Кіріспе
Джо Дэвид Браун (12 мамыр 1915 – 22 сәуір 1976) – американдық журналист және жазушы. Ол өзінің өмірінен есте қаларлық оқиғаларды алып, шығармаларын жазды: әкесінің дін қызметкері болуы, репортерлік қызметтен алған алдау-арбау туралы білімі, Екінші дүниежүзілік соғыстағы тәжірибесі және Үндістандағы журналистік міндеттемелері. Ол әсіресе «Адди Прай» романының басты кейіпкерімен танымал, ол Оңтүстіктегі Ұлы депрессия кезінде жас «алдаудың шебері» болған; осы оқиға негізінде «Қағаз ай» фильмі түсірілді.
Joe David Brown (May 12, 1915 – April 22, 1976) was an American novelist and journalist from Birmingham, Alabama. He drew memorably from his own life to compose his fiction: his grandfather's role as a minister, his own knowledge of confidence games from his work as a reporter, his World War II experiences, and his residence on journalistic assignment in India. He is particularly remembered for the title character of his novel Addie Pray, the young "Mistress of the Con Game" during the Great Depression in the Deep South; an adaptation of the story later became the film Paper Moon.
Өмірбаян
Браун Бирмингемде, газет баспашысы Уильям Сэмюэл Браун мен Люсиль Локи Браунның ұлы болып дүниеге келді. 20 жасында ол «Бирмингем Пост» газетінің қылмыстық жаңалықтар тілшісі болды және сол жылы (1935) Милдред Харборға үйленді, одан Дэвид (әкесі Джо Дэвид Браунның құрметіне аталған, ол да журналист) және Тед есімді екі ұлы болды. 21 жасында Браун «Dothan Eagle» газетінің қалалық редакторы болды. 1935 жылдан 1939 жылға дейін ол Атланта, Джорджия; Чаттануга, Теннеси; және Сент-Луис, Миссури қалаларындағы газеттерде жұмыс істеді. 1939 жылы ол «Нью-Йорк Дейли Ньюс» газетінде жұмыс істей бастады, бірақ 1942 жылы Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуы оның жұмысын тоқтатты. Ол АҚШ армиясында 460-шы парашюттік далалық артиллериялық батальонында (460-шы ПДАБ) қызмет етті. 1944 жылдың тамызында Браун Оңтүстік Францияға парашютпен түскен алғашқылардың бірі болды. Ол майданда екінші лейтенант шеніне ие болды және «Пурпурлы жүрек» орденімен және «Пальмасы бар Соғыс кресі» орденімен марапатталды. Оның алғашқы некесі 1943 жылы, ол әлі әскери қызметте болғанда ажырасты. 1945 жылы, жарақаттарынан айығып жатқанда, ол екінші әйелі Фрэнсис О’Райлимен танысып, үйленді, одан Гилбрет есімді бір қызы болды. Браун «Дейли Ньюс» газетіне қайта оралды, содан кейін 1949 жылдан 1957 жылға дейін «Time» және «Life» журналдарының шетелдік тілшісі болды, Үндістанның Нью-Дели қаласында, Париж, Францияда, Лондон мен Мәскеуде қызмет етті. 1957 жылы ол тәуелсіз жазушы болды. 1960-шы жылдары ол «Time» журналына редактор ретінде қайта оралды, сондай-ақ «Time Life» үшін бірнеше кітапты редакциялады.
Кино романдары
Браунның үш танымал романы фильмдердің негізіне айналды. "Менің тажымда жұлдыздар" (1947) романы оның діни қызметкер атасымен балалық шақтағы естеліктеріне негізделген және 1949 жылы сол атпен фильмге түсірілді. "Кингс Го Форт" романы 1958 жылы фильмге айналды. Оның соңғы романы "Addie Pray" (1971), 11 жасар алаяқ Addie және оның үлкен серіктесі Long Boy туралы әңгіме, Райан О'Нил мен оның қызы Татум жұлдыздық құрамындағы "Paper Moon" (1973) фильміне негіз болды; бұл фильм кейін Джоди Фостердің басты рөлде ойнаған сол аттас телесериалға арқау болды. Браунның басқа, ертерек жазылған романдары одан аз танымал. "The Freeholder" (1949) Америка Оңтүстігіндегі келісімшарт бойынша жұмыс істейтін адамның еркіндікке ұмтылысын көрсетеді. "Кингс Го Форт" (1956) Браунның әскери тәжірибесіне негізделген (сонымен қатар 1958 жылы фильмге түсірілді), ал "Жат адамның көрінісі" (1968) Үндістан мен АҚШ мәдениеттерінің контрастын көрсетеді. Браун 1976 жылдың 26 сәуірінде Джорджиядағы үйінде қайтыс болды.