Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
"Диалектика кірпіштерді сындыра ала ма?" – француз режиссері Рене Виене түсірген 1973 жылғы ситуационисттік фильм. Фильм революциялық үгіт-насихат арқылы таптық қақтығыстың қалай дамығанын, графикалық кунг-фу жекпе-жегінің фонында зерттейді. Визуальды тұрғыдан фильм 1972 жылғы Ту Гуанцзидің "Құлу" атты жекпе-жек фильмін пайдаланады, ол жапондық оккупация кезінде Кореядағы отаршылдыққа қарсы көтеріліс туралы айтады. Фильм авторлары осы фильмді девернмент мысалы ретінде қайта өңдеді. Виене киноиндустрияға тән "көрнекті" фильмді мәдени гегемонияны радикалды түрде сынау және осылайша бүлдіруші революциялық идеяларды білдіру үшін бейімдеуді мақсат етті. Фильмнің негізгі тақырыбы – мемлекеттік капитализмдегі пролетариат пен бюрократтар арасындағы қақтығыс. Пролетариат өзінің қанаушыларына қарсы күресте диалектиканы пайдаланады, ал бюрократтар ынтымақтастық пен зорлық-зомбылықты біріктіре отырып, өздерін қорғайды. Фильмде Карл Маркс, Бакунин және Вильгельм Райх сияқты социалистерге көптеген сілтемелер бар, сондай-ақ француз коммунистік партиясына, кәсіподақтарға және маоизмге қатысты өткір сын айтылады. Гендерлік теңдік, шеттелу, Париж Коммунасы (1871), 1968 жылғы мамыр және ситуационисттік саясат мәселелерін қамтитын қосымша сюжеттер фильмде жиі кездеседі. Жан-Люк Годардың "Қытайша" фильміне ұқсас, бұл фильмде капитализмді сынау үшін саяси теория мен қытайлық бейнелер қолданылады. Dangerous Minds сайтынан Ричард Метцгердің айтуынша, фильм "таптық қақтығыстарға, бюрократиялық социализмге, француз коммунистік партиясының сәтсіздіктеріне, маоизмге, мәдени гегемонияға, гендерлік теңдікке және фильмдердің капиталистік идеологияны қолдауына қатысты сынды қамтиды".
La dialectique peut elle casser des briques ?, in English, "Can Dialectics Break Bricks? ", is a 1973 Situationist film produced by the French director René Viénet which explores the development of class conflict through revolutionary agitation against a backdrop of graphic kung fu fighting. For its visuals the film uses 1972 martial arts film Crush by Tu Guangqi, which tells the story of anti colonialist revolt in Korea during the period of Japanese occupation. The source film was dubbed over by the filmmakers as an example of détournement. Viénet's intention was to adapt a "spectacular" film typical of the film industry to the purposes of a radical critique of cultural hegemony and thus an expression of subversive revolutionary ideals. The narrative focuses on a conflict between proletarians and bureaucrats within state capitalism. The proletarians enlist their grasp of dialectics in the fight against their oppressors, while the bureaucrats defend themselves using a combination of co optation and violence. The film also contains numerous references to socialists, including Karl Marx, Bakunin, and Wilhelm Reich, as well as scathing criticism directed toward the French Communist Party, trade unionism and Maoism. Subplots dealing with issues of gender equality, alienation, the Paris Commune, May 1968 and situationist politics itself are riddled throughout the film. Similar to La Chinoise by Jean Luc Godard, the film uses political theory and Chinese imagery to criticise capitalism. According to Richard Metzger, of Dangerous Minds, the film is a “a critique of class conflicts, bureaucratic socialism, the failures of the French Communist Party, Maoism, cultural hegemony, sexual equality and the way movies prop up Capitalist ideology.”
Ситуационисттік қозғалыс 1960-шы жылдарда капитализмнің тұрақтылығының негізі – өмірлік тәжірибені "анестезиялайтын, шеттетуді күшейтетін тамашаларға" айналдыратын жүйе екенін айтты. Виене жекпе-жек фильміне радикалды марксистік идеяларды қабаттастыру арқылы, "көрермендерді өз ойын-сауығының механизмдерін белсенді түрде талдауға мәжбүрлейтін" әзіл-қалжың арқылы саяси хабарларды жеткізеді.
The Situationist movement go the 60s argued that the persistence of capitalism relied on the system turning lived experiences into "anaesthetizing ‘spectacles’ that perpetuated alienation." Viénet's layering of radical Marxist discourse over a martial arts film delivers political messages through the use of humour as a way of "forcing audiences to actively confront the mechanics of their own entertainment."