IMarch 17, 1780September 1860December 23, 1858September 26, 1860Mihailo Obrenović IIISeptember 16, 1823 June 10, 1868September 26, 1860June 10, 1868Milan Obrenović IV August 22, 1854 February 11, 1901June 10, 1868March 6, 1882
Басқа тілдер
Катић, Бојана Миљковић. Пољопривреда Кнежевине Србије:(1834 1867): Сербия княздығының ауыл шаруашылығы (1834 1867). Том 65. Istorijski институт, 2014 жыл. Јагодић, Милош. Насељавање Кнежевине Србије: 1861 1880: Сербия княздығының қоныстануы: 1861–1880. Том 47. Istorijski институт, 2004 жыл. Katić, Bojana Miljković. "Сеоско професионално занатство Кнежевине Србије (1834 1866)." Историјски часопис 62 (2013): 309–329. Stranjaković, Dragoslav. Politička propaganda Srbije u jugoslovenskim pokrajinama: 1844 1858 godine. Štamparija Drag. Gregorića, 1936 жыл. Stranjaković, Dragoslav. Jugoslovenski nacionalni i državni program Kneževine Srbije iz 1844 god. Srpska manastirska štamparija, 1931 жыл. Stranjaković, Dragoslav., 1932. Srbija pijemont južnih slovena, 1842–1853. Nar. štamparija. Petrović, V., and N. Petrović. "Građa za istoriju Kneževine Srbije, vreme prve vlade kneza Miloša Obrenovića." Beograd, knjiga prva 1821 (1815). Nikolić, Dragan K. Izvori i priroda krivičnog prava Kneževine Srbije u vreme pripreme krivičnog zakona. 1988 жыл. Arsić, M. "Crkvene matične knjige u propisima Kneževine Srbije." Arhivski pregled 1.4 (2000): 52–5. Leovac, Danko Lj. Србија и Русија за време друге владавине кнеза Михаила:(1860 1868). Дис. Белград университеті, Философия факультеті, 2014 жыл. Недељко, В. "Сербия княздығындағы православие шіркеуінің автономиясы және епископтық округтердің құрылуы (1831–1836 жж.)." Istraživanja: Тарихи зерттеулер журналы 25 (2016): 233–248. Popović, Radomir J. "Матия Бананың 1846 жылғы Сербия Конституциясының жобасы." Мешовита грађа 34 (2013): 149–171. Ђорђевић, Тихомир. "Князь Милош Обреновичтің бірінші үкіметі кезінде Сербияға қоныстану (1815–1839)." Гласник Српског географског друштва 5 (1921): 116–139. Маринковић, Мирјана, and Терзић Славенко. Князь Милош Обреновичтің Түрік кеңсесі, 1815–1839. САНУ тарихи институты, 1999 жыл. Кандић, Љубица. "Князь Милош Обреновичтің бірінші билігі кезіндегі жиналыстардың қызметі." Анали Правног факултета у Београду 1 (1961).
Катић, Бојана Миљковић. Пољопривреда Кнежевине Србије:(1834 1867): Agriculture of the Principality of Sebia (1834 1867). Vol. 65. Istorijski institut, 2014. Јагодић, Милош. Насељавање Кнежевине Србије: 1861 1880: Settlement of the Princedom of Serbia: 1861–1880. Vol. 47. Istorijski institut, 2004. Katić, Bojana Miljković. "Сеоско професионално занатство Кнежевине Србије (1834 1866)." Историјски часопис 62 (2013): 309–329. Stranjaković, Dragoslav. Politička propaganda Srbije u jugoslovenskim pokrajinama: 1844 1858 godine. Štamparija Drag. Gregorića, 1936. Stranjaković, Dragoslav. Jugoslovenski nacionalni i državni program Kneževine Srbije iz 1844 god. Srpska manastirska štamparija, 1931. Stranjaković, Dragoslav., 1932. Srbija pijemont južnih slovena, 1842–1853. Nar. štamparija. Petrović, V., and N. Petrović. "Građa za istoriju Kneževine Srbije, vreme prve vlade kneza Miloša Obrenovića." Beograd, knjiga prva 1821 (1815). Nikolić, Dragan K. Izvori i priroda krivičnog prava Kneževine Srbije u vreme pripreme krivičnog zakona. 1988. Arsić, M. "Crkvene matične knjige u propisima Kneževine Srbije." Arhivski pregled 1.4 (2000): 52–5. Leovac, Danko Lj. Србија и Русија за време друге владавине кнеза Михаила:(1860 1868). Diss. Универзитет у Београду, Филозофски факултет, 2014. Недељко, В. "AUTONOMY OF THE ORTHODOX CHURCH IN THE PRINCIPALITY OF SERBIA AND THE ARONDATION OF THE EPISCOPACIES (1831 1836)." Istraživanja: Journal of Historical Researches 25 (2016): 233–248. Popović, Radomir J. "Пројект Устава Србије Матије Бана из 1846. године." Мешовита грађа 34 (2013): 149–171. Ђорђевић, Тихомир. "Насељавање Србије, за време прве владе кнеза Милоша Обреновића (1815 1839)." Гласник Српског географског друштва 5 (1921): 116–139. Маринковић, Мирјана, and Терзић Славенко. Турска Канцеларија Кнеза Милоша Обреновића, 1815–1839. Историјски институт САНУ, 1999. Кандић, Љубица. "Делатност скупштина за време прве владе Милоша Обреновића." Анали Правног факултета у Београду 1 (1961).