Оксфорд графының 16-шысы: Мақтаусыз өмір және діни қуғын-қырғын
John de Vere, 16th Earl of Oxford
Джон де Вер, 16-шы Оксфорд графы (1516-1562) – Тюдор әулеті тарихындағы маңызды тұлға. Мария I патшайымның таққа отыруына көмектесіп, Эссекстің әкімі болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон де Вера, Оксфордтың 16-шы графы (1516 – 3 тамыз 1562) Оксфордтың 15-ші графы Джон де Вера мен Эдвард Трусселдің қызы Элизабет Труссел отбасында дүниеге келді. Әкесінің титулын алғанға дейін 1526 жылдан 1540 жылға дейін Болебек лорды атанды.
John de Vere, 16th Earl of Oxford (1516 – 3 August 1562) was born to John de Vere, 15th Earl of Oxford and Elizabeth Trussell, daughter of Edward Trussell. He was styled Lord Bolebec 1526 to 1540 before he succeeded to his father's title.
Мансап
Тюдорлар сотында ешқашан маңызды болмағанымен, 16-шы графтың Мэри патшайымды қолдауы 1553 жылы оның таққа отыруына шешуші көмек берді, бірақ патшайым оған ешқандай награда бермеді. Ол Мэри билік құру кезінде Эссекстегі ең ірі магнат ретінде белсенділік танытты. Мэри тұсында католицизмге қарсы дін бузған күдікпен ұсталған Эссекстің ер және әйел адамдары айыптау үшін Оксфордқа жеткізілді, содан кейін тексеру үшін Лондон епископына жіберілді. Оның тұтқындарының кем дегенде он алтысы сотталып, өртеліп өлтірілді, алдымен оның бұрынғы қызметшісі Томас Хоукс 1555 жылғы 10 маусымда Коггесхоллде өртеліп өлтірілді. Одан кейін Николас Чемберлен, Уильям Бамфорд және Томас Ормонд жазаланды. 1556 жылғы 28 сәуірде графтың тағы алты адамы Колчестерде өртеліп өлтірілді. Жетіншісі Джон Рут 27 маусымда дарға асылды. Сол жылы графпен байланыс жасаған тағы бес тұтқын босатылды, бірақ католиктік амалдардан бас тартуда кешірімсіз болды, қайтадан тұтқындалып, сотталып, 1557 жылғы 2 тамызда Колчестерде өртеліп өлтірілді: Уильям Бонгеур, Хелен Эвринг, Уильям Мант, оның әйелі Элис Мант және оның қызы Роза Аллен.
While never of consequence in the Tudor court, the 16th Earl's support for Queen Mary was instrumental in her accession to the throne in 1553, though he was given no preferment by her. During her reign he was active as the principal magnate in Essex. Under Mary, Essex men and women suspected of heresy against Catholicism were brought before Oxford to be charged, and thence conveyed to the Bishop of London for examination. Of his prisoners, at least sixteen were condemned and burnt, beginning with his former servant, Thomas Hawkes, who was burnt at Coggeshall on 10 June 1555. He was followed by Nicholas Chamberlain, William Bamford, and Thomas Ormond. On 28 April 1556, another six men charged by the earl were burnt at Colchester. A seventh, John Routh, was executed on 27 June. Five more prisoners indentured by the earl that year were released, but continued obstinate in their refusal of Catholic practices, and were re arrested, condemned, and burnt at Colchester on 2 August 1557: William Bongeour, Helen Ewring, William Munt, his wife Alice Munt, and her daughter, Rose Allen.
Мәдениет саласы
Граф спортшы ретінде танымал болды, және сол замандағы көптеген ақсүйектер сияқты, ол актерлер труппасын ұстады. «Оксфорд еркектері» деп белгілі болған труппа графтың қамқорлығында 1547 жылдан бастап, оның 1562 жылы қайтыс болғанға дейін болды. Оның жанындағы адамдардың арасында ғалым және дипломат сэр Томас Смит, оның жекжат ағалары, ақындар Генри Ховард, Суррей графы, Эдмунд Шеффилд, 1-ші Шеффилд бароны және аудармашы Артур Голдинг болды.
The Earl was known as a sportsman, and like several noblemen of his day, he retained a company of actors. The troupe, known as Oxford's Men, was retained by the Earl from 1547 until his death in 1562. His circle included the scholar and diplomat Sir Thomas Smith and his brothers in law, the poets Henry Howard, Earl of Surrey and Edmund Sheffield, 1st Baron Sheffield, and the translator Arthur Golding.