Букер Т. Вашингтонның 1895 жылғы Атланта сөйлесі – американ тарихындағы маңызды сөз. Онда нәсіл қатынастары, жұмысқа қатысу, Оңтүстік пен Солтүстіктің рөлі талданған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1895 жылы Букер Т. Вашингтонның нәсілдік қатынастар туралы айтқан сөзі
1895 address on race relations given by Booker T. Washington
Атланта көрмесіндегі сөз 1895 жылдың 18 қыркүйегінде афроамерикалық ғалым Букер Т. Вашингтонның нәсілдік қатынастар тақырыбында сөйлеген сөзі болды. Бұл сөз Атлантадағы (Джорджия штаты) Cotton States and International Exposition (қазіргі Пьемонт паркі орналасқан) көрмесінде, басым көпшілігі ақ нәсілді тыңдаушылар алдында оқылды. Бұл сөз американ тарихындағы ең маңызды және ықпалды сөздердің бірі ретінде танылды. Сөзден бұрын Франк Лебби Стэнтон жазған арнау өлеңі оқылды. Вашингтон Оңтүстік халқының үштен бір бөлігін құрайтын афроамерикандықтарды еңбекке қосылуға шақырды. Ол Оңтүстік афроамерикандықтарға Солтүстікке қарағанда, әсіресе сауда және өнеркәсіп салаларында мүмкіндік беретін аймақ екенін мәлімдеді. Ақ нәсілді тыңдаушыларға жылына миллион адам келіп тұратын иммигранттарға емес, елдегі сегіз миллион афроамерикандықтан жұмысқа алу керектігін айтты. Ол афроамерикандықтардың ақ нәсілділерге деген адалдығын, тұрақтылығын және құрметін жоғары бағалады, бірақ егер қысымшылық жалғаса берсе, олар қоғамға үлкен ауыртпалық болуы мүмкін екенін ескертті. Оңтүстіктің өркендеуі афроамерикандықтармен қарым-қатынасқа және олардың бостандықтарын қорғауға тікелей байланысты екенін айтты. Ол коммерциялық заңдылық пен әлеуметтік қабылдау арасындағы теңсіздікке тоқталып, "Қазіргі зауытта бір доллар табу мүмкіндігі опера театрында бір доллар жұмсау мүмкіндігінен әлдеқайда құнды" деді. Вашингтон сондай-ақ, афроамерикандықтар мен ақ нәсілділер бір қолдың саусақтары сияқты дербес өмір сүре алатынын айтып, сегрегацияны қолдады. "Атланта келісімі" деген атауды осы сөзге У. Э. Б. Дюбуа берді, ол бұл сөз афроамерикандықтардың әлеуметтік және саяси теңдігіне жеткіліксіз үлес қосқан деп есептеді. Бұл сөз 1895 жылы алғаш рет жазылмаса да, Вашингтон 1908 жылы Нью-Йоркке сапар барысында оның бір бөлігін жазды. Бұл жазба АҚШ Ұлттық жазбалар тізіліміне енгізілді.
The Atlanta Exposition Speech was an address on the topic of race relations given by African American scholar Booker T. Washington on September 18, 1895. The speech, presented before a predominantly white audience at the Cotton States and International Exposition (the site of today's Piedmont Park) in Atlanta, Georgia, has been recognized as one of the most important and influential speeches in American history. The speech was preceded by the reading of a dedicatory ode written by Frank Lebby Stanton. Washington began with a call to the blacks, who composed one third of the Southern population, to join the world of work. He declared that the South was where blacks were given their chance, as opposed to the North, especially in the worlds of commerce and industry. He told the white audience that rather than relying on the immigrant population arriving at the rate of a million people a year, they should hire some of the nation's eight million blacks. He praised blacks' loyalty, fidelity and love in service to the white population, but warned that they could be a great burden on society if oppression continued, stating that the progress of the South was inherently tied to the treatment of blacks and protection of their liberties. He addressed the inequality between commercial legality and social acceptance, proclaiming that "The opportunity to earn a dollar in a factory just now is worth infinitely more than the opportunity to spend a dollar in an opera house." Washington also promoted segregation by claiming that blacks and whites could exist as separate fingers of a hand. The title "Atlanta Compromise Speech" was given to the speech by W. E. B. Du Bois, who believed it was insufficiently committed to the pursuit of social and political equality for blacks. Although the speech was not recorded at its initial presentation in 1895, Washington recorded a portion of the speech during a trip to New York in 1908. This recording has been included in the United States National Recording Registry.
Қасында тұрған қамырыңды лақтырып таста
Вашингтон бұл тіркесті сөйлеу барысында бірнеше рет пайдаланды. Бұл тіркес бастапқыда құлай жатқан кемеге "сауытын теңізге түсір" деп шақыру ретінде қолданылды, сонда теңізшілер жақын жердегі Амазонка өзенінің сағасынан ішуге жарамды таза су тапты. Вашингтонның аудиториясы үшін бұл тіркес ақ және қара нәсілділерге әртүрлі мағына білдірді. Ақтар үшін Вашингтон қара еңбек туралы олардың жиі кездесетін бұрыс пікірлеріне қарсы тұрғандай болды. 1890 жылдардың басында Солтүстік еңбек дауларына тап болды (Хомстед ереуілі, Пуллман ереуілі және т.б.), ал Вашингтон осы мәселелерді пайдаланып, Оңтүстіктің қара жұмысшыларын балама ретінде ұсынуға тырысты, әсіресе оның Таскиги институты осындай жұмысшыларды даярлаумен айналысқандықтан. Алайда, қара нәсілділер үшін "сауыт мотиві" жеке өсуге және еңбекқорлыққа шақыруды білдірді, себебі Оңтүстік Азамат соғысынан кейін қайта құру үшін олардың көмегіне мұқтаж болды.
Washington used this phrase several times in the speech. The phrase was originally a call for a doomed ship to "cast down your bucket" to the ocean, upon which the sailors discovered fresh water to drink from the nearby Amazon River mouth. For Washington's audience, the phrase had different meanings for whites and blacks. For whites, Washington seemed to be challenging their common misperceptions of black labor. The North had been experiencing labor troubles in the early 1890s (Homestead Strike, Pullman Strike, etc.) and Washington sought to capitalize on these issues by offering Southern black labor as an alternative, especially since his Tuskegee Institute was in the business of training such workers. For blacks, however, the "bucket motif" represented a call to personal uplift and diligence, as the South needed them to rebuild following the Civil War.
Бір-бірінен бөлек, бір-бірінен бөлек
Бұл сөз тіркесі сөйлеудің бесінші абзацының соңында келтірілген. Оны көбінесе "Қол теңеуі" деп атайды. Луис Харлан сияқты кейбір тарихшылар бұл теңеуді Вашингтонның нәсілдік сегрегацияны жеке қабылдауының көрінісі деп түсіндірді. Теңеудің толық мәтіні мынадай: Нәтижесінде, көптеген оңтүстік ақ адамдар (Портер Кинг, Уильям Йейтс Аткинсон сияқты) Вашингтонды мұндай теңеуді қолданғаны үшін мақтады, себебі ол қаралардың сегрегацияға (бейтараптық саясатына) қатысты тудыратын кез келген дереу қауіпті тиімді түрде басып тастады.
This phrase appeared at the end of the speech's fifth paragraph. It is commonly referred to as the "Hand simile." Certain historians, like Louis Harlan, saw this simile as Washington's personal embrace of racial segregation. The entire simile reads as follows: Ultimately, many Southern whites (Porter King, William Yates Atkinson, etc.) praised Washington for including such a simile, because it effectively disarmed any immediate threat posed by blacks toward segregation (accommodationism).