Вашингтон против Дэвиса ісі: Конституциялық дискриминация және мақсаттың маңыздылығы
Washington v. Davis
Вашингтон против Дэвиса: Верховный суд США установил, что законы с расовой дискриминацией по факту, но без намерения, конституционны. Расизм, тесты, права.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Вашингтон Дэвиске қарсы, 426 U.S. 229 (1976) – АҚШ Жоғарғы Сотының шешімі, онда нәсілдік кемсітушілік салдарына әкелетін, бірақ нәсілдік кемсіту мақсатымен қабылданбаған заңдардың АҚШ Конституциясына сәйкес жарамды екені белгіленді.
Washington v. Davis, 426 U. S. 229 (1976), was a United States Supreme Court case that established that laws that have a racially discriminatory effect but were not adopted to advance a racially discriminatory purpose are valid under the U. S. Constitution.
Фактілер
Вашингтон қаласы полиция департаментіне жұмысқа түсуге екі афроамерикандық үміткердің өтініші қабылданбады. Олар сотқа шағымданып, департаменттің нәсілдік дискриминацияға негізделген жұмысқа алу тәртібін қолданғанын, соның ішінде ауызша қабілеттерді тексеру (21-тест) жүргізгенін, осы тестті афроамерикандықтардың үлкен бөлігі қабылдамағанын мәлімдеді. Арыз берушілер департаментке талап қойып, бұл тесттің 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның VII тарауы мен АҚШ Конституциясына қайшы келетін, жұмысқа орналасудағы заңсыз кемсітушілік екенін айыптады. Өтініш иелері іс-қимылды Вашингтон қаласында, штат емес, федералдық аумақта қозғағандықтан, Конституцияның 14-қосымшасындағы тең қорғау ережесінің орнына 5-қосымшасындағы әділ сот процесі туралы ережеге сүйенді. Тең қорғау ережесі тікелей штаттарға ғана қолданылады, бірақ Жоғарғы Сот «Боллингке қарсы Шарп» ісінде 5-қосымшадағы әділ сот процесі туралы ережеде федералдық үкіметке қатысты тең қорғау принципі бар екенін шешті.
Two black applicants for positions in the Washington, D. C. police department were turned down. Suing, they claimed that the department used racially discriminatory hiring procedures, including its use of a test of verbal skills (Test 21), which was failed disproportionately by African Americans. The plaintiffs sued the department, alleging that the test constituted impermissible employment discrimination under both Title VII of the Civil Rights Act of 1964 and the U. S. Constitution. Since the respondents were filing the action in Washington, D. C., a federal territory, not a state, the constitutional provision the plaintiffs sued under was the Due Process Clause of the Fifth Amendment instead of the Equal Protection Clause of the Fourteenth Amendment. The Equal Protection Clause directly applies only to the states, but the Supreme Court ruled in Bolling v. Sharpe that the Due Process Clause of the Fifth Amendment, which applies to the federal government, contains an equal protection component.
Маңыздылығы
Мақсатқа негізделген стандарт Конституция бойынша туындаған кемсіту ісінде талапкерлердің жеңіске жетуін әлдеқайда қиындатты. Конституциядан өзгеше, 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның VII тарауы Griggs v Duke Power Co., 401 US 424 (1971) ісінде дискриминациялық мақсатпен қабылданғанына қарамастан, нәсілдік жағынан әртүрлі әсер ететін еңбек тәжірибесін тыйым салу үшін түсіндірілді. Вашингтоннан кейінгі жылдары Сот заңдардың конституцияға қайшы болуы үшін оларды мақсатты дискриминация қозғауы керек екенін, тек дискриминациялық әсері болғаны жеткіліксіз екенін анықтады. Personnel Administrator of Massachusetts v Feeney 442 US 256 (1979) ісінде Тең қорғаныс ережесіне қайшы келетін заңдар "оның белгілі бір топқа тигізетін зиянды әсеріне қарамастан, оның себебінен" қабылданады деп шешілді. Mobile v. Bolden ісінде Сот Вашингтонға сілтеме жасап, он бесінші түзетуде нәсілдік дискриминациялық мақсатпен қабылданған жағдайда ғана нәсілдік дискриминациялы дауыс беру заңдарына тыйым салынатынын айтты. Бұл принцип McCleskey v. Kemp, 481 U. S. 279 (1987) ісінде де расталды, онда қылмыстық заңдар тек дискриминациялық мақсатпен қабылданған жағдайда ғана Тең қорғаныс ережесі бойынша жарамсыз деп танылды. 1991 жылы Конгресс 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңның VII тарауын өзгертті және Griggs v. Duke Power Co. және одан туындаған істерде орнатылған "әртүрлі әсер" тестін заңдастырды, бұл қызметкерлерге жұмыс берушілерін (мемлекеттік органдарды қоса алғанда) дискриминациялық мақсатқа қарамастан нәсілдік кемсітушілік үшін сотқа беруге мүмкіндік береді. Ricci v. DeStefano ісіндегі келісімде Әділет министрі Скалия, Title VII-нің әртүрлі әсер ережелері Тең қорғаныс ережесіне сәйкес конституциялық емес болуы керек деп мәлімдеді.
The purpose based standard made it much more difficult for plaintiffs to prevail in discrimination suits arising under the Constitution. Unlike the Constitution, Title VII of the Civil Rights Act of 1964 was interpreted in Griggs v Duke Power Co., 401 US 424 (1971) to prohibit employment practices that have a racially disparate impact irrespective of whether they were adopted with a discriminatory purpose. In the years following Washington, the Court held that laws must be motivated by purposeful discrimination, not just have a discriminatory effect, to be unconstitutional. In Personnel Administrator of Massachusetts v Feeney 442 US 256 (1979) held legislation obnoxious to the Equal Protection Clause is passed "because of, not merely in spite of, its adverse effects upon an identifiable group." In Mobile v. Bolden, the Court cited Washington in holding that the Fifteenth Amendment prohibited racially discriminatory voting laws only if they were adopted with a racially discriminatory purpose. That principle was affirmed again in McCleskey v. Kemp, 481 U. S. 279 (1987), which held that criminal statutes are invalid under the Equal Protection Clause only if they were adopted with a discriminatory purpose. In 1991, Congress amended Title VII of the Civil Rights Act of 1964 and codified the "disparate impact" test, established in Griggs v. Duke Power Co. and its progeny, which allows employees to sue their employers (including governmental entities) for racial discrimination irrespective of discriminatory purpose. Justice Scalia argued in his concurrence in Ricci v. DeStefano'' that the disparate impact provisions of Title VII should be unconstitutional under the Equal Protection Clause.