Тракуэр графының тарихы және саяси өмірі

Кіріспе

Шотланд мемлекет қайраткері

Джон Стюарт, Тракуардың 1-ші графы (27 наурыз 1659 ж. қайтыс болды) – 1628 жылы Тракуар бароны, ал 1633 жылы Тракуар графы атанған шотланд мемлекет қайраткері.

Өмір

Ол Джон Стюарт, Кіші, Пиблширдегі Тракуайрдің, Бухан үйінің бастапқыда заңсыз тармағының ұлы болды. Анасы Маргарет Стюарт, Охилтридің шебері Андрейдің қызы және Маргарет Стюарт. Ол Дания патшасы Аннаның сарайында күтімші болған. 1630 жылы Шотландия қазынасының орынбасары және Сессияның ерекше лорды болып тағайындалды. 1633 жылдың ақпан айында Тракуар Линлитгоу сарайының, Данфермлин сарайының және Стирлинг қамалының құрылыс және жөндеу жұмыстарын тексерді. 1633 жылы Карл I Эдинбургте таж кигізілді, ал Тракуар Шотландия тажының асыл бұйымдарын және патшалық гардеробты жөндеуге қатысты. 1634 жылы Тракуар Джон Элфинстонға қарсы сотта дауыс берді, бірақ кейін кешірім алды. 1636-1641 жылдары Шотландияның Лорд Жоғары қазынашысы қызметін атқарды және Карл I-ге литургияны енгізуге көмектесті. Ол патшаға сақтық танудың қажеттілігін және бүлікшілерге қарсы радикалды шаралардың қаупін түсіндіру арқылы қақтығысты болдырмауға тырысты. Дегенмен, ол Чарльздың литургияны қолдануды және қарсылық көрсету жағдайында жаушылық демонстрацияларды тыйым салатын жарлығын (1638) жариялауға мәжбүр болды. Бұдан кейін әскери шаралар жүргізілді, онда Тракуар жасырын түрде Далкейт сарайына соғыс қаруларын жеткізуге көмектесті. Бірақ ол регалиямен бірге орынды Келісімшілерге беруге мәжбүр болды (1639 жылдың наурызы). Бервик шартынан кейін ол Эдинбургтегі (тамыз 1639) жиналысқа патшаның комиссары болып тағайындалды және епископты жою туралы актіге жазбаша келісті, бірақ парламенттің ашылуын кейінге жылдырып, оның бекітілуіне кедергі келтірді. Оның екі жақтылығы екі тараптың күдігін тудырды, ал 1641 жылы Шотландия парламенті оны тұтқындауға ордер берді. Ол қатыспағанда, өлім жазасына кесілді, бірақ патша бұл жазаны жеңілдеткенмен, ол қазынашы лауазымынан босатылды, ал 1644 жылы сотқа баруы және келісімге қарсылық көрсетуі үшін дінге қарсы жарияланды және 40 000 марка айыппұл салынды. Стюарт масон болып айыпталды. Оның ұлы, Лорд Линтон, оны Монтрозбен бір топ атты әскермен жіберген, Филиппоу шайқасының алдында (қыркүйек 1645) кері қайтты және Тракуар Монтроздың жоспарларын Дэвид Леслиге сатқан деген күдік туды. Ол 1646 жылы парламентке қайта қабылданды, патша мен Келісімшілер арасындағы "қатысуға" атты әскер жинады және Престонде тұтқындалды (1648). Ол 1654 жылы Оливер Кромвелл босатып, 1659 жылдың 27 наурызында қайтыс болды. Оның орнын жалғыз ұлы Джон (шамамен 1622-1666) басты, оның ұрпақтары 1861 жылға дейін титулды сақтап, 8-ші граф Чарльз қайтыс болғаннан кейін ол тоқтатылды немесе жойылды.

He was the son of John Stewart, the Younger, of Traquair in Peeblesshire, of a branch, originally illegitimate, of the house of Buchan. His mother was Margaret Stewart, a daughter of Andrew, Master of Ochiltree, and Margaret Stewart. She was a lady in waiting in the household of Anne of Denmark. He was appointed Treasurer depute of Scotland and an Extraordinary Lord of Session in 1630. In February 1633 Traquair visited building and repair works at Linlithgow Palace, Dunfermline Palace, and Stirling Castle. In 1633 Charles I was crowned in Edinburgh, and Traquair was involved in repairing the Scottish crown jewels and the royal wardrobe. Traquair is said to have given the casting vote against John Elphinstone, 2nd Lord Balmerino at his trial in 1634, but afterwards obtained his pardon. From 1636 to 1641 he held the office of Lord High Treasurer of Scotland, and aided Charles I in introducing the liturgy. He endeavoured to prevent a conflict by impressing on the king the necessity of caution and the danger of extreme measures against the rioters. He was, however, compelled to publish Charles's proclamation enforcing the use of the liturgy and forbidding hostile demonstrations on pain of treason (1638). This was followed by military measures in which Traquair assisted by secretly conveying munitions of war to Dalkeith Palace. He was, however, obliged to surrender the place with the regalia to the Covenanters (March 1639). After the Treaty of Berwick he was appointed the king's commissioner to the assembly at Edinburgh (August 1639), and he assented in writing to the act abolishing episcopacy, but prevented its ratification by adjourning the opening of parliament. His apparent double dealing made him suspected by both parties, and in 1641 the Scottish parliament issued a warrant for his arrest. In his absence he was sentenced to death, but, although the king secured the remission of this penalty, he was dismissed from his office of treasurer, and in 1644, for repairing to the court and opposing the covenant, he was declared an enemy to religion and fined 40,000 marks. Stewart was accused of being a freemason. His son, Lord Linton, whom he had sent to Montrose with a troop of horse, withdrew on the eve of the Battle of Philiphaugh (September 1645) and it has been supposed that Traquair betrayed Montrose's plans to David Leslie. He was readmitted to parliament in 1646, raised cavalry for the "engagement" between the king and the Covenanters, and was captured at Preston (1648). He was released by Oliver Cromwell in 1654, and died on 27 March 1659. He was succeeded by his only son John (c. 1622–1666), whose descendants held the title until 1861, when on the death of Charles, the 8th earl, it became dormant or extinct.