Valley Pike

Кіріспе

Valley Pike немесе Valley Turnpike - бұл қазіргі уақытта Вирджинияның Шенандоа аңғарындағы 11-ші АҚШ тас жолымен жуықталған үнділік жол мен жолға берілген дәстүрлі атау. Ағылшын отаршылдары келгенге дейін Делавэр мен Катаваба тайпаларының америкалықтар осы сулы жолды көшіп-қону жолы және аңшылық жер ретінде қазіргі Джорджия мен Канада аралығында пайдаланған. 1730-шы жылдардан бастап Пенсильваниядан келген шотландтық-ирландтық және неміс иммигранттары аңғарға көтеріле бастады және елді мекендер құрды (осы жағдайда "Аудардағы" дегеніміз жоғары биіктікке көшуді білдіреді және оңтүстікке қарай бағыттауды білдіреді). Ланкастер келісімінің нәтижесінде ирокездерге 1745 жылы Джеймс Паттон мен Джон Бьюкенен белгілеген аңғарға дейінгі жолды беруге уәде берілді. Бастапқыда "Индия жолы" деп аталатын бұл жол кейін "Ұлы вагон жолы" деп аталды. 1834 жылы 3 наурызда Вирджинияның Бас Ассамблеясының актісі бойынша The Valley Turnpike компаниясы құрылды және штат Вирджинияның қоғамдық жұмыстар жөніндегі кеңесі арқылы қоғамдық жеке кәсібіне 40% инвестициямен Винчестер мен Харрисонбург арасындағы 68 мильді (109 км) салуға қатысты. Осыған ұқсас Харрисонбургтен Стаунтонға дейінгі жолды басқа компания салып, біріктірді. Жаңа біріктірілген жол, ол кезде "Долина Пайк" деп аталатын, айтарлықтай жақсартылды және оның 93 миль (150 км) ұзындығын күтіп-ұстау үшін жол ақысы алынды. 1866 жылы шілдеде жарияланған генерал П.Х. Шериданның ресми баяндамасында Доңғалақ Пайк былайша сипатталған: "Мартинсбург қаласы Балтимор мен Огайо темір жолының солтүстік аяғында орналасқан. Доңғалақ Пайк - бұл кең макадамизированная жол, аңғарға қарай, Винчестер арқылы, және Стаунтонда аяқталады ". Америка Азамат соғысы кезінде Доңғалақ Пайк 1862 жылғы Джексонның Доңғалақ науқаны мен 1864 жылғы Доңғалақ науқанында негізгі көлік байланысы болды. Бұл жолдың макадамизацияланғандығы ауыр вагондар мен арбалардың тіпті жаңбырлы күндерде, ыстық жолдар сазға айналған кезде де тез қозғалуына мүмкіндік берді. Конфедерация генералы Стоунволь Джексон өзінің жаяу әскерлерін - атқыштар атты әскерін - аңғарға және әр түрлі тау аралықтарына, мысалы Свифт Ран Гап пен Торнтон Гапқа қарай жүріп, Блю Ридж тауларының шығысындағы Пьемонт аймағындағы одақ әскерлерінің алдында кенеттен көрінеді. 1918 жылы жас Гарри Флод Берд басқаратын Долиналық автокөлік компаниясы Долиналық автокөлік жолының мемлекетке берілген алғашқы жолдардың бірі болуына мүмкіндік берді. Ол Мемлекеттік тас жолдар комиссиясының басқаруындағы мемлекеттік тас жолдар жүйесінің бір бөлігі ретінде белгіленген. Valley Turnpike 1926 жылы 11-ші АҚШ-тың маршруты атауын алды және 1960-шы жылдары 81-ші мемлекетаралық автомобиль жолы салынғанға дейін Шенноа аңғарының негізгі солтүстік-оңтүстік магистралі болды. Бүгінде жол жергілікті көліктердің көп бөлігін тасымалдайды және тығыз орналасқан мемлекетаралық магистралға балама береді. Бастапқы Valley Pike учаскесі Лексингтоннан солтүстікке қарай 1 миль жердегі Рокбридж округіне қарасты 11-ші АҚШ автожолына параллель жүреді.

Valley Pike or Valley Turnpike is the traditional name given for the Indian trail and roadway which is now approximated by U. S. Route 11 in the Shenandoah Valley of Virginia. Long before the arrival of English colonists, Native Americans of the Delaware and Catawba tribes used this well watered path as a migratory route and hunting grounds, moving between what is now Georgia and Canada. Beginning in the 1730s, Scots Irish and German immigrants coming from Pennsylvania began to move up the valley and establish settlements (“Up the Valley” in this context refers to movement to higher elevation and indicates a southward direction). As a result of the Treaty of Lancaster, the Iroquois were promised a marked path up the Valley which was laid out in 1745 by James Patton and John Buchanan. Initially called the "Indian Road", it was later known as the "Great Wagon Road." On March 3, 1834, The Valley Turnpike Company was incorporated by an act of the Virginia General Assembly, and the state participated in the public private venture through the Virginia Board of Public Works with a 40% investment to build 68 mile (109 km) between Winchester and Harrisonburg. A similar road from Harrisonburg to Staunton was built by another company, and they merged. The new combined road, by then known as the "Valley Pike", was significantly improved and tolls were charged for the upkeep of its 93 mile (150 km) length. An official report made by General P. H. Sheridan published in July 1866 described the Valley Pike as follows: "The city of Martinsburg, is on the Baltimore and Ohio Railroad, at the northern terminus of the Valley pike a broad macadamized road, running up the valley, through Winchester, and terminating at Staunton." During the American Civil War, the Valley Pike was a key transportation link in both Jackson's Valley Campaign of 1862 and the Valley Campaigns of 1864. The macadamized road enabled fast movement of heavy wagon trains and gun carriages even during rainy weather, when dirt roads turned into mud. Confederate General Stonewall Jackson marched his infantry soldiers—nicknamed foot cavalry—up and down the Valley and through various mountain gaps, such as Swift Run Gap and Thornton Gap, and make sudden appearances in front of Union troops in the Piedmont region on the east side of the Blue Ridge Mountains. In 1918, The Valley Turnpike Company, which had been managed by a young Harry Flood Byrd, allowed the Valley Turnpike to be one of the first roads taken over by the state. It was designated as part of State Route 3, one of the routes of the state highway system managed by the State Highway Commission. The Valley Turnpike was given the U. S. Route 11 designation in 1926, and remained the major north–south highway thoroughfare for the Shenandoah Valley until Interstate 81 was built beginning in the 1960s. Today, the road carries much local traffic, and provides an alternative to the busy Interstate Highway. A section of the original Valley Pike runs parallel to U. S. Route 11 in Rockbridge County, 1 mile north of Lexington.