Фортепианно-струнные техникалар: Генри Кауэллдің инновациясы, Перси Грейнджердің ерте жұмыстары. Авангардты музыкадағы фортепианноның кеңейтілген ойнау тәсілдері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Пианинода ойнау техникалары
piano playing techniques
«Стринг пианино» термині американдық композитор-теоретик Генри Коуэлл (1897–1965) тарапынан пікір қалыптастыру үшін қолданылған. Бұл термин, дыбыс пернелерді басудың орнына немесе оған қоса, тікелей ішектерге қолмен әсер ету арқылы шығарылатын пианинодағы кеңейтілген техникаларды біртұтас сипаттайды. 1920 жылдары Коуэлл бастамасымен пайда болған мұндай техникалар қазір авангардты классикалық музыка композиторларының шығармаларында жиі қолданылады.
String piano is a term coined by American composer theorist Henry Cowell (1897–1965) to collectively describe pianistic extended techniques in which sound is produced by direct manipulation of the strings, instead of or in addition to striking the piano's keys. Pioneered by Cowell in the 1920s, such techniques are now often called upon in the works of avant garde classical music composers.
Тарих
Коуэллдің өмірбаясын жазған Майкл Хикстің айтуынша, "пианоның ішектері үшін жазған алғашқы "нақты" композитор Перси Грейнджер (1882–1961) болған шамасы: ол өзінің In a Nutshell сюитасының соңында (1916) пианисті бірнеше төменгі ішектерде жіппен қапталған сомышпен ойнауға бағыттайды". Одан кейін Коуэлл өзінің шығармаларында ішектегі пиано әдістерін қолдана бастады. Бұл тәсілді қолданған алғашқы маңызды шығармаларының бірі – "Пиано мен ішектерге арналған пьеса" (1923) сололық шығармасы. Лихтенвангер тізімдеріне сәйкес, Коуэллдің ішектегі пиано техникасын талап ететін ең ерте шығармасы – The Sword of Oblivion (шамамен 1920–22) соло пианоға арналған туындысы. A Composition (1925) сияқты, пиано мен ішектер төрттігі үшін жазылған шығармасында дәстүрлі пернетақтаның дыбысын тікелей ішектерді тартумен үйлестіреді. Эол арфасы (шамамен 1923) – Коуэллдің тек ішектегі пианоға арналған алғашқы композициясы. Жоғарыда сипатталғандай, барлық дыбыс ішектерге тікелей соғып орындалады. Оның басқа шығармаларының ішінде "Банши" (1925) және "Жаман резонанс" (шамамен 1930) бар. "Ән қаншалықта ескі?" (1930–31) – дауыс пен ішектегі пианоға арналған (қосымша Эол арфасынан бейімделген). Коуэллдің шәкірті Джон Кейдж, ішектегі пиано тұжырымынан шабыт алып, дайын пианоны зерттеуді жалғастырды. 1916–18 жылдары жазылған "Сфералар музыкасында" дат композиторы Руед Лангаард пианисті пиано ішектерінде глиссандо орындауға шақырады. Ол оны партитурада "Глиссандо пианосы" деп атайды. Лангаардтың 1917 жылғы соло пианоға арналған Insektarium шығармасында пианистке екі бөлімде тікелей ішектерді ойнауға нұсқау беріледі. Коуэллден басқа композиторлар пиано ішектерін пайдалануын сипаттау үшін "ішектегі пиано" терминін қолданғанмен (мысалы, Джордж Крамб "кеңейтілген пианоның мүмкіндіктерінен" сөз етеді), мұндай тәсілдер 20 ғасырдың екінші жартысында жиі қолданылып, ақырында заманауи пиано жазу мен орындаудың жалпы лексикасына енді. Көптеген композиторлар мұндай "пианоның ішіндегі" тәсілдерді кейде арнайы эффекттер ретінде пайдаланса, ал кейбіреулері оларды кеңірек қолданды, мысалы, Крамб (мысалы, Makrokosmos, 1- және 2-томдар [1972; 1973]), Халим Эль Дабх, София Губайдулина (мысалы, Тіректе билеуші [1993]), Маурицио Кагель (мысалы, Үш бөлімнен тұратын трио [1984–85]), Карл Орф (мысалы, Антигонаэ [1949]), Карлхайнц Штокхаузен (мысалы, Klavierstücke XII–XIV [1979–84]), Тору Такэмицу (мысалы, Пианистерге арналған корона [1962]) және Дэвид Тюдор. 1977 жылы композитор Стивен Скотт Колорадо колледжінде он музыканттан тұратын Ишек тартылған пиано ансамблін құрды, олар концерттік пианоның ішінде және айналасында орындайды.
According to Cowell biographer Michael Hicks, "The first 'serious' composer to write for piano strings was probably Percy Grainger (1882–1961): at the close of his In a Nutshell suite (1916), he directs the pianist to play on several bass strings with a yarn covered mallet." Soon afterward, Cowell began using string piano techniques in his compositions. One of his first important works to employ the approach is the solo Piece for Piano with Strings (1923). Per the Lichtenwanger listings, Cowell's earliest piece calling for string piano techniques is The Sword of Oblivion (ca. 1920–22) for solo piano. Like A Composition (1925), for piano and string quartet, it combines traditional keyboard sounding with direct string playing. Aeolian Harp (ca. 1923) is Cowell's first composition exclusively for string piano—while keys are silently held down, as described above, all the sounding is done by direct address of the strings Among his other works purely for string piano are The Banshee (1925 ) and Sinister Resonance (ca. 1930). How Old Is Song? (1930–31) is for voice and string piano (the accompaniment is adapted from Aeolian Harp). John Cage, a student of Cowell's, was inspired by the string piano concept to pursue his explorations of the prepared piano. In Music of the Spheres, composed in 1916–18, the Danish composer Rued Langgaard directs the pianist to play glissandi directly on the piano strings. He calls it "Glissando piano" in the score. In Langgaard's Insektarium for solo piano from 1917, the pianist is also instructed to play directly on the strings in two of the movements. Although few composers other than Cowell have used the term "string piano" to describe their use of the piano strings (George Crumb, for instance, refers to the "resources of the 'extended piano'"), such techniques were increasingly called upon during the second half of the 20th century, eventually becoming part of the general vocabulary of contemporary pianistic writing and performance. Many composers have used such "inside the piano" techniques sporadically, as special effects; a few have made more substantial use of them, such as Crumb (e. g., Makrokosmos, vols. 1 and 2 [1972; 1973]), Halim El Dabh, Sofia Gubaidulina (e. g., Dancer on a Tightrope [1993]), Mauricio Kagel (e. g., Trio in drei Sätzen [1984–85]), Carl Orff (e. g., Antigonæ [1949]), Karlheinz Stockhausen (e. g., Klavierstücke XII–XIV [1979–84]), Toru Takemitsu (e. g., Corona for Pianists [1962]), and David Tudor. In 1977 composer Stephen Scott founded the Bowed Piano Ensemble at Colorado College, an ensemble of ten musicians playing in and around a grand piano.