Сальдае – ежелгі Рим империясының маңызды порты, бүгінгі Бежайя (Алжир). Карфагеннен бастап Византияға дейін Африканың өткелі, вандалдар астанасы болған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Салда ежелгі Рим империясының маңызды порты болған қала, қазіргі Бежаяда (Кабилия, шығыс Алжирде) орналасқан. Ол Карфаген дәуірінен континенттен Византия империясының соңына дейін Солтүстік Африканың шығыс және батыс бөліктерін байланыстыратын маңызды торап болды.
Saldae was an important port city in the ancient Roman Empire, located at today's Béjaïa (in Kabylia, eastern Algeria). It was generally a crossroads between eastern and western segments of Northern Africa, from the time of Carthage to the end of the Byzantine Empire from the continent.
Тарих
Салдае алғаш нумидиялық берберлермен мекенделген. Карфагендік және ерте рим дәуірінде шағын порты болған, ол Рим мен Юба арасындағы шекаралық қала еді, ежелгі бербер мемлекеттерінің шығысында орналасқан.
Saldae was first inhabited by Numidian Berbers. A minor port in Carthaginian and in early Roman times, it was a border town between Rome and Juba, located to the east of the ancient Berber kingdoms.
Вандалдық, византиялық және жаңа дәуір
V ғасырда Салда герман вандалдарының қысқа ғұмырлы Вандал патшалығының астанасы болды. Бұл патшалық Византияның 533 жылы басып алуына дейін шамамен бір ғасырға созылды, нәтижесінде Африка префектурасы және кейіннен Карфаген экзархаты құрылды. VII ғасырдағы арабтардың жаулап алуынан кейін Салда азайып, бірінші мыңжылдықтың соңына қарай толығымен жоғалып кетті. 11 ғасырда Бербер Хамадид әулеті оны Беджая (v.) деп қайта құрды, оны өздерінің астанасы етіп, маңызды теңіз порты мен мәдениет орталығына айналдырды.
In the 5th century, Saldae became the capital of the short lived Vandal Kingdom of the Germanic Vandals, which lasted about a century until 533 with the Byzantine conquest, which established an African prefecture and later the Exarchate of Carthage. After the 7th century Arab conquest, Saldae declined and had practically disappeared by the end of the first millennium. In the 11th century, it was refounded as Béjaïa (v.) by the Berber Hammadid dynasty, which made it their capital, and it became an important port and centre of culture.
Дін тарихы
Христиан дінінің таралуымен Салдае епископтық орынға айналды. Оның епискобы Паскасий арийлік вандалдар патшасы Хунерик Карфаген соборында (484) шақырып алған, сосын жер аударылған католик епископтарының бірі болды. Христиан діні арабтардың жаулап алуынан, ескі Салдае қаласының жойылуынан және Бежая қаласының құрылуынан сақталып қалды. Папа Григорий VII (1073–1085) Бежаяның дін қызметкерлері мен халқына (clero et populo Buzee) жолдаған хатында христиандық Солтүстік Африка үшін Серванд есімді епископты қасиеттеп тағайындау туралы жазған.
With the spread of Christianity, Saldae became a bishopric. Its bishop Paschasius was one of the Catholic bishops whom the Arian Vandal king Huneric summoned to the Council of Carthage (484) and then exiled. Christianity survived the Arab conquest, the disappearance of the old city of Saldae, and the founding of the new city of Béjaïa. A letter of Pope Gregory VII (1073–1085) exists, addressed to clero et populo Buzee (the clergy and people of Béjaïa), in which he writes of the consecration of a bishop named Servandus for Christian north Africa.