Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейлік сәулетші және суретші (1890–1974)
Russian architect and painter (1890–1974)
Константин Степанович Мельников (Ресейше: Константин Степанович Мельников; 3 тамыз 1890 [Е.К. 22 шілде 1890] – 28 қараша 1974) – ресейлік сәулетші және суретші. Оның сәулеттік жұмыстары, бір онжылдыққа (1923–33 жылдар) шоғырланған, Мельниковті 1920-шы жылдардағы авангардтық сәулеттің алдыңғы қатарына қойды. Конструктивистермен байланысы болғанымен, Мельников белгілі бір стильдің немесе көркемдік топтың қағидаларына бағынбаған тәуелсіз суретші болды. 1930-шы жылдары Мельников сталиндік сәулеттің өркендеуіне қарсылық көрсетіп, практикалық жұмыстан бас тарды және өмірінің соңына дейін портретші және мұғалім болып жұмыс істеді.
Konstantin Stepanovich Melnikov (Russian: Константин Степанович Мельников; August 3 1890 [O. S. July 22 1890] – November 28, 1974) was a Russian architect and painter. His architectural work, compressed into a single decade (1923–33), placed Melnikov on the front end of 1920s avant garde architecture. Although associated with the Constructivists, Melnikov was an independent artist, not bound by the rules of a particular style or artistic group. In the 1930s, Melnikov refused to conform with the rising Stalinist architecture, withdrew from practice and worked as a portraitist and teacher until the end of his life.
Балалық шақ
Константин Мельников Мәскеуде дүниеге келіп, сонда қайтыс болды. Ол отбасының төртінші баласы еді. Оның әкесі, Степан Илларионович Мельников, Нижний Новгород облысынан шыққан, жол жөндеу бригадасының шебері және Мәскеу ауыл шаруашылық академиясында жұмыс істеген. Анасы, Елена Григорьевна (құрметті аты Репкина), Звенигород ауданының шаруа отбасынан шыққан. Отбасының бәрі сол кездегі Мәскеудің тыныш солтүстік шетіндегі Соломенная сторожкадағы (Хай-Лоджа) мемлекеттік басқарудағы жұмысшылардың казармасының бір бөлмесінде тұрды. Мельниковтар қатал кедейліктен арылуға, шаруашылыққа оралуға тырысып, ақырында өздерінің шағын үйіне көшіп, жеке сүт фермасын құрды. Константин Мельников кейін әкесін мақтап, оның кішкентай баланың сурет салуға деген құмарлығын байқап, академиядан сурет салу үшін үнемі қосалқы қағаз әкеліп беретінін айтты. Дегенмен, олардың бере алатын білімі екі жылдық приходтық мектеппен (1903 жылы бітірді) шектелді.
Konstantin Melnikov was born and died in Moscow. He was the fourth child of the family. His father, Stepan Illarionovich Melnikov, originally from Nizhny Novgorod region, was a road maintenance foreman, employed by the Moscow Agricultural Academy. Mother, Yelena Grigorievna (née Repkina), came from the peasants of Zvenigorod district. The whole family occupied a single room of a state managed working class barrack in Hay Lodge (Соломенная сторожка), then a quiet northern suburb of Moscow. The Melnikovs tried hard to rise above bitter poverty, to return to farming and eventually relocated to their own small house and set their own dairy farm. Konstantin Melnikov later praised his father, who noticed the little boy's addiction to drawing and regularly brought him scrap paper for drawing from the academy. However, all the education they could afford was a two year parish school (completed in 1903).
Білім
Константин өзінің "өмірдегі алтын күні" ("это был золотой день в моей жизни") сүт жеткізуші әйел арқылы кездесті, ол бай инженер Владимир Чаплиннің отбасына қызмет еткен. Ол Константиннің суреттерін Чаплинге ұсынды, ол оған қатты әсер етіп, жасөспірімді фирмасына жұмысқа алып, оның өнер оқуына ақы төледі. Чаплин Мельниковтың білім деңгейін дұрыс бағаламады, сол себепті Константин 1904 жылы Мәскеу сурет, мүсін және сәулет мектебінде грамматика емтиханынан өте алмады. Бір жыл өткен соң, 270 үміткердің ішінде 11 адамды ғана қабылдаған емтиханды сәтті тапсырды. Мельников 12 жыл бойы оқыды, алдымен 1910 жылы жалпы білім алды, содан кейін 1914 жылы өнер, ал 1917 жылы сәулет саласын бітірді. Чаплиннің сәулетке назар аударуын ұсынғанына қарамастан, Мельников сурет салуға бейімділігін көрсетті; сәулет сабақтарына келген кезде ол бұрыннан танымал портрет суретшісі болған. Кейін ол өнердегі ұстаздары ретінде Константин Коровин, Сергей Малютин және Абрам Архипов есімдерін атады, ал сәулет саласында 1917-1918 жылдары оның профессоры болған Иван Жолтовскийге ғана құрмет көрсетті. Мельников 1912 жылы Анна Яблоковаға үйленді, олардың 1913 және 1915 жылдары екі баласы дүниеге келді.
Konstantin met his "golden day in life" ("это был золотой день в моей жизни") through a milk delivery woman, who happened to serve the family of Vladimir Chaplin, a wealthy engineer. She recommended Konstantin's drawings to Chaplin, who was so impressed that he hired the teenager to his firm and paid for his art studies. Chaplin overestimated Melnikov's basic education, and Konstantin failed his grammar test at the Moscow School of Painting, Sculpture and Architecture in 1904. One year later, he passed the admissions that selected a class of 11 out of 270 applicants. Melnikov studied at the School for 12 years, first completing General Education (1910), then graduating in arts (1914) and Architecture (1917). Despite Chaplin's calls to concentrate on architecture, Melnikov leaned to painting; by the time he joined the Architecture classes, he already was a well recognized portrait painter. Later, he recalled Konstantin Korovin, Sergey Malyutin and Abram Arkhipov as his mentors in art; as for architecture, he gave his regards only to Ivan Zholtovsky, his professor in 1917–1918. Melnikov married Anna Yablokova in 1912; they had two children, born in 1913 and 1915.
Мельниковтың шұңқыры
1927 жылғы "алтын маусым" жұмысшылар клубтары үшін кәсіподақ комиссияларының тізбегімен жалғасты. "Менің ықпалым 1927 жылдан бастап монополиялық билеуге айналды, егер ол шынымен сені жақсы көрсе, махаббат та саған осылай қарайды" ("Начиная с 1927, мой авторитет вырос в монопольный захват вот так поступит любовь и с Вами, если она Вас полюбит"). 1926 жылы жұмысшылар клубтарына арналған жаңа, арнайы ғимараттар (насихат, білім беру және қоғамдық орталықтардың функцияларын біріктіретін) бүкіл ел бойынша салына бастады және 1927 жылы кәсіподақтар Мәскеу облысында 30 клубты (10-ы Мәскеу қаласында) тапсырыс берген кезде ең жоғары деңгейге жетті. Мельников осы он жобаның бесеуінде жеңіске жетті (оның алтыншы клубы Ликино-Дулево қаласында орналасқан). Бұл ғимараттар үшін ашық конкурстардың болмауы Мельниковке тиімді болды, оны ынталы кәсіподақ комиссарлары дизайнның күрделілігіне немесе саяси және көркемдік бағыттарына қарамастан, қолдады. Ол клиенттен минималды өзгерістермен (әсіресе, жүзу бассейндерін алып тастау) жоспарланғандай салуға мүмкіндік алды. Бұл кезеңдегі жұмысшылардың барлық алты клубы пішіні, көлемі және функционалдық жиынтығы бойынша ерекшеленеді. Мельниковтың клиенттері (кәсіподақтар) бұл ғимараттардың нақты функцияларын толық білмеді, сондықтан әр Мельников жобасы – негізгі зал мен басқа кеңістіктер арасындағы тепе-теңдік ескерілген функционалдық бағдарлама. Мельниковтың пікірінше, клуб – бұл бір ғана бекітілген театр залы емес, қажет болған жағдайда үлкен бір көлемге біріктірілетін әртүрлі залдардың икемді жүйесі. Оның үлкен негізгі залдары үш (Русаков клубы) немесе екі (Свобода клубы) дербес залға бөлінуі мүмкін. Оның клубтарының ортақ ерекшелігі – сыртқы баспалдақтарды батыл пайдалану – шын мәнінде 1920 жылдардағы құрылыс нормаларының салдары, ол өрттен эвакуация үшін кең ішкі баспалдақтарды талап еткен. Мельников ішкі кеңістікті үнемдеу үшін негізгі залдарды сыртқы галереялармен байланыстырды, бұл нормативтік құжаттармен реттелмеген.
The "golden season" of 1927 continued with a chain of trade union commissions for workers' clubs. "Beginning in 1927, my influence developed into a monopoly takeover that's how love will treat you if she really loves you" ("Начиная с 1927, мой авторитет вырос в монопольный захват вот так поступит любовь и с Вами, если она Вас полюбит"). Nationwide construction of new, dedicated buildings for workers' clubs (combining propaganda, educational and community center functions) was launched in 1926 and peaked in 1927, when trade unions commissioned 30 clubs in Moscow region (10 in the city of Moscow). Melnikov won five of these ten projects (his sixth club is located in Likino Dulyovo). Absence of public contests for these buildings was favorable to Melnikov, who was promoted by enthusiastic trade union commissioners, regardless of design complexity or political and artistic affiliations. He had a chance to build practically exactly as planned, with very little changes by the client (notably, omission of swimming pools). All six workers' clubs of this period differ in shape, size, and functional set. Melnikov's clients (the unions) were not competent in exact functions of these buildings, thus each Melnikov draft is also a functional program with different balance between main hall and other space. The club, according to Melnikov, is not a single fixed theater hall, but a flexible system of different halls that may be united into a single, large volume when necessary. His larger main halls can be divided into three (Rusakov Club) or two (Svoboda Club) independent halls. One common feature of his clubs – bold use of exterior stairs – is actually a consequence of 1920s building codes that required wide internal staircase for fire evacuation. Melnikov, in an attempt to save interior space, connected the main halls to exterior galleries, which was not regulated by the code.